Pianist Glyfada, Greece 35 Followers

40 blog entries

When we hear about music and other art programs in our school curriculum, most of us are guilty of putting it aside. For example, the focus is then put on the basic or standard studies in schools such as reading, writing and arithmetic. Little do a lot of us know that the importance of including music in that list is as crucial as the others.

Programs are being cut from school budgets at an alarming rate to save money, i.e. physical education, art and music classes. There is already a whole generation of teachers and parents who haven’t had the advantages of arts in their own education. Many teachers don’t know how to include any kind of art in their teaching these days and parents don’t know how to ask for it.

Studies have shown that including musical studies such as learning to play an instrument or class sing-alongs and even drama have impacted the way children learn and process knowledge.

Stated from an interview with Tom Home, Arizona’s state superintendent of public instruction, “There’s lots of evidence that kids immersed in the arts do better on their academic tests.”

The connection of math and music is in the note reading for instance. Quarter, half and whole notes can be applied to fractions, and numbers as well as symbols can also apply to mathematics. The word reading in songs can apply to languages arts, just to mention a couple of ways music is useful in academics, says Dr. Diana Hollinger, Music Education Instructor, San Jose State University.

In 2006 a national survey found that in the five years after enactment of NCLB, that 44% of the school districts increased time spent on academic classes like English language arts and math and decreased time on other subjects. The follow-up analysis in Feb. 2008 showed that 16% of the school districts decreased class time for music and art. In California participation in music courses dropped 46% from 1999-2000 through 2000-2004 and total enrollment increased 6%.

It is known that we are still feeling the impact from Proposition 13 from the 1970’s. This is partly because we tend to cut art programs instead of what is visually seen first like transcripts or report cards before the long term effects are realized. There is a primitive approach to music classes in schools to this day and by reading the studies out there and seeing the growth of technology, maybe there is a more modern way to go about teaching these skills to our kids. For instance. the Hilltop High School in the Sweetwater District in California, has introduced electronic music courses to their students and they are learning music without even knowing it.

“After all we ask our kids to read Shakespeare, why don’t we still teach Mozart? It’s the classics we aspire to not the comic book level learning that we want for our students.” Samuel Hope, executive director of the National Association of Schools and Music, says that the five ways we communicate and organize thought is first in letters and words, which is our language. The second is numbers and symbols which is mathematics.

And the next three are still images like architecture and design, moving images like in dance and film and abstract sound that is in music. The emphasis is only driven to the first two as it appears most obvious of the outcome. Children still have the thirst for performing and teaching each other music, they show it in their ipods and other electronic devices that they carry or possess. So keeping music classes in schools seems more important than ever.

Do we want superheros to inspire our children or real heros of history like Mozart and Bach? I think the answer is more simple than we think. The arts feed on each other and develop self esteem and confidence. It is also known for the development of social interaction, small and large motor skills. For instance, children can learn as a group and dancing or playing an instrument helps develop social and motor skills alike.

These budget cuts are taking the opportunities to learn through different mediums right of our childrens hands. Besides not being able to teach them how to work together, like in a large group such as a music class, they don’t learn simple tasks like taking turns, listening for their cue to participate and the respect of personal property, like instruments.

They are missing out on developing crucial social skills. These are ALL important to their overall development. Often music classes involve such things as clapping of hands, stomping of feet, basic dancing and singing at the top of your lungs; who wouldn’t have fun doing that? Some studies have shown that developmentally or physically challenged children have responded very positively to music programs and that breathing and speech disabilities improved over time. For example, using these skills in therapy, it helps to develop breathing and hand mouth coordination.

For the first time in thirty years in the Dallas Independent School District students receive forty-five minutes a week of art and music instruction. Gigi Antoni, president and CEO of Big Thought which is a non-profit with the district, explained the rationale behind what was then called the Dallas Arts Learning Initiative: “DALI was created with the idealistic and meticulously researched premise that students would flourish when creativity drives learning.”

And more than sixty other local arts and cultural institutions agreed with this statement. Following suit throughout the United States is something to strive for in the future given the astounding studies done on this subject floating out there. It is understood after reading several of these studies that music is indeed an importance in the growth of our children and music should be kept in the core curriculum of their studies.
Debra Levy is student at Front Range Community College. EDITOR’S NOTE: This is an online-only column and has not been edited.

Be the first to comment

The Buffalo Board of Education’s recent approval of a budget that reduces its instrumental music ensembles threatens to neutralize a program that, at the very least, instills in our children essential knowledge and skills that stretch across the curriculum and, at best, creates for our students invaluable ensemble communities that ground them in the elements of teamwork, interdependence and good citizenship.

Nothing comes closer to creating a firm foundation for our children’s entry into society than early and constant exposure to the act (and art) of performing as “one body, one voice” in a school music ensemble. Our culture repeatedly cites athletics as a builder of self-confidence and selflessness in our youth, which indeed they are. Why then would we stop short of considering school music ensembles as creators of the same, especially when countless studies in education and psychology support and, in fact, encourage such thought?

Music education proponents repeatedly cite the many valid studies that support the role of the music ensemble experience as a catalyst for continued growth in all other academic areas – math, science, language and literature, social studies and physical education. But there exists an even greater validation of ensemble music in education: that is, the incalculable effect it has on human socialization.

When students realize that the success of any organization – a government, a business, a team, an orchestra, a family – depends upon their own contribution of time, talent and sacrifice, they come away from the experience understanding the crucial role that collaborative effort plays in every aspect of a successful society.

Be the first to comment

Science Daily (Mar. 16, 2009) — Children exposed to a multi-year programme of music tuition involving training in increasingly complex rhythmic, tonal, and practical skills display superior cognitive performance in reading skills compared with their non-musically trained peers, according to a study published in the journal Psychology of Music.

According to authors Joseph M Piro and Camilo Ortiz from Long Island University, USA, data from this study will help to clarify the role of music study on cognition and shed light on the question of the potential of music to enhance school performance in language and literacy.
Studying children the two US elementary schools, one of which routinely trained children in music and one that did not, Piro and Ortiz aimed to investigate the hypothesis that children who have received keyboard instruction as part of a music curriculum increasing in difficulty over successive years would demonstrate significantly better performance on measures of vocabulary and verbal sequencing than students who did not receive keyboard instruction.

Several studies have reported positive associations between music education and increased abilities in non-musical (eg, linguistic, mathematical, and spatial) domains in children. The authors say there are similarities in the way that individuals interpret music and language and “because neural response to music is a widely distributed system within the brain…. it would not be unreasonable to expect that some processing networks for music and language behaviors, namely reading, located in both hemispheres of the brain would overlap.”

The aim of this study was to look at two specific reading subskills – vocabulary and verbal sequencing – which, according to the authors, are “are cornerstone components in the continuum of literacy development and a window into the subsequent successful acquisition of proficient reading and language skills such as decoding and reading comprehension.”
Using a quasi-experimental design, the investigators selected second-grade children from two school sites located in the same geographic vicinity and with similar demographic characteristics, to ensure the two groups of children were as similar as possible apart from their music experience.

Children in the intervention school (n=46) studied piano formally for a period of three consecutive years as part of a comprehensive instructional intervention program. Children attending the control school (n=57) received no formal musical training on any musical instrument and had never taken music lessons as part of their general school curriculum or in private study. Both schools followed comprehensive balanced literacy programmes that integrate skills of reading, writing, speaking and listening.

All participants were individually tested to assess their reading skills at the start and close of a standard 10-month school year using the Structure of Intellect (SOI) measure.
Results analyzed at the end of the year showed that the music-learning group had significantly better vocabulary and verbal sequencing scores than did the non-music-learning control group. This finding, conclude the authors, provides evidence to support the increasingly common practice of “educators incorporating a variety of approaches, including music, in their teaching practice in continuing efforts to improve reading achievement in children”.

However, further interpretation of the results revealed some complexity within the overall outcomes. An interesting observation was that when the study began, the music-learning group had already experienced two years of piano lessons yet their reading scores were nearly identical to the control group at the start of the experiment.

So, ask the authors, “If the children receiving piano instruction already had two years of music involvement, why did they not significantly outscore the musically naïve students on both measures at the outset?” Addressing previous findings showing that music instruction has been demonstrated to exert cortical changes in certain cognitive areas such as spatial-temporal performance fairly quickly, Piro and Ortiz propose three factors to explain the lack of evidence of early benefit for music in the present study.

First, children were tested for their baseline reading skills at the beginning of the school year, after an extended holiday period. Perhaps the absence of any music instruction during a lengthy summer recess may have reversed any earlier temporary cortical reorganization experienced by students in the music group, a finding reported in other related research. Another explanation could be that the duration of music study required to improve reading and associated skills is fairly long, so the initial two years were not sufficient.

A third explanation involves the specific developmental time period during which children were receiving the tuition. During the course of their third year of music lessons, the music-learning group was in second grade and approaching the age of seven. There is evidence that there are significant spurts of brain growth and gray matter distribution around this developmental period and, coupled with the increased complexity of the study matter in this year, brain changes that promote reading skills may have been more likely to accrue at this time than in the earlier two years.

“All of this adds a compelling layer of meaning to the experimental outcomes, perhaps signaling that decisions on ‘when’ to teach are at least as important as ‘what’ to teach when probing differential neural pathways and investigating their associative cognitive substrates,” note the authors.

“Study of how music may also assist cognitive development will help education practitioners go beyond the sometimes hazy and ill-defined ‘music makes you smarter’ claims and provide careful and credible instructional approaches that use the rich and complex conceptual structure of music and its transfer to other cognitive areas,” they conclude.

Be the first to comment

MUSIC CLASSES ARE A VITAL PART of student academic achievement. The importance of music and fine arts has been debated in school board rooms across the country for several years. As budgets are trimmed and school music programs are cut, this becomes an important question to answer. These music and arts programs are an important component of student learning and success.

Music programs are not extras!
Instrumental and vocal music classes are often referred to as “extracurricular” classes.

Music is anything but “extracurricular”. Music classes offer many benefits which make them very indispensable. Performance programs enhance a student’s sense of self esteem as well as their social skills. Students become a part of a positive group and organization. Not only do students profit socially from music programs, but they also gain academically.
Several studies have confirmed that music directly enhances learning through increased spatial development. Math and reading are improved by learning rhythms and decoding notes and symbols. So there appears to be cross disciplinary learning in music.

Music makes the grade!
For years elementary teachers have decried the music pullout program (students are taken out of class to receive music instruction once or twice a week) because of “lost instruction” time. But according to many studies these fears are unfounded.

Researchers in Hamilton, Ohio, documented that students participating in a string pullout program scored higher on the reading, mathematics and citizenship portions of the Ohio Proficiency Test (OPT), than their non-music peers.

This study paired string and non-music students based on their verbal Cognitive Abilities Test (COGAT). Four groups of string students were released two times a week for instruction. Two of those four groups scored significantly higher on the reading and mathematics portion of the OPT than their non-music peers. Additionally, 68% of string students scored at grade level or higher on all four sections of the test compared to 58% of the non-music students.

In high school, the results are also convincing. Every year juniors and seniors take the Stanford Achievement Test (SAT) for college admissions . These scores reflect several years of education and are intended to judge a persons over-all education.

Source: The College Board, Profile of College- Bound Seniors National Report for 2001.

SAT scores of students who took part in music instruction surpassed students with no music training. Data collected from students taking the SAT, indicated that students taking music and arts averaged scores that were higher than non music students by 60 points on the verbal section and 43 points on the math section.

Additionally, data revealed that for every year a student participated in music instruction, their SAT scores improved. Students with four or more years of music study recieved an average score of about 544 as opposed to a score just above 482 for those with half a at least one semester of music instruction, thus showing a strong correlation between music and academic success.

Source: The College Board, Profile of College- Bound Seniors National Report for 2001.

Whether the results are a reflection of a direct cognitive connection or other factors, such as higher self-esteem, and involvement in school, the outcome is no less important. Music does influence and impact student learning and success.

Music for everyone
The fact is, music is an important avenue to individual success. Music should be made available to all students in all schools. Music programs hold an influential place in school and academic structure. When consideration is being given to program and budget cuts administrators, parents, counselors and teachers need to know that music education is not just an “extra” elective to fill students’ schedules, but a vital part of a complete”academic” education.

Be the first to comment

The benefits conveyed by music education can be grouped in four categories:
* Success in society
* Success in school
* Success in developing intelligence
* Success in life

When presented with the many and manifest benefits of music education, officials at all levels should universally support a full, balanced, sequential course of music instruction taught by qualified teachers. And every student will have an education in the arts.
Learn more about the Benefits of Music Education with books on amazon.

Benefit One: Success in Society
Perhaps the basic reason that every child must have an education in music is that music is a part of the fabric of our society. The intrinsic value of music for each individual is widely recognized in the many cultures that make up American life &emdash; indeed, every human culture uses music to carry forward its ideas and ideals. The importance of music to our economy is without doubt. And the value of music in shaping individual abilities and character are attested in a number of places:

* Secondary students who participated in band or orchestra reported the lowest lifetime and current use of all substances (alcohol, tobacco, drug abuse). Texas Commission on Drug and Alcohol Abuse Report. Reported in Houston Chronicle, January 1998

* “Music is a magical gift we must nourish and cultivate in our children, especially now as scientific evidence proves that an education in the arts makes better math and science students, enhances spatial intelligence in newborns, and let’s not forget that the arts are a compelling solution to teen violence, certainly not the cause of it!” Michael Greene, Recording Academy President and CEO at the 42nd Annual Grammy Awards, February 2000.

* The U.S. Department of Education lists the arts as subjects that college-bound middle and junior high school students should take, stating “Many colleges view participation in the arts and music as a valuable experience that broadens students’ understanding and appreciation of the world around them. It is also well known and widely recognized that the arts contribute significantly to children’s intellectual development.” In addition, one year of Visual and Performing Arts is recommended for college-bound high school students. Getting Ready for College Early: A Handbook for Parents of Students in the Middle and Junior High School Years, U.S. Department of Education, 1997

* The College Board identifies the arts as one of the six basic academic subject areas students should study in order to succeed in college. Academic Preparation for College: What Students Need to Know and Be Able to Do, 1983 [still in use], The College Board, New York

* The arts create jobs, increase the local tax base, boost tourism, spur growth in related businesses (hotels, restaurants, printing, etc.) and improve the overall quality of life for our cities and towns. On a national level, nonprofit arts institutions and organizations generate an estimated $37 billion in economic activity and return $3.4 billion in federal income taxes to the U.S. Treasury each year.American Arts Alliance Fact Sheet, October 1996

* The very best engineers and technical designers in the Silicon Valley industry are, nearly without exception, practicing musicians. Grant Venerable, “The Paradox of the Silicon Savior,” as reported in “The Case for Sequential Music Education in the Core Curriculum of the Public Schools,” The Center for the Arts in the Basic Curriculum, New York, 1989

Benefit Two: Success in School
Success in society, of course, is predicated on success in school. Any music teacher or parent of a music student can call to mind anecdotes about effectiveness of music study in helping children become better students. Skills learned through the discipline of music, these stories commonly point out, transfer to study skills, communication skills, and cognitive skills useful in every part of the curriculum.

Another common variety of story emphasizes the way that the discipline of music study; particularly through participation in ensemble; helps students learn to work effectively in the school environment without resorting to violent or inappropriate behavior. And there are a number of hard facts that we can report about the ways that music study is correlated with success in school:

* “The term ‘core academic subjects’ means English, reading or language arts, mathematics, science, foreign languages, civics and government, economics, arts, history, and geography.”
No Child Left Behind Act of 2002, Title IX, Part A, Sec. 9101 (11)

* A study of 237 second grade children used piano keyboard training and newly designed math software to demonstrate improvement in math skills. The group scored 27% higher on proportional math and fractions tests than children that used only the math software.
Graziano, Amy, Matthew Peterson, and Gordon Shaw, “Enhanced learning of proportional math through music training and spatial-temporal training.” Neurological Research 21 (March 1999).

* In an analysis of U.S. Department of Education data on more than 25,000 secondary school students (NELS:88, National Education Longitudinal Survey), researchers found that students who report consistent high levels of involvement in instrumental music over the middle and high school years show “significantly higher levels of mathematics proficiency by grade 12.” This observation holds regardless of students’ socio-economic status, and differences in those who are involved with instrumental music vs. those who are not is more significant over time.

Catterall, James S., Richard Chapleau, and John Iwanaga. “Involvement in the Arts and Human Development: General Involvement and Intensive Involvement in Music and Theater Arts.” Los Angeles, CA: The Imagination Project at UCLA Graduate School of Education and Information Studies, 1999.

* Students with coursework/experience in music performance and music appreciation scored higher on the SAT: students in music performance scored 57 points higher on the verbal and 41 points higher on the math, and students in music appreciation scored 63 points higher on verbal and 44 points higher on the math, than did students with no arts participation.

College-Bound Seniors National Report: Profile of SAT Program Test Takers. Princeton, NJ: The College Entrance Examination Board, 2001.

* According to statistics compiled by the National Data Resource Center, students who can be classified as “disruptive” (based on factors such as frequent skipping of classes, times in trouble, in-school suspensions, disciplinary reasons given, arrests, and drop-outs) total 12.14 percent of the total school population. In contrast, only 8.08 percent of students involved in music classes meet the same criteria as “disruptive.” Based on data from the NELS:88 (National Education Longitudinal Study), second follow-up, 1992.

* Data from the National Education Longitudinal Study of 1988 showed that music participants received more academic honors and awards than non-music students, and that the percentage of music participants receiving As, As/Bs, and Bs was higher than the percentage of non- participants receiving those grades.
NELS:88 First Follow-up, 1990, National Center for Education Statistics, Washington DC

* Physician and biologist Lewis Thomas studied the undergraduate majors of medical school applicants. He found that 66% of music majors who applied to medical school were admitted, the highest percentage of any group. 44% of biochemistry majors were admitted.
As reported in “The Case for Music in the Schools,” Phi Delta Kappan, February 1994

* A study of 811 high school students indicated that the proportion of minority students with a music teacher role-model was significantly larger than for any other discipline. 36% of these students identified music teachers as their role models, as opposed to 28% English teachers, 11% elementary teachers, 7% physical education/sports teachers, 1% principals.
D.L. Hamann and L.M. Walker, “Music teachers as role models for African-American students,” Journal of Research in Music Education, 41, 1993

* Students who participated in arts programs in selected elementary and middle schools in New York City showed significant increases in self-esteem and thinking skills.
National Arts Education Research Center, New York University, 1990

Benefit three: Success in Developing Intelligence
Success in school and in society depends on an array of abilities. Without joining the intense ongoing debate about the nature of intelligence as a basic ability, we can demonstrate that some measures of a child’s intelligence are indeed increased with music instruction. Once again, this burgeoning range of data supports a long-established base of anecdotal knowledge to the effect that music education makes kids smarter. What is new and especially compelling, however, is a combination of tightly-controlled behavioral studies and groundbreaking neurological research that show how music study can actively contribute to brain development:

* In a study conducted by Dr. Timo Krings, pianists and non-musicians of the same age and sex were required to perform complex sequences of finger movements. Their brains were scanned using a technique called “functional magnetic resource imaging” (fMRI) which detects the activity levels of brain cells. The non-musicians were able to make the movements as correctly as the pianists, but less activity was detected in the pianists’ brains. Thus, compared to non-musicians, the brains of pianists are more efficient at making skilled movements. These findings show that musical training can enhance brain function. Weinberger, Norm. “The Impact of Arts on Learning.” MuSICa Research Notes 7, no. 2 (Spring 2000). Reporting on Krings, Timo et al. “Cortical Activation Patterns during Complex Motor Tasks in Piano Players and Control Subjects. A Functional Magnetic Resonance Imaging Study.” Neuroscience Letters 278, no. 3 (2000): 189-93.

* “The musician is constantly adjusting decisions on tempo, tone, style, rhythm, phrasing, and feeling–training the brain to become incredibly good at organizing and conducting numerous activities at once. Dedicated practice of this orchestration can have a great payoff for lifelong attentional skills, intelligence, and an ability for self-knowledge and expression.” Ratey John J., MD. A User’s Guide to the Brain. New York: Pantheon Books, 2001.

* A research team exploring the link between music and intelligence reported that music training is far superior to computer instruction in dramatically enhancing children’s abstract reasoning skills, the skills necessary for learning math and science. Shaw, Rauscher, Levine, Wright, Dennis and Newcomb, “Music training causes long-term enhancement of preschool children’s spatial-temporal reasoning,” Neurological Research, Vol. 19, February 1997

* Students in two Rhode Island elementary schools who were given an enriched, sequential, skill-building music program showed marked improvement in reading and math skills. Students in the enriched program who had started out behind the control group caught up to statistical equality in reading, and pulled ahead in math. Gardiner, Fox, Jeffrey and Knowles, as reported in Nature, May 23, 1996

* Researchers at the University of Montreal used various brain imaging techniques to investigate brain activity during musical tasks and found that sight-reading musical scores and playing music both activate regions in all four of the cortex’s lobes; and that parts of the cerebellum are also activated during those tasks. Sergent, J., Zuck, E., Tenial, S., and MacDonall, B. (1992). Distributed neural network underlying musical sight reading and keyboard performance. Science, 257, 106-109.

* Researchers in Leipzig found that brain scans of musicians showed larger planum temporale (a brain region related to some reading skills) than those of non-musicians. They also found that the musicians had a thicker corpus callosum (the bundle of nerve fibers that connects the two halves of the brain) than those of non-musicians, especially for those who had begun their training before the age of seven. Schlaug, G., Jancke, L., Huang, Y., and Steinmetz, H. (1994). In vivo morphometry of interhem ispheric assymetry and connectivity in musicians. In I. Deliege (Ed.), Proceedings of the 3d international conference for music perception and cognition (pp. 417-418). Liege, Belgium.

* A University of California (Irvine) study showed that after eight months of keyboard lessons, preschoolers showed a 46% boost in their spatial reasoning IQ. Rauscher, Shaw, Levine, Ky and Wright, “Music and Spatial Task Performance: A Causal Relationship,” University of California, Irvine, 1994

* Researchers found that children given piano lessons significantly improved in their spatial- temporal IQ scores (important for some types of mathematical reasoning) compared to children who received computer lessons, casual singing, or no lessons. Rauscher, F.H., Shaw, G.L., Levine, L.J., Wright, E.L., Dennis, W.R., and Newcomb, R. (1997) Music training causes long-term enhancement of preschool children’s spatial temporal reasoning. Neurological Research, 19, 1-8.

* A McGill University study found that pattern recognition and mental representation scores improved significantly for students given piano instruction over a three-year period. They also found that self-esteem and musical skills measures improved for the students given piano instruction. Costa-Giomi, E. (1998, April). The McGill Piano Project: Effects of three years of piano instruction on children’s cognitive abilities, academic achievement, and self-esteem. Paper presented at the meeting of the Music Educators National Conference, Phoenix, AZ.

* Researchers found that lessons on songbells (a standard classroom instrument) led to significant improvement of spatial-temporal scores for three- and four-year-olds. Gromko, J.E., and Poorman, A.S. (1998) The effect of music training on preschooler’s spatial-temporal task performance. Journal of Research in Music Education, 46, 173-181.

* In the Kindergarten classes of the school district of Kettle Moraine, Wisconsin, children who were given music instruction scored 48 percent higher on spatial-temporal skill tests than those who did not receive music training. Rauscher, F.H., and Zupan, M.A. (1999). Classroom keyboard instruction improves kindergarten children’s spatial-temporal performance: A field study. Manuscript in press, Early Childhood Research Quarterly.

* An Auburn University study found significant increases in overall self-concept of at-risk children participating in an arts program that included music, movement, dramatics and art, as measured by the Piers-Harris Children’s Self-Concept Scale. N.H. Barry, Project ARISE: Meeting the needs of disadvantaged students through the arts, Auburn University, 1992

Benefit four: Success in Life
Each of us wants our children &emdash; and the children of all those around us to achieve success in school, success in employment, and success in the social structures through which we move. But we also want our children to experience “success” on a broader scale. Participation in music, often as not based on a grounding in music education during the formative school years, brings countless benefits to each individual throughout life. The benefits may be psychological or spiritual, and they may be physical as well:

* “Studying music encourages self-discipline and diligence, traits that carry over into intellectual pursuits and that lead to effective study and work habits. An association of music and math has, in fact, long been noted. Creating and performing music promotes self-expression and provides self-gratification while giving pleasure to others. In medicine, increasing published reports demonstrate that music has a healing effect on patients. For all these reasons, it deserves strong support in our educational system, along with the other arts, the sciences, and athletics.” Michael E. DeBakey, M.D., Leading Heart Surgeon, Baylor College of Music.

* “Music has a great power for bringing people together. With so many forces in this world acting to drive wedges between people, it’s important to preserve those things that help us experience our common humanity.” Ted Turner, Turner Broadcasting System.

* “Music is one way for young people to connect with themselves, but it is also a bridge for connecting with others. Through music, we can introduce children to the richness and diversity of the human family and to the myriad rhythms of life.” Daniel A. Carp, Eastman Kodak Company Chairman and CEO.

* “Casals says music fills him with the wonder of life and the ‘incredible marvel’ of being a human. Ives says it expands his mind and challenges him to be a true individual. Bernstein says it is enriching and ennobling. To me, that sounds like a good cause for making music and the arts an integral part of every child’s education. Studying music and the arts elevates children’s education, expands students’ horizons, and teaches them to appreciate the wonder of life.” U.S. Secretary of Education Richard W. Riley, July 1999.

* “The nation’s top business executives agree that arts education programs can help repair weaknesses in American education and better prepare workers for the 21st century.” “The Changing Workplace is Changing Our View of Education.” Business Week, October 1996.

* “Music making makes the elderly healthier…. There were significant decreases in anxiety, depression, and loneliness following keyboard lessons. These are factors that are critical in coping with stress, stimulating the immune system, and in improved health. Results also show significant increases in human growth hormones following the same group keyboard lessons. (Human growth hormone is implicated in aches and pains.)” Dr. Frederick Tims, reported in AMC Music News, June 2, 1999

* “Music education opens doors that help children pass from school into the world around them a world of work, culture, intellectual activity, and human involvement. The future of our nation depends on providing our children with a complete education that includes music.” &emdash;Gerald Ford, former President, United States of America

* “During the Gulf War, the few opportunities I had for relaxation I always listened to music, and it brought to me great peace of mind. I have shared my love of music with people throughout this world, while listening to the drums and special instruments of the Far East, Middle East, Africa, the Caribbean, and the Far North and all of this started with the music appreciation course that I was taught in a third-grade elementary class in Princeton, New Jersey. What a tragedy it would be if we lived in a world where music was not taught to children.” H. Norman Schwarzkopf, General, U.S. Army, retired

* “Music is about communication, creativity, and cooperation, and, by studying music in school, students have the opportunity to build on these skills, enrich their lives, and experience the world from a new perspective.” – Bill Clinton, former President, United States of America

In the sometimes harsh reality of limited time and funding for instruction, the inclusion of the arts in every student’s education can sometimes be relegated to a distant wish rather than an exciting reality.

It doesn’t have to be that way! All that’s needed is a clear message sent to all those who must make the hard choices involved in running a school or school system. The basic message is that music programs in the schools help our kids and communities in real and substantial ways. You can use the following facts about the benefits of music education, based on a growing body of convincing research, to move decision-makers to make the right choices.

Be the first to comment

Researchers have been saying for years that surroundings affect a baby even before he is born. Many mothers believe that talking to their baby when he was in the womb made a difference after he was born. Authorities also believe that music makes a big impact on unborn infants, babies, toddlers and even high school students.

Soothing music can calm restless babies. Those having trouble sleeping will often go to sleep soon after hearing soft music. Aside from entertainment, there seems to be further effects that become more apparent after birth.

Music stimulates growth in the brain that can result in better motor skills, advanced auditory and language skills and a smarter adult. Furthermore, if a child continues to hear music after birth, it can increase his creativity and interest in abstract things. If he learns more about music, particularly if he learns to play an instrument, he is likely to do well in academic studies such as math. This is because he will learn to count beats and measures and many of those involve fractions.

There is enough evidence to prove that the impact is significant. Children who learn music typically have higher IQs and SAT scores and they tend not to drop out of school. They also have better people skills because the music learning process involves other people and much of the creation of music is based on group efforts.

Problem solving is another thing a child develops when he learns to play music, especially if he learns to play by ear. When he is listening to music and trying to apply what he is hearing to a musical instrument, it teaches him to pay attention to details and even try to establish what is going to happen next. This is beneficial in many areas of life and labor.

A child does not have to become proficient at an instrument to benefit from learning it. The educational process can help the youngster to become somewhat skilled at other arts such as writing or painting and it can help him to learn other things such as computer programming, financial services and anything that involves mathematics or a lot of detail.

If you or someone you know is about to have a child, you may be looking for personalised baby presents. Just as with the music, the most beneficial item is one that can help a child to learn as well as have fun. The things a child becomes acquainted with now will make him a more productive adult in the future.

Be the first to comment

Humans have the need to belong, to be part of a group of individuals who share interests, and who come together for a common purpose. Such needs are as important to children and teens as they are to people in mid-life and to senior adults. In fact, it is being understood that this need for connection with others may be the most important component contributing to quality of life.

That’s just one — albeit an important — reason why learning to play a musical instrument in an organized group setting can be so beneficial. A three-year research undertaking called the Music Making And Wellness Research Project, has underscored the relationship between group music making and wellness, especially among the elderly.

Dr. Frederick Tims, principal investigator for the project and professor and chair of Music Therapy at Michigan State University says, “We feel strongly that abundant health benefits can be achieved by older adults who learn to make music in a supportive, socially enjoyable setting.” In addition, he states,” We are just beginning to understand the positive effects of making music on our bodies and our physical health.”

Researchers believe this to be the case because over and above the sheer pleasure and enjoyment of learning to make music, participating in supportive, socially enjoyable music classes provides the opportunity for social interaction in a totally non threatening environment. And they have found that sharing music making often leads to people also sharing personal concerns and issues that are a part of life’s experiences.

For example, people who make music together in their communities, often travel together to and from lessons. As their interests grow, many also attend musical events with one another and continue to socialize after their classes or attending a musical event. As their knowledge and appreciation of one another grows, they may share things about their personal lives and in the process of opening up, discover meaningful new and lasting friendships. However, people who are not as comfortable sharing on a personal level focus their discussions on music and music making topics. In such a setting, sharing the music provides the basis and the reason for social interaction.

The benefits and joys of an individual learning to play a musical instrument generally have been well known. Less well known, Tims says, are the significant and additional benefits that come from making music in a supportive, socially enjoyable setting. He is an advocate in encouraging others that this is something worth looking into for anyone thinking about learning to play an instrument and making their own music.

Be the first to comment

Over the past six years, since the dawn of the Great Recession, we have seen the quality and quantity of music programs plummet. School districts in Florida, Kansas and Arizonahave scaled their programs back to the extreme. In 2009, California diverted $109 million from music programs, resulting in closed music departments across half of California’s 10,000-plus public schools. Educators in New York City estimate that up to 85% of public school students have not received adequate musical instruction by the time they reach high school.
The crisis in music education is real. And there’s scientific evidence that we’re depriving our kids of tremendous cognitive benefits as a result.

Even a glance at the science proves these school boards wrong. An epic longitudinal study by researchers at the German Institute for Economic Research concluded in no uncertain terms that music training “improves cognitive and non-cognitive skills more than twice as much as sports, theater or dance.” All the way back in 1999, James Caterall, an arts education policy analyst at UCLA, found that students who studied music had higher grades, higher test scores, better attendance records and higher rates of community engagement than other students. We’ve known empirically for a long time what we’ve intuitively known for centuries: Music is good for you.

That has a neurological basis too. Mathematics, especially, are aided by music education because it targets a very specific set of brain activity: the development of spatial-temporal reasoning. Highly developed spatial-temporal faculties are imperative for working through solutions to the complex problems in fields such as architecture, engineering, science and, obviously, mathematics — fields that our country desperately needs more children to pursue if we’re to remain competitive in a globalized economy. Even more compellingly, UCLA’s study found that these benefits were even more pronounced in students from low-income families, proving once again that music education plays a major role in closing the achievement gap. Disadvantaged students who performed with their school band or orchestra were more than twice as likely to be performing at the highest levels of math than peers who did not receive musical training. Turns out there’s something to the “math rock” genre after all.

It isn’t all math. Music education also does major work on the language-processing parts of our brains. To learn to read, children need to have “good working memory, the ability to disambiguate speech sounds and make quick sound-to-meaning connection,” explains professor Nina Kraus, director of the Auditory Neuroscience Laboratory at Northwestern University. “Each one of these things really seems to be strengthened with active engagement in playing a musical instrument.” And once again, musical skills are absolutely essential to low-income students for whom English may be a second language — students who might otherwise struggle to keep up with their peers.

All those benefits persist long after a child stops taking lessons. Numerous longitudinal studies show that taking music lessons as a child increases brain plasticity, and can help men and women resist the effects of aging and cognitive decline. If you doubt it, just watch this viral video of a man pulling out of his dementia thanks to a familiar old song.
But music education isn’t only about shaping the brain. It helps develop the well-rounded people we most need in our society. Studies have also found that lower-income students who receive high levels of arts engagement are more civic-minded and are more likely to exercise their right to vote, do volunteer work, finish a bachelor’s degree and choose a professional career path.

That’s why we need music education. It doesn’t exist in a bubble; it isn’t useless. Music gives kids the cognitive abilities they need to succeed in life. Not only that, it closes the achievement gap between classes that has long plagued our schools. It gives kids confidence, cognitive abilities and imagination. Why would you cut that? After all, what better things can an education provide.

Be the first to comment

On November 8, 1998 at the Society for Neuroscience annual meeting in Los Angeles, Dr. Lawrence Parsons of the University of Texas-San Antonio discussed the results of his research which showed that significantly more of the brain was being used during music making than previously thought.

Through his use of imaging research, Dr. Parsons analyzed music’s influence on the brain by examining expert musicians. One of the studies found that expert musicians use widely dispersed, interconnected brain areas when they intently listen to different aspects of a piece of music including its rhythm, melody, and harmony

In addition, he and his colleagues found that there is an area in the right half of the brain that interprets written musical notes and passages of notes, that is known to interpret written letters, and words. Moreover, they report an overall, strong activation in the cerebellum, a brain area traditionally thought to coordinate only fine movement or motor behavior.

“We believe this is the first detailed study of the functionalneuroanatomy of the expert musicians’ comprehension of musical structure.” says Parsons. “The research shows more clearly than ever that music is represented in mechanisms widely distributed throughout the brain rather than localized in a single region as are other kinds of information, such as visual or movement information.”

In addition, the researchers say that their findings show that the structure of music, and our use of it, are similar in key respects to language structure and use. “An understanding of the brain locations that represent the separate aspects of music will help us identify the neural mechanisms that are specific to music, specific to language and are shared between the two,” says Parsons

“The finding that there is a right brain region for notes and musical passages that corresponds in location to a left brain region for letters and words illustrates how a neural mechanism may be present in each of the two brain hemispheres becomes special adapted for analogous purposes but with different information contexts.”

Non-musicians also are able to direct attention to the musical components of harmony, melody and rhythm and would therefore produce similar, but probably smaller activation in most of the same music brain areas, according to the researchers.

Researchers find Active Music Making Expands the Brain
In the April 23, 1998 issue of Nature, Researchers at the University of Munster in Germany reported their discovery music lessons in childhood actually enlarge the brain. An area used to analyze the pitch of a musical note is enlarged 25% in musicians, compared to people who have never played an instrument.

The findings suggest the area is enlarged through practice and experience. The earlier the musicians were when they started musical training, the bigger this area of the brain appears to be.

In a May 5, 1998 New York Times article it states:
“The discovery, described in the April 23 issue of the journal Nature, was made after scientists put musicians and others into a magnetic brain imaging machine pointed at the auditory cortex, where sounds are processed.

This part of the brain contains cells, called neurons, which are sensitive to different sound frequencies. Neurons that fire in response to the same frequency tend to cluster into little islands, forming a kind of sound frequency map in the auditory cortex.”

“The researchers said that skilled musicians use more neurons for processing sounds from a piano or better synchronize those sounds because of their training. Furthermore, the younger the musicians started playing their instruments, the greater their response to piano notes.
Musicians with perfect pitch or absolute relative pitch showed no differences. The increased response to piano tones was the same in those who played piano, woodwinds or stringed instruments, although most of the musicians said that they had received early training on the piano.”

As we mentioned before we are about to see an avalanche of information which will go on to show the incredible impact music making has on the overall development of human beings OF ALL AGES.

Be the first to comment

“Music of the Heart,” the Miramax film is based on the real-life story of Roberta Guaspari, a woman who started and maintained—as she maintains to this day— a music performance program for kids in East Harlem. The plot highlights the teacher’s strength and spirit in overcoming adversity, the friendships that helped her accomplish her goal, and the way that the kids and community benefit from her efforts.

All of which makes for a great movie. But the part that really interests me, as the director of an association of more than seventy thousand music teachers, is the fact that she meets her goals and touches the lives of children through music.

Now I suspect that most viewers will find this eminently believable. Most parents can reflect on their kid’s experiences in school— or think back to their own school years—and conclude that many, many children stay engaged in school and rise to new heights as students because of involvement in the music program. Students are drawn into the unique mix of group identity and personal accomplishment offered by the experience of playing music with others in an ensemble. And they soon learn something of the nature of work as they strive to make the group sound better and be better by the collective and individual efforts of each musician—a learning process that they carry over into their other studies.

This result of music study—the development of a deep sense of community accomplishment based on personal effort— comes out beautifully in Streep’s portrayal of the music teacher in the movie. It’s a believable portrayal because parents and students seem almost universally to grasp this result of music study and to expect it from their music teachers and music programs in their schools.

But can parents universally expect that their local school has an adequate music program? The answer is more nearly “yes” now than it was five or ten years ago because of two factors: first, our current national prosperity has meant fuller funding for schools in general, and second, the establishment of national standards for music education and the development of similar standards in most states has forced music teachers and everyone else in the educational establishment to reconsider any ill- conceived notion that music study can be marginalized

And the standards have come just in time for a new wave of expectations by parents. Parents now have higher expectations, based on a growing body of research that shows that music study will help children grow and achieve success in many ways —in society, in school, in developing intelligence, and in life. There are enough solid results from this research (though, to be sure, some results of the earliest studies in the field continue to be debated) that parents are on firm ground when they add these expectations to their arguments calling for a well-planned music curriculum.

But though the picture for music education for kids is rosier now than in the recent past, we are not yet at the point where parents can expect an adequate music program in every school. True, our strong economy has allowed most school districts to feel capable of funding music programs —but too often, problems in the local picture outweigh the national trend. Too often, local decision-makers are faced with hard choices regarding time and funding for various academic programs—and too often, the music program suffers. Too often, schools and school districts with low levels of achievement are faced with making these hard decisions—and too often, the children that could most use the discipline and engagement brought by music study are the ones to be denied the opportunity.

“Music of the Heart” shows what can happen when a school gives kids the opportunity to study music. I hope that everyone who sees the movie comes to understand the importance of music in our schools and our communities and spreads the word about why music is so essential to us all. And then, we need to work together to support music programs, keeping the benefits of music in mind when making decisions as parents, as taxpayers, and as citizens.

If it can be done in most of the country in the midst of prosperity—and if it can be done in East Harlem in the context of an economically struggling community—we can ensure that it is done everywhere in our nation. For all our children.

Be the first to comment

Most present day artists, architects, and musicians acquired their interests during public school Fine Arts classes. Only by continuing to allow students to explore these ways of learning will this portion of the economy continue to grow. Education without the Fine Arts is fundamentally impoverished and subsequently leads to an impoverished society.
What about the claimed benefits of music education on other portions of the academic curriculum?

The most rigorous review of all studies (Reviewing Education and the Arts Project Report (REAP)) shows there are significant, reliable causal relationships between the systematic, formal study of music and gains in mathematics and in spatial-temporal relationships. Brain studies show the development of more extensive neural connections in musicians.
Should Music and the Arts be used to teach other academic subjects?

While studies show positive influences in other academic areas, music and the Fine Arts are an academic discipline that are, as the other academics, an independent way of learning and knowing. Reading, writing, and mathematics are important and all students should be successful in those areas, however none of those academic areas justify their existence on the basis of what is accomplished for another area. Each academic discipline is important for a well-rounded curriculum. Music and Fine Arts are an academic area of study equal to reading, writing, mathematics and science.

Should the study of Music and the Fine Arts be available to all students?

Where music and Fine Arts programs have been eliminated because of funding difficulties, students have been deprived of a significant opportunity of learning and knowing about the world around them. All students should be able to “elect” to study music and the Fine Arts in depth at the secondary level. All students should have the opportunity to study music at the elementary level in a systematic, meaningful way.

If music and the Fine Arts are reserved for only wealthy schools or communities, a cultural “elite” will be created, which also creates a significant distinction of social class. Music and the Fine Arts should not only be available to those children of wealthy parents who can purchase private tutors or subsidize public schools with donations to sustain public school programs, but also to students of average or low socio-economic areas.

Should Music and the Fine Arts should be reserved only for those students who have demonstrated their “talent?”

Magnet schools and magnet programs are wonderful for students exhibiting their skill at an early age, but many students do not realize their talent at early ages. Without opportunities in elementary, middle or high schools many students will miss developing their creative and/or artistic abilities. Districts or communities relying on solely on magnet programs and exclude or reduce Fine Arts in other district schools deny many students the chance to develop this way of knowing and learning.

How should Music and the Fine Arts fit into the educational curriculum?

The school curriculum should be designed to deliver more than a minimal education to students. Music and Art should be taught at every elementary school in a regular and systematic way. Music and all Fine Arts should be considered “academic electives” in secondary schools and available to all students on a multi-year basis to allow adequate time for skills to develop sufficiently for informed decisions about college programs and career choices. All academic electives, including Music and Fine Arts, should count towards entrance requirements in colleges and universities. All students graduating from public schools should have received at least one credit in Fine Arts. All colleges and universities should require one Fine Arts credit for admission.

Action needed
• Make certain your advocacy network in your county is strong and that communication systems are in place for rapid use.
• Network with all Fine Arts educators and advocates on your campus.
• Network with all levels of Fine Arts educators in your school system (elementary – middle – high school – college).
• Use these talking points to communicate with your state legislators and let them know how important Music and the Fine Arts are to you. Ask for their support for legislation that will ensure the Fine Arts’ place in the K-12 curriculum, and the funds to support those programs.

Be the first to comment

From the moment our clock radios go off in the morning, to the theme tune for the evening news, we are surrounded by music all day long. Listening to music can be a great way to unwind after a long day at work or school, or can be used to energize us before a night out on the town. While it is not crucial to be able to read music or to be familiar with the great composers in order to enjoy music, a musical education has many benefits. Music can be used to facilitate learning and may even accelerate psychological development in children.
Music is one of the most amazing ways to experience the world.

Children are able to appreciate music from birth. This is why we sing to babies to soothe them and send them to sleep. Before infants learn to read, or even to speak, they are able to express themselves and to respond to emotional stimuli through music. In light of this, it is crucial that children have access to musical instruments so that they can explore the possibilities of self-expression through sound.

Once children reach school age, they have the intellectual and motor skills necessary to embark upon learning a musical instrument. Basic wind instruments such as the recorder are perfect for introducing children to music-making. Recorder lessons provide foundational skills in reading music and producing different pitches using different fingering techniques.

The intellectual and technical skills practised through learning an instrument benefit
children in other areas. Children who begin to learn reading music at an early age typically do better in core subjects such as mathematics and literacy during their primary school years. This head start can set them on the path to lifelong academic success, as well as providing them with the foundations for a skill which can be developed throughout childhood and enjoyed in later life.

As well as giving children the opportunity to experiment with musical instruments and to make music for themselves, it is important to encourage them to develop an appreciation of music. One of the best ways to get children to enjoy music is to take them to concerts and other musical performances. It is important to expose children to a variety of styles from rock music, to classical orchestral performances, so they can develop critical skills and decide what they do and don`t like.

Of course, it is difficult to persuade children to sit through long concerts. Forcing youngsters to sit through three hour operas may put them off music for life. Some theatres and concert halls now put on professional performances aimed directly at children, which are guaranteed to excite the curiosity of young minds, Available to buy via telephone, online or in person at your local Boxoffice tickets for interactive and child-orientated concerts usually sell out very quickly.

If you do not have access to venues holding concerts aimed at younger audiences, why not encourage them to join a children`s choir, orchestra or other music group? This will help build confidence in performing, as well as teaching respectful listening skills. Nurturing an interest in musical performance and production will ensure that your children develop a healthy appetite for music and reap the benefits of a musical education.

Be the first to comment

There is a growing body of evidence that arts instruction can significantly strengthen students’ academic performance. The latest research, involving first and second graders at two Pawtucket RI public elementary schools, produced strong evidence that sequential, skill building instruction in arts and music, integrated with the rest of the curriculum, can greatly improve children’s performance in reading and math. The study was a collaborative effort of The Music School (in Providence RI), arts specialists in the Pawtucket school system, and the Kodaly Center of America.

In its first year, the study included ninety-six students, ages 5-7 in eight first-grade classrooms. Four “test arts” classrooms (two each in two schools) participated in a music and visual art program that emphasized sequential skill development and that integrated music and visual art with the rest of the curriculum. Students in the “test arts” classrooms received one hour of music and one hour of visual art per week. Four control classrooms (two in each school) received the school system’s standard visual arts and musical training (one hour of visual arts and forty-five minutes of music in alternating weeks).

After seven months, all students were given standardized first-grade Metropolitan Achievement Tests. Martin Gardiner, research director at The Music School, compared the results with kindergarten achievement test scores for the 83% of students for whom kindergarten scores were available. He found that, although students in the test arts classes had started behind the control students in percentage of students at or above the national average kindergarten Metropolitan Achievement Test scores, they had caught up to statistical equality in reading, and had pulled ahead in mathematics. 77% of those in the “test arts” classes were now at grade level or above in mathematics, as compared to 55% of those in the control groups.

The study was continued the following year in four “test arts” and five control classrooms in second grade at the same schools. Achievement tests were again given after seven months. As in the first year, test and control groups were equal on reading, and “test arts” pupils were ahead on math. The percentage of students at or above grade level in second-grade math was highest in those with two years of the “test arts” program, lower in those with one year, and lowest in those who no “test arts” participation.

Gardiner, a biophysicist, and colleagues theorize that “learning arts skills forces mental ‘stretching’ useful to other areas of learning: the maths learning advantage [found in this study] could, for example, reflect the development of mental skills such as ordering, and other elements of thinking on which mathematical learning at this age also depends.”

The “test arts” program (called the “Start With Arts Program”), developed by music teacher Donna Jeffreys and colleagues, was designed to integrate the areas of art and music with classroom subjects such as reading and math, while maintaining the integrity of the arts curricula. The collaborative team believes that the keys to the improvements in math and reading are the sequential skill-building arts curricula and the integration with the rest of the curriculum.

Be the first to comment

New research finds music lessons produce neural benefits in kids who don’t start formal training until high school.

Many studies have emerged in recent years describing the cognitive, emotional, and behavioral benefits of music education for children. But given the tight budgets and questionable priorities of so many school districts, a lot of kids don’t begin formal music training until they enter high school and decide to join a band or chorus.

At that age, does music instruction still offer such significant benefits? Do the skills teens learn in the rehearsal room have a positive impact on their developing brains?
According to newly published research, the answer is: absolutely.

“We show that in-school music training changes the course of adolescent brain development,” a research team led by Nina Kraus of Northwestern University writes in the Proceedings of the National Academy of Sciences. “Our results support the notion that the adolescent brain remains receptive to training, underscoring the importance of enrichment during teenage years.”

Kraus and colleagues Adam Tierney and Jennifer Krizman followed two groups of Chicago-area students from low-income neighborhoods through their high school years, testing them just before they entered as freshmen, and again during their senior year. One group of 19 students “engaged in music training in which they performed music from written notation in a group setting.” The other group of 21 students participated in the Junior Reserve Officers Training Corps.

“Music training impacts the auditory system when it is begun in adolescence, suggesting that a modest amount of training begun later in life can affect neural function.”

The testing focused on language skills and how brains responded to the details of sounds. As Kraus noted in an email exchange, sensitivity to sound details typically peaks during childhood and then gradually declines. This helps explain why it’s easier for children and adolescents to learn new languages than it is for adults.

Electrode recordings at the start of the study and three years later revealed that the music group showed more rapid maturation in the brain’s response to sound, compared to those enrolled in JROTC. Moreover, the group of musicians demonstrated prolonged heightened brain sensitivity to sound details.

Using a different measurement known as “phonological awareness“—the ability to focus on the sounds of speech as distinct from its meaning; the intonation, rhythm, or rhyming words within given sounds—both groups showed gains over their high school years, but those of the music group were significantly larger.

“Taken together, these results suggest that high school music classes engender gains in brain function and behavior that, although small, demonstrate the potential of enrichment to jump-start adolescent neurodevelopment,” Kraus and her colleagues conclude.

Specifically, “Music and training may maintain heightened synaptic density within the auditory system to enable the learning and performance of challenging auditory tasks,” they write. “Our results establish that music training impacts the auditory system when it is begun in adolescence, suggesting that a modest amount of training begun later in life can affect neural function.”

Kraus and her colleagues are quick to note that JROTC training likely has its own benefits, including mental discipline. The fact those students also improved on phonological awareness suggests a positive impact of synchronized marching, which can “draw on the ability to precisely track sound event timing.”

The larger point is that the adolescent brain is still developing, and that music instruction can impact this in ways that “seem to boost literacy skills,” the researchers conclude. Understanding the spoken word is, needless to say, a vital component of learning, and these results suggest music lessons—even those begun at age 14—can enhance one’s abilities in this important domain.

“The percentage of children receiving music instruction before 18 dropped from 53 percent in 1982 to 36 percent in 2008,” Kraus and her colleagues write. “Increasingly, however, longitudinal studies of music training present converging evidence that music training confers gains in skills vital for everyday life. Therefore, although learning to play music does not train skills directly relevant to most careers, music may engender ‘learning to learn’—the development of skills that will enhance the ability to acquire knowledge and talents in the future.”

Do we really want to cut programs that strengthen kids’ capacity to learn?
Findings is a daily column by Pacific Standard staff writer Tom Jacobs, who scours the psychological-research journals to discover new insights into human behavior, ranging from the origins of our political beliefs to the cultivation of creativity.

Be the first to comment

Give your child the gift of music

Children naturally have the ability and capacity to decode sounds and words in their early years. Music education helps enhance these natural abilities. To grow up in a musically rich environment provides opportunities for language development in parts of the brain that respond naturally to these interventions.

There is good neuroscience research that children involved in music have enhanced growth and brain activity toward higher-evel thinking skills as a result of musical interventions.

As an adult, I cannot imagine a life without music. The ability to appreciate, respect and “read” music whether listening to, performing or teaching provides a depth of growth unlike other areas of study.

I attribute my love of music to my mother’s insistence that I take piano lessons at a young age. As a second-grade student in South Dakota, I walked once a week to the piano teacher’s house for a weekly lesson. Often I balked and did not want to go, but with encouragement and support gradually I looked forward to these lessons.

Later on, I was provided with a band instrument in order to participate in the junior high and senior high bands in addition to taking guitar lessons. In looking back, I now realize the many “gifts” of time, perseverance and music enrichment that I was so fortunate to receive.

Children benefit from early exposure and character development in learning to be patient when playing in a band or an orchestra. When singing in a choir, one has to be willing to take turns. Multiple skills sets are utilized when engaged in musical endeavors. There is research-based evidence that link music and spatial intelligence growth as a result of music education.

Research set aside, as a parent I was fortunate to have a mother who provided me with a multitude of opportunities that I, in turn, have imparted to my children; now young adults. Their lives are richer with the ability to read music, to appreciate and play for enjoyment and relaxation.

The music programs offered in our public schools offer outstanding opportunities for growth. The friendships established as a result of band and choir rehearsals, trips, recitals and more changed my children into lifelong advocates of the everlasting value toward having music in their lives.

Give your child a gift that provides opportunities for growth, centeredness, a great appreciation for the arts and more. Expose your child to the world of music. Listening to music, appreciating, playing and singing all are ways to provide opportunities for growth and balance in a child’s life.

Find joy, peace and calmness in life in keeping music in your life and in the lives of your children.

Be the first to comment

Condoleezza Rice trained to be a concert pianist.

Alan Greenspan, former chairman of the Federal Reserve, was a professional clarinet and saxophone player

The hedge fund billionaire Bruce Kovner is a pianist who took classes at Juilliard.

Paul Allen, the billionaire co-founder of Microsoft is an accomplished guitar player.

The television broadcaster Paula Zahn is a cellist and music college graduate.

The NBC chief White House correspondent Chuck Todd is a horn player and a music scholar.

NBC’s Andrea Mitchell trained to become a professional violinist.

Venture capitalist Roger McNamee has a rock band.

Larry Page, a co-founder of Google, is a saxophone player.

Steven Spielberg is a clarinetist and his father was a pianist.

The World Bank president James D. Wolfensohn has played cello at Carnegie Hall.

The veteran advertising executive Steve Hayden (Apple “1984” commercial) is a cellist.

The qualities these high achievers have in common are collaboration, creativity, discipline and the capacity to reconcile conflicting ideas.

All these qualities are notably absent from ordinary people. Now you know. If you wanna stand out from the crowd you have to dive deep in the musical arts.

Be the first to comment

Since the dawn of humanity, music has provided people with a vehicle for artistic, emotional and intellectual expression.

Studies have linked music education to a host of desirable outcomes including higher IQ and SAT scores, lower drop out rates, better emotional health, higher GPAs, higher academic records, brain multitasking, greater social interaction, communication, accomplishment, achievement and happiness.

Being a teaching artist, I can present a unique form of aesthetic expression as an integral component to the education of students of all ages. Since the dawn of humanity, music has provided people with a vehicle for artistic, emotional and intellectual expression. Studies have linked music education to a host of desirable outcomes including higher IQ/SAT scores, lower drop out rates, better emotional health, higher GPAs, and greater social achievement in adulthood. 

Part of my music pedagogy is to introduce from elementary/primary/secondary schools, to conservatories, colleges and institutions the course of Music Appreciation. I initiate children, teens, adults and people of all ages, to the philosophy, history, and all trends of music, old and new. 

My personal philosophical perspective combined with learning theories aim to motivate my students. The evolution of music as an historical perspective is discussed as a learning experience that defines how the masters’ contributions have impacted and developed classical to modern music. 

This may include assignments, teaching large and small ensembles, providing individual and class teaching techniques and the adaption of learning styles for unique students in the classroom. For the more advanced, basic conducting, score reading and rehearsal techniques, learning theories are also incorporated into the playing and teaching of music. 

Teaching adolescents present more challenges due their age-related social and developmental characteristics. The aim is always to maximize one's individual skill and potential. Meticulous planning, complete focus and dedication, as well as remarkable patience and humor are my weapons.  

Be the first to comment

Purpose of Holistic Education
The purpose of holistic education is to prepare students to meet the challenges of living as well as academics. Holistic education believes it is important for young people to learn:
• About themselves.
• About healthy relationships and pro-social behavior.
• Social development.
• Emotional development.
• Resilience.
• To see beauty, have awe, experience transcendence, and appreciate some sense of "truths."
Consider your life's greatest challenges. What did you need to know to overcome the obstacles you faced? Consider your greatest successes. What did you need to know in order to achieve those successes? Then ask yourself, how many of those things that I needed to know did I learn in school?
For thousands of years before schools there were social groups which taught people about the great adventure of being human; its trials and tribulations, its challenges, and its enormous possibilities for human goodness and even greatness. These groups were extended families, communities or tribes or clans, and religions. For the most part, these groups have disappeared or become compartmentalized in people's lives.
Now, it is predominantly popular culture (the media, music) and schools from which young people can learn about what it means to be human. But culture has it own agenda (not the welfare of children), and schools were not designed to replace extended families, communities, and religions. They were designed to prepare people for the world of work; to give them the skill sets that would help them up the ladder of material success.

Why Holistic Education?
Parents, in increasing numbers, are seeking alternatives to mainstream education. Few could criticize the commitment to academic excellence that most schools and teachers have and work hard to actualize. But more and more parents realize that just learning academics is not enough, and they see young people in their communities suffering from a lack of needed learning, and society suffering as well.
Parents worry about the negative social influence they see affecting their children. Parents see themselves having less impact on their children's behavior, relationships, and attitudes than the media and marketing which directly targets children. As a result children's senses of themselves and self-images are under pressure. This pressure is expressed in:
• Increased competitiveness in many aspects of a child's social life, such as sports, out-of-school activities, and of course, school.
• Obsessive concern for their "look," from their body shape to their clothes.
• Violence in many forms, from the physical to the psychological and emotional.
Parents are also worried about negative learning attitudes they see developing in their children. Parents saw their children as infants eager to learn, and this eagerness dissipated as these same children's schooling increased. Learning becomes a necessary chore, driven by rewards and punishments, and too often devoid of direct meaning in their children's lives.
Many parents also look at our current society in which social problems seem to be getting worse; in which those considered successful are too often greedy, corrupt, and brutal; in which families and communities seem increasingly dysfunctional; and they ask, "Why aren't we as humans learning what we need to know in order to live good and meaningful lives?"
It doesn't appear that we will learn such things from learning more mathematics, literature, or history. Parents see the need for their children to learn these other things as well as academics, and they look for schools that give time, attention, energy, and resources, to such learning. Parents generally do not come to holistic education from philosophical musings, but from a perceived need for their children that they feel is not currently met.

What do children need to learn?
Children need to develop academic capacities as these are required to live in the modern world. But much more than this is needed, and adults looking at what was required in order to meet the many challenges of their lives and the successes they have had can attest to this. The essential learning that we all need should begin in childhood.
Children need to begin to learn about themselves. The value of "knowing thyself" is so undisputed as to be a cliché, but conveying to children that they are worth knowing about seems fundamental to healthy self-respect and self-esteem.
Children also need to learn about relationships. Relationships are the greatest source of human happiness and misery, yet most children only have the relationships they see in their immediate surroundings (e.g., family, friends, etc.) and on the media (which are usually caricatures and unreal) to learn from. Sociology and child development psychology repeatedly affirms that learning about relationships is acquired and not inherent, and yet the institutions created for children's learning have little to no time nor resources given to helping children learn how to have healthy, productive relationships.
Learning about relationships is sometimes seen as part of social development, which includes pro-social behavior and social "literacy" (i.e., learning to see social influence). As our societies become increasingly pluralist, complex, and fraught, social development becomes more difficult as well as more necessary.
Over the last decade research has demonstrated that emotional development, or what has become known as "emotional literacy," is of fundamental importance. Learning emotional literacy has been shown to be crucial for intellectual development, social development, aesthetic development, and health.
Studies have shown that resilience is not an inherent quality, but one that is learned. Resilience is fundamental to overcoming difficulties, facing challenges, and long-term success in any field. Children must learn resilience.
Finally, children must learn that seeing beauty, having awe, experiencing transcendence, and appreciating those timeless "truths" which have inspired and sustained individuals and cultures are a natural part of life. The mundane and material (while important) have assumed too great a place in modern life, leaving a hunger for meaning that is often difficult to satisfy.

Helping Children Learn What 
They Need to Learn
One of the tools that holistic education uses to help children learn what they need to learn is 'meaningfulness'. People of all ages find it difficult to learn things which are not meaningful to them, and conversely, they find that it requires much less effort to learn things that are meaningful. This means that a holistic school will respect and work with the meaning structures that a child comes with rather than begin from a perspective of what "should" be meaningful to a child. Events and dynamics (fear, conflict, friendships, etc.) are part of every child's life and they are interested in these things. These can be the starting point for learning any of the academic skills that every child needs to master.
Another tool that holistic education uses to help children learn is flexible pacing. Not all children learn at the same speed, and no child learns at the same speed all the time. Learning is an inherently creative act, and it requires a system that can move with the individual meaning making of each child. When lessons are too slow, a child gets bored, and when it is too fast, the child gets lost and then loses interest in the subject. If children are seen and treated as individuals, there is no need to have groups move at some arbitrarily determined learning pace.

What About Other Pressing Issues?
Many people today feel that there are concerns which are so pressing that these concerns must be solved before any others (like developing alternative forms of education) are addressed. Such people will say that one can not discuss philosophy with someone starving - feed the person first, and then one can give time and energy to philosophy.
Holistic education has seen the situation a bit differently, and thinks this metaphor is inadequate. Let us assume that a person is starving unnecessarily because that person has some fundamentally mistaken notions. Perhaps one needs to feed the person initially, but no amount of just feeding the person will help; simply giving them food will only mean they end up starving again later. Holistic education has long maintained that mis-education or inadequate education lies at the roots of our modern problems, and a different kind of education has a real chance of solving them.

Be the first to comment

Η μουσικοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βελτιωθεί η αντιμετώπιση της κατάθλιψης, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, αναφέρουν επιστήμονες από τη Φινλανδία. Πρόσφατη μελέτη διαπιστώνει πως όσοι ακολούθησαν αντικαταθλιπτική αγωγή και χρησιμοποιούσαν μουσική για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, παρουσίασαν μεγαλύτερη βελτίωση της ψυχικής τους διάθεσης σε σχέση με όσους δέχονταν μόνο την κλασική αγωγή.

Όπως γράφουν στην «Βρετανική Επιθεώρηση Ψυχιατρικής», όλοι οι ασθενείς υποβάλλονταν σε ψυχολογική θεραπεία και έπαιρναν τα κατάλληλα φάρμακα. Σε 33 από αυτούς προσφέρθηκαν και 20 συνεδρίες με έναν εκπαιδευμένο μουσικοθεραπευτή, στη διάρκεια της οποίας έπαιζαν μουσικά όργανα όπως ντραμς.

Έπειτα από τρεις μήνες, οι ασθενείς αυτοί έδειξαν μεγαλύτερη βελτίωση σε τεστ αξιολόγησης του άγχους και της κατάθλιψης από ότι οι υπόλοιποι. Ωστόσο, σε βάθος χρόνου έξι μηνών, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων.
«Η μελέτη μας έδειξε πως η μουσικοθεραπεία, σε συνδυασμό με την κλασική αγωγή, μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τους ασθενείς κατά τα πρώτα στάδια της νόσου τους», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Κρίστιαν Γκολντ, από το Πανεπιστήμιο της Jyväskylä.

«Η μουσική έχει συγκεκριμένες ιδιότητες που επιτρέπουν στους ανθρώπους να εκφράζονται και να επικοινωνούν με μη λεκτικό τρόπο – ακόμα και όταν βρίσκονται σε ένα σημείο όπου αδυνατούν να εκφράσουν με λόγια όσα νιώθουν». Στο παρελθόν, η μουσικοθεραπεία έχει χρησιμοποιηθεί με μεγάλη επιτυχία για την επούλωση ψυχικών τραυμάτων στρατιωτών που γύρισαν από τον Πόλεμο του Κόλπου ή τα πεδία μαχών του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Σε κάθε περίπτωση, ατομική ή ομαδική, η μουσικοθεραπεία έχει μπει για τα καλά στο κάδρο των επιστημών της υγείας και στο μέλλον έχει πολλά ακόμη να προσφέρει...

Be the first to comment

Σύμφωνα με νέα μελέτη, τα άτομα που παίζουν κάποιο μουσικό όργανο έχουν λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν ψυχική νόσο λόγω ηλικίας ή ασθένειας.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο St Andrews (Σκωτία) διαπίστωσαν ότι οι μουσικοί έχουν αυξημένη οξύνοια και έχουν τη δυνατότητα να εντοπίζουν και να διορθώνουν ταχύτερα τα σφάλματα.

Παράλληλα, οι μουσικοί έχουν ταχύτερα αντανακλαστικά και οι αντιδράσεις τους χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερη ακρίβεια.

Οι ερευνητές μέτρησαν τις αντιδράσεις του εγκεφάλου και τις αντανακλαστικές κινήσεις ερασιτεχνών μουσικών και τις συνέκριναν με αυτές των ατόμων που δεν παίζουν κάποιο μουσικό όργανο, στο πλαίσιο δοκιμής που περιελάμβανε απλές νοητικές δραστηριότητες.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ένα άτομο που έχει μουσικές δεξιότητες –έστω και σε μέτριο επίπεδο– εντοπίζει καλύτερα τα λάθη και προσαρμόζει τις αντιδράσεις του πιο αποτελεσματικά.

Επικεφαλής της έρευνας ήταν η ψυχολόγος Ines Jentzsch, από τη Σχολή Ψυχολογίας και Νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου.

Σύμφωνα με άρθρο της Daily Mail, η ίδια δήλωσε: «Η μελέτη δείχνει ότι η ενασχόληση με τη μουσική ωφελεί την εγκεφαλική λειτουργία.»

Η έρευνα υποδεικνύει ότι τα μουσικά όργανα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ώστε να σταματήσει ή και να θεραπευτεί η κατάπτωση της νοητικής λειτουργίας του ατόμου λόγω ασθένειας.

Be the first to comment

Η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως φάρμακο για τη θεραπεία κοινών ασθενειών, σύμφωνα με τον δόκτορα Χανς Γιοακίμ Τράπε της πανεπιστημιακής κλινικής Μαριχόσπιταλ στην Χέρνη, της Γερμανίας

Η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως φάρμακο για τη θεραπεία κοινών ασθενειών, σύμφωνα με τον δόκτορα Χανς Γιοακίμ Τράπε της πανεπιστημιακής κλινικής Μαριχόσπιταλ στην Χέρνη, της Γερμανίας.
Η κλασική μουσική είναι η πλέον αποτελεσματική, έχει εξαιρετικά αποτελέσματα επί του άγχους, της κατάθλιψης και των καρδιοαγγειακών παθήσεων. Εκτός αυτών βοηθά στην αντιμετώπιση των πόνων, του στρες και των διαταραχών του ύπνου και έχει πολύ θετικές επιρροές στο ανοσοποιητικό σύστημα, γράφει ο Τράπε σε γερμανικό ιατρικό περιοδικό.
Επιπλέον η κλασική μουσική βοηθά στη συγκέντρωση, στη μνήμη, τη δημιουργικότητα και την ενέργεια σύμφωνα πάντα με τη μελέτη του ίδιου επιστήμονα.
Ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει η ορχηστρική μουσική. Ο Τράπε στην περίπτωση αυτή συστήνει να δοκιμάσουν ως εναλλακτική λύση την ποπ ή τη ροκ μουσική. Τα δύο αυτά είδη μουσικής έχει διαπιστωθεί ότι επηρεάζουν την ανθρώπινη διάθεση. Επίσης η λατινοαμερικάνικη μουσική έχει παρατηρηθεί ότι διαθέτει ιδιότητες βελτίωσης της διάθεσης.
Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί σε καμιά περίπτωση για τη μουσική χέβι μέταλ ή την τέκνο, υπογραμμίζει ο Τράπε και προσθέτει ότι αυτά τα είδη μουσικής αυξάνουν τους καρδιακούς παλμούς και την αρτηριακή πίεση.

Be the first to comment

Είναι γνωστή η ευεργετική επίδραση της κλασσικής μουσικής σε ασθένειες όπως η επιληψία, η κατάθλιψη, οι αϋπνίες. Βραζιλιάνοι ερευνητές διαπίστωσαν πρόσφατα ότι η μουσική του Μότσαρτ βελτίωσε και την όραση σε αρρώστους με γλαύκωμα, ενώ επέδρασε καταλυτικά στις νευρολογικές διαταραχές. Σύμφωνα με Έλληνες ερευνητές το μυστικό της μουσικής του Μότσαρτ είναι οι "antistress" σονάτες του.

Σύμφωνα με ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο όσοι ασθενείς άκουσαν για δέκα λεπτά Μότσαρτ συγκεντρώθηκαν καλύτερα και είχαν πιο δυνατή όραση σε εξετάσεις που μετρούσαν ολόκληρο το οπτικό τους πεδίο. Η μουσική αυτή, όπως εικάζουν, βελτιώνει την εγκεφαλική λειτουργία και την ικανότητα προσανατολισμού.

Περαιτέρω έρευνες γύρω από την θεραπευτική αξία της μουσικής του Mozart έγιναν σε ασθενείς με επιληψία όπου και απεδείχθη ότι η ακρόαση του Mozart - και μάλιστα μιας συγκεκριμένης σονάτας της Κ 488 - μπορεί να μειώνει τον αριθμό και την σοβαρότητα των επιληπτικών κρίσεων σε ασθενείς ακόμη και σε επιληπτικό κώμα. Οι ερευνητές που συμμετείχαν στην παραπάνω μελέτη έδωσαν μια πιθανή εξήγηση στο φαινόμενο δηλ. ότι η λεπτή αρχιτεκτονική υφή της μουσικής του παιδιού θαύματος μπορεί να αποκαθιστά την ρυθμική φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου που στην περίπτωση της επιληψίας παθαίνει ένα είδος 'αρρυθμίας'. Η μουσική του Mozart είναι απλή αλλά και μεγαλοφυής, διαθέτει μελωδία αλλά και άκρως εγκεφαλική ανάπτυξη με τέτοιο όμως τρόπο δοσμένη που να τρέφει μυαλό αλλά και ψυχή. Έτσι χρησιμοποιείται κατεξοχήν στις συνεδρίες μουσικοθεραπείας με στόχο τη χαλάρωση (relaxation) και την αντιμετώπιση του ψυχοσωματικού stress, ιδιαίτερα τα αργά μέρη με ρυθμική αγωγή andante

Be the first to comment

Η ευφυΐα της μουσικής αντίληψης
Η ευγενική τέχνη της μουσικής η οποία στην ουσία είναι ήχος οργανωμένος με ανθρώπινο τρόπο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέσα έκφρασης της ανθρώπινης φύσης. 
Ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται τη μουσική διαφέρει, παρόλα αυτά όταν ακούσουμε τις πρώτες νότες μιας συγκεκριμένης μουσικής ακολουθίας έχουμε την ικανότητα να αναγνωρίσουμε τη μουσική αυτή. 
Ο ψυχολόγος Δρ. Levitin, ο οποίος διευθύνει το τμήμα Music Perception, Cognition and Expertise στο πανεπιστήμιο McGill στο Montreal, έχει ασχοληθεί με αυτό το φαινόμενο και μάλιστα τον έχει απασχολήσει αρκετά. Ο Levitin λέει χαρακτηριστικά: «Ακούμε μονάχα μια νότα και ξέρουμε ήδη περί τίνος πρόκειται. Αυτό που θα ήθελα λοιπόν να μάθω είναι πως ακριβώς γίνεται αυτό και γιατί είμαστε τόσο καλοί σε αυτή την αναγνώριση». «Μέχρι την ηλικία των 5 ετών είμαστε ήδη όλοι αρκετά ικανοί στην αναγνώριση της μουσικής, αυτή είναι λοιπόν μια πανανθρώπινη ικανότητα».
Φέτος το καλοκαίρι, ο Levitin δημοσίευσε το βιβλίο του: «This Is Your Brain on Music», μια αναφορά στην αναδυόμενη επιστήμη της μουσικής. Ο Levitin στο βιβλίο του αναφέρεται σε ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες καταστάσεις. Για παράδειγμα τα μωρά ξεκινούν τη ζωή τους έχοντας την ικανότητα του συνειρμού. Επίσης στην παρεγκεφαλίδα, το κέντρο του εγκεφάλου όπου ελέγχει την κίνηση, συνδέεται με τα αυτιά και βοηθάει στην αναπαραγωγή συναισθηματικών αντιδράσεων στο άκουσμα της μουσικής. Σύμφωνα επίσης με κάποια πειράματά του, έχει αποδειχτεί ότι η παρακολούθηση μιας ζωντανής μουσικής παράστασης επηρεάζει την λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου με διαφορετικό τρόπο από την ακρόαση της ηχογραφημένης μουσικής. 
Τα αποτελέσματα του πρώτου πειράματος που πραγματοποίησε ο Levitin ήταν εκπληκτικά. Σταμάτησε ανθρώπους από το δρόμο και τους ζήτησε να τραγουδήσουν ένα από τα αγαπημένα τους τραγούδια.
Τα περισσότερα από αυτά τα άτομα μπόρεσαν να αναπαράγουν το ρυθμό του κάθε τραγουδιού με ένα ποσοστό λάθους μόνο 4% και τα 2/3 από αυτούς μπόρεσαν να τραγουδήσουν στο ακριβές ημιτόνιο του τραγουδιού. 
Τα παραπάνω αποδεικνύουν την ακρίβεια με την οποία είναι σε θέση ένας συνηθισμένος άνθρωπος να αναπαράγει μια μουσική ακολουθία.
Ήταν μια συναρπαστική ανακάλυψη. Οι περισσότερες αναμνήσεις υποβαθμίζονται και χάνονται σε μεγάλο βαθμό με την πάροδο του χρόνου, όμως αυτές που αφορούν τη μουσική παραμένουν σχεδόν αμετάβλητες. Το περασμένο έτος, ο Levitin και μια ομάδα από νευροεπιστήμονες δημοσίευσαν μιας μελέτη που εξηγούσε τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αυτό.
Οι επιστήμονες παρακολούθησαν την εγκεφαλική δραστηριότητα 13 ατόμων καθώς εκείνοι άκουγαν κλασική μουσική. Αρχικά η μουσική διέγειρε το πρόσθιο μέρος του εγκεφάλου καθώς ανέλυε τη δομή και το αρμονία της μουσικής. Στη συνέχεια ενεργοποιήθηκαν κάποιες άλλες περιοχές του εγκεφάλου οι οποίες προκάλεσαν την παραγωγή την χημικής ουσίας ντοπαμίνης, η οποία διεγείρει την αίσθηση της επιβράβευσης. 
Η περιοχή της παρεγκεφαλίδας, μια περιοχή που σχετίζεται με την κίνηση, αντέδρασε. Καθώς ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τον ρυθμό και τις συναισθηματικές κορυφώσεις ενός τραγουδιού, η παρεγκεφαλίδα ξεκινά να αντιδράει κάθε φορά που το τραγούδι παράγει περισσότερη ένταση.
«Είναι γνωστό ότι η μουσική είναι ένας πολύ καλός τρόπος για την βελτίωση της διάθεσης μας αλλά με τη βοήθεια αυτού του πειράματος αποδείχτηκε και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αυτό», λέει ο Levitin.
Ο λόγος για τον οποίο η μουσική αποτελεί μια τόσο ισχυρή ανάμνηση σχετίζεται με την ποιότητα του μουσικού τόνου. Η ποιότητα του μουσικού τόνου είναι διαφορετική για κάθε μουσικό όργανο, για αυτό το λόγο το βιολί ηχεί διαφορετικά από ένα φλάουτο ακόμα και αν αναπαράγεται η ίδια μελωδία.
Ο Levitin θεωρεί ότι τα διάσημα συγκροτήματα έχουν τεράστια επιτυχία όχι λόγω της ιδιαίτερης δεξιοτεχνίας τους αλλά επειδή αναπαράγουν μια συγκεκριμένη ποιότητα μουσικού τόνου η οποία παραμένει σταθερή από τραγούδι σε τραγούδι. Αυτός είναι και ο λόγος που είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε τα τραγούδια από μια και μόνο νότα.
Η έρευνα του Levitin έχει κλονίσει ορισμένες θεωρίες για τη μουσική. Για παράδειγμα υπάρχει μια άποψη η οποία υποστηρίζει την θέση ότι η μουσική και η μαθηματική ικανότητα ενός ατόμου είναι συνδεδεμένες. 
Ο Levitin πιστεύει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει βασιζόμενος σε μελέτη που πραγματοποίησε με άτομα που έπασχαν από το σύνδρομο Williams, μια γενετική δυσλειτουργία η οποία προκαλεί στα άτομα νοητική καθυστέρηση. Παρόλα αυτά αποδείχτηκε ότι τα άτομα αυτά κατείχαν ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα μουσικών ικανοτήτων. 
Ένα αγόρι που ανήκε στην ομάδα που μελέτησε ο Levitin και έπασχε από το σύνδρομο Williams ήταν σχεδόν ανίκανο να ανοίξει την θήκη του κλαρινέτου του αλλά από τη στιγμή που κατάφερνε να κρατήσει το όργανο στα χέρια του, τα προβλήματα του έμοιαζαν να εξαφανίζονται και ήταν σε θέση να παράγει μουσική πολύ εύκολα. 

Be the first to comment

η λέξη μουσική εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 5ο αι. π.Χ. σε κείμενα που έχουν διασωθεί ως σήμερα και είναι τα ακόλουθα κατά χρονολογική σειρά: (α) Πίνδαρος, πρώτος Ολυμπιόνικος (αφιερωμένος στον Ιέρωνα, τύραννο των Συρακουσών, 477-467)· γράφτηκε το 476 π.Χ.· αντιστροφή Α', στ. 14-15 (PLG Ι, 15): "αγλαΐζεται δε και μουσικάς εν αώτω" ([ο Ιέρων] τέρπεται [στολίζεται] με το άνθος της μουσικής). (β) Πίνδαρος, Ύμνος (PLG Ι, 288, απόσπ. 9): "...του θεού άκουσε Κάδμος μουσικάν ορθάν επιδεικνυμένου" (ο Κάδμος άκουσε το θεό [Απόλλωνα] να επιδεικνύει [να εκτελεί] εξυψωτική μουσική). Βλ. και Πλούτ. Περί του μη χρήν έμμετρα νυν την Πυθίαν 6, 397Β. (γ) Ηρόδοτος, Ιστορίαι (ς', 129): "οι μνηστήρες έριν είχον αμφί τε μουσική" (οι μνηστήρες ανταγωνίζονταν στη μουσική). (δ) Θουκυδίδης, Ιστορίαι (Γ', 104): "Ότι και μουσικής αγών ήν..." (στη Δήλο). 
Με τον όρο μουσική οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν, για μια μακρά περίοδο, το σύνολο των πνευματικών και διανοητικών επιδόσεων, ειδικά στην τέχνη (κάθε τέχνη υπό την προστασία των Μουσών), τις καλές τέχνες και τα γράμματα, και ακόμα ιδιαίτερα τη λυρική ποίηση, δηλ. ποίηση με μουσική (μέλος). Όπως λέει ο Πλάτων (Πολιτ. Β', 376D-Ε), για ό,τι αφορούσε το σώμα ήταν η γυμναστική, ενώ για ό,τι αφορούσε την ψυχή ήταν η μουσική ("Έστι δε που η μεν επί σώματι γυμναστική, η δ' επί ψυχή μουσική"). Ο όρος μουσική, με τη σημασία που δίνουμε σ' αυτόν σήμερα, ως ανεξάρτητη τέχνη χωρισμένη από την ποίηση, γενικεύτηκε τον 4ο αι. π.Χ. Πριν από την εποχή αυτή κανένας ειδικός όρος για τη μουσική δε χρησιμοποιούνταν. Για την οργανική μουσική συναντούμε τους όρους κρούματα, αύλησις, κιθάρισις κτλ. Επίσης, στη θέση του όρου μουσικός συναντούμε τους όρους αυλητής, κιθαριστής κτλ. Τον 5ο αι. π.Χ. η μουσική εξελίχτηκε σταθερά ως ανεξάρτητη τέχνη· η κατασκευή και η τεχνική του αυλού και της λύρας-κιθάρας είχαν προοδεύσει σημαντικά (βλ. λ. αυλοποιία και λύρα). Αξιόλογοι εκτελεστές και καινοτόμοι εμφανίστηκαν σε αυτόν τον αιώνα και η μελέτη της θεωρίας της μουσικής πήρε την επιστημονική της βάση. 
Ο πρώτος που επιχείρησε μια κατάταξη των κλάδων της μουσικής παιδείας ήταν, πιθανόν, ο Λάσος ο Ερμιονέας τον 6ο αι. π.Χ. Ο Λάσος διαίρεσε τη μουσική σε τρία μέρη: το τεχνικό (υλικόν), το πρακτικό (πρακτικόν) και το εκτελεστικό (εξαγγελτικόν)· το καθένα από αυτά χωριζόταν σε τρεις υποδιαιρέσεις (πρβ. Gev. Ι, 69-70). Πολλοί άλλοι επιχείρησαν μια κατάταξη όλων των κλάδων της μουσικής και έδωσαν έναν ορισμό της. Δύο από τους ορισμούς αυτούς είναι οι ακόλουθοι: (α) Αριστείδης Κοϊντιλιανός (Περί μουσικής, Mb 6, R.P.W.-I. 4): "Μουσική εστιν επιστήμη μέλους και των περί μέλος συμβαινόντων" (Μουσική είναι η επιστήμη του μέλους και όλων όσα σχετίζονται με αυτό). (β) Ανώνυμος (Bellermann, 29, 46): "Μουσική εστιν επιστήμη, θεωρητική και πρακτική, μέλους τελείου τε και οργανικού" (Μουσική είναι επιστήμη, θεωρητική και πρακτική, του τέλειου [δηλ. φωνητικού] και του οργανικού μέλους). 
Ο Αλύπιος αναγνωρίζει τρεις κύριες επιστήμες ως κλάδους της μουσικής: την Αρμονικήν, την Ρυθμικήν και την Μετρικήν (Εισ. 1). 
Η πιο περιεκτική και σαφής ανάλυση έγινε από τον Αριστείδη (Περί μουσ. Mb 8, R.P.W.-I. 6). Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, η μουσική στην ολότητά της περιλαμβάνει δύο μέρη, ένα θεωρητικό και ένα πρακτικό. Α' Το θεωρητικό μέρος διαιρείται σε δύο τμήματα: (α) το φυσικόν και (β) το τεχνικόν. Το φυσικό περιέχει: (1) το αριθμητικόν και (2) το φυσικόν, ενώ το τεχνικό υποδιαιρείται (1) στο αρμονικόν, (2) στο ρυθμικόν και (3) στο μετρικόν. Β' Το πρακτικό μέρος, που λεγόταν και παιδευτικόν, περιλαμβάνει δύο τμήματα: (α) το χρηστικόν (που βάζει σε τάξη τα πιο πάνω στοιχεία, δηλ. η σύνθεση) και (β) το εκτελεστικό (εξαγγελτικόν). Το χρηστικόν περιλαμβάνει: (1) την μελοποιΐαν, (2) την ρυθμοποιΐαν και (3) την ποίησιν. Το δεύτερο τμήμα (εξαγγελτικόν) περιλαμβάνει, (1) το οργανικόν, (2) το ωδικόν και (3) το υποκριτικόν. Όσο για το πώς ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται και κατανοεί τη μουσική, υπήρχαν στην αρχαιότητα δύο κυρίως σχολές· η Πυθαγορική και η Αριστοξενική. Σύμφωνα με την πρώτη, η αντίληψη και κρίση της μουσικής γίνεται από τη διάνοια, το πνεύμα, όχι από την αίσθηση της ακοής· ο Πλούταρχος (Περί μουσ. 1144F, 37) λέει ότι ο σοφός Πυθαγόρας αποδοκίμαζε την κρίση της μουσικής από τις αισθήσεις ("δια της αισθήσεως")· η αρετή αυτής της τέχνης, έλεγε, είναι γιατί γίνεται αντιληπτή με τη διάνοια (το πνεύμα)· την έκρινε, επομένως, όχι με την αίσθηση της ακοής, αλλά με την αναλογική αρμονία ("τη αναλογική αρμονία"). Ο Αριστόξενος, αντίθετα, υποστήριζε μια διπλή επιστημονική αρχή· από τη μια, στηριζόταν στην αίσθηση της ακοής για την αντίληψη και κρίση του ύψους, των διαστημάτων κτλ.· από την άλλη, στη διάνοια για τη διάκριση των μηχανισμών των ήχων: "τη μεν γαρ ακοή κρίνομεν τα των διαστημάτων μεγέθη, τη δε διάνοια θεωρούμεν τας των φθόγγων δυνάμεις". (Αρμον. Στοιχ. ΙΙ, 33 Mb):

Be the first to comment

Η Ουσία της Τέχνης
Όσον αφορά την ουσία της τέχνης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης τη χαρακτήρισαν σαν μίμηση και αναπαράσταση της πραγματικότητας.
Κατά τον Πλάτωνα, η τέχνη είναι "μίμησις μιμήσεως", γιατί η πραγματικότητα που αντιγράφει η τέχνη, είναι και αυτή αντίγραφο ενός άλλου, νοητού κόσμου (Πολιτεία).
Η Αριστοτελική λογική συνδέει άρρηκτα τις λογικές διαδικασίες με τον προφορικό λόγο, παραβλέποντας τη γενική αυτοτέλεια των νοητικών διεργασιών που έχει αναγνωρίσει η σύγχρονη μαθηματική λογική. Ο Αριστοτέλης, θεωρεί ως πηγή του καλού τον ρυθμό τη συμμετρία και την αρμονία (Ποιητική) και απαριθμεί δέκα κατηγορίες αξιολόγησης του αισθητικού αντικειμένου: ουσία, ποσόν, ποιόν, προς τι, που, πότε, κείσθαι, έχειν , ποιείν, πάσχειν.
Η πλατωνική διδασκαλία «περί των μεγίστων γενών» συμπτύσσει αυτές τις δέκα κατηγορίες σε πέντε : όν, στάσις κίνησις, το αυτό, το έτερον, με σημασία γενικών όρων οντολογικής θεμελίωσης.
Ο Πλωτίνος συνεχίζει τις θεωρίες του Πλάτωνα (με τις πραγματείες του ‘Περί του καλού’ και ‘Περί του νοητού κάλλους’).
« ‘Αρμονίη αφανής φανερής κρείττων». Ο Ηράκλειτος κάνει λόγο για κρυμμένη αρμονία, ανακαλύπτοντάς την ακόμα και σε αυτό που ο Νίτσε ονόμασε αργότερα ‘Διονυσιακό στοιχείο’.
Ο Αριστείδης Κοϊντιλιανός επεξηγεί τον μηχανισμό της αισθητικής συγκινήσεως με τη σημασία του ελκυσμού της ψυχής από το αισθητικό αντικείμενο (της ψυχαγωγίας)
Ο όρος «Αισθητική» χρησιμοποιείται για πρώτη φορά από τον Μπαουμγκάρτεν, ως ορισμός της επιστήμης που εξετάζει το ωραίο στη φύση και στην τέχνη, στο δίτομο έργο του Aesthetica (1750-1758). Ο Μπαουμγκάρτεν, ακολουθώντας τις διδασκαλίες του Λάιμπνιτς, θεωρεί το ωραίο αντιληπτό όχι με τη σκέψη αλλά με τις αισθήσεις αντίληψης.
‘Αντίθετος’ με την ονομασία ο Καντ ονομάζει τη νέα επιστήμη, «κριτική του γούστου» (Geschmack), ενώ ο Έγελος χρησιμοποιεί την ονομασία ‘Αισθητική’ στις πανεπιστημιακές παραδόσεις του (1823-1827), θεωρώντας τη μια δεύτερη, πνευματικής προέλευσης πραγματικότητα.
Ο Έγελος και ο Καντ έθεσαν το πρόβλημα πόσο η τέχνη είναι ο τόπος ή το μέσον της αλήθειας.
Γενικά, οι αισθητικές αξίες στέκονται σε απόσταση από την πραγματικότητα; Απευθύνουν όπως οι ηθικές αξίες προστάγματα σε όλους τους ανθρώπους; Ή απευθύνονται μόνο σ’ εκείνους που τις καταλαβαίνουν; (Χάρτμαν)
Για τον John Dewey η τέχνη δεν είναι φτιαγμένη για τους λίγους που την γνωρίζουν αλλά για να δίνει νόημα σε όλες τις δραστηριότητες της ζωής. Ο Dewey ακολουθεί τις ιδέες του Bergson υποστηρίζοντας ότι η τέχνη θα πρέπει να ξαναγίνει οργανικό τμήμα της καθημερινής ζωής.
Ο Φρόυντ, υποστήριξε ότι η τέχνη είναι εξευγενισμός της λίμπιντο, ενώ άλλοι είδαν την ομορφιά στην υπηρεσία της ερωτικής έλξης. Για τον Φρόυντ κάθε έργο τέχνης είναι η ικανοποίηση των μυστικών και απωθημένων ορμών του καλλιτέχνη στη φαντασία του.
Κατά τον Άντλερ η τέχνη είναι μια μορφή αναπλήρωσης και υπεραναπλήρωσης ψυχικού πόνου ή συναισθημάτων στέρησης. Ο Άντλερ δεν αρνείται την ύπαρξη καλλιτεχνικού ταλέντου. Δέχεται μόνο ότι το οποιοδήποτε φυσικό ταλέντο καλλιεργείται με την άσκηση και την αδιάκοπη προσπάθεια, στην οποία σπρώχνει το συναίσθημα της στέρησης και της κατωτερότητας. (Κατά τον Άντλερ πάρα πολλοί καλλιτέχνες είχαν οργανικές ανεπάρκειες…)
Για τον Ruskin η τέχνη είναι έκφραση της λογικής και πειθαρχημένης χαράς που δοκιμάζει ο άνθρωπος στις μορφές και τους νόμους της Δημιουργίας, στην οποία λαβαίνει κι αυτός μέρος.
Για τον Oscar Wilde η τέχνη είναι η έξυπνη διαμαρτυρία μας και η γενναία προσπάθειά μας να βάλουμε τη φύση στη θέση της. (Essays)
Ο Goethe θεωρεί την τέχνη σαν την ένωση των απαιτούμενων περιστάσεων για να μπορέσει ο σκοπός της φύσης να πραγματοποιηθεί. (Eckermann)
Για τον Ιερό Αυγουστίνο η τέχνη εικονογραφεί τη βούληση της φύσης. Ο άνθρωπος, ασκώντας την τέχνη, επιτελεί τον φυσικό του προορισμό. Εμβαθύνοντας στα μυστικά της φύσης, εμβαθύνει στον ίδιο το Θεό, γίνεται μέτοχος της θεϊκής τάξης.
Για τον Χέρμπαρτ το ωραίο δεν οφείλει την ύπαρξή του στο περιεχόμενό του αλλά στη μορφική του διάταξη.(Αισθητική της Μορφής)
Για τον Γκυγιώ, μέτρο της αξίας οποιουδήποτε έργου τέχνης είναι η ένταση με την οποία αυτό εκφράζει τη ζωή.
Για τον Χάιντεγγερ, με την τέχνη πραγματοποιείται μια αποκάλυψη του είναι. Το ότι συγκροτείται ένας κόσμος ως χώρος, όπου διαδραματίζεται ο ιστορικός βίος ενός λαού, τούτο οφείλεται στη δημιουργικότητα της τέχνης, ως τέχνης ποιητικής, η οποία θέτει στη διάθεση του λαού τη γλώσσα και τον θρύλο.
Για τον Βαλερύ το έργο τέχνης, δεν είναι συναισθηματική συγκινησιακή έκφραση, αλλά μορφοποίηση πνευματικών δυνάμεων.
Για τον υπαρξισμό η τέχνη θεωρείται ένας κόσμος σημείων, τα οποία την ερμηνεύουν σε μια συνοπτική στιγμή που κρύβει μέσα της κάτι από την αιωνιότητα, το νόημα και τις περιπέτειες της ανθρώπινης ύπαρξης.
Κατά τον Lukacs το έργο τέχνης αντανακλά τη συγκεκριμένη πραγματικότητα, χωρίς να αποτελεί απλή απεικόνιση ή αντιγραφή της, αλλά αποδίδοντας τη δυναμική της, τη διαλεκτική σχέση ουσίας και φαινομένων που την καθορίζει.
«Επιπλέον, οι μάζες βλέπουν μέσα στις τέχνες όπλα μάχης…» (Μπρεχτ : ‘Οι τέχνες και η επανάσταση’).
Ο Αντόρνο δεν θεωρεί ότι το έργο τέχνης είναι αντανάκλαση της πραγματικότητας, αλλά η ίδια η πραγματικότητα.
Ο Ερνέστος Bloch θεωρεί την τέχνη προφαινόμενο και όχι αντανάκλαση. Αποκαλύπτει δηλαδή η τέχνη, το πραγματικά δυνατό, που δεν είναι άλλο από τον εξανθρωπισμό και την τελείωση του ανθρώπου.
Στον Μεσαίωνα, την τέχνη ενδιαφέρει η θεοκεντρική αποτύπωση του κόσμου.
Στην Αναγέννηση η τέχνη ενδιαφέρεται για τον κόσμο καθ’αυτόν, ως φυσικό σύμπαν, μέσα από νεοπλατωνικά δεδομένα που συγχωνεύονται με τα κείμενα του Αυγουστίνου για να δημιουργηθεί ένα καινούργιο φιλοσοφικό πρότυπο.(Natura est Deus). Παράλληλα αφυπνίζεται το ενδιαφέρον για την τεχνολογική θεώρηση.
Ο Ντανταϊσμός μη αναγνωρίζοντας παρά μόνο το ένστικτο, καταδικάζει την εξήγηση. «Είναι απαράδεκτο ένας άνθρωπος να αφήνει ένα ίχνος από το πέρασμά του στη γη» (Αντρέ Μπρετόν).
Ο Υπερρεαλισμός επιβάλλει το εφικτό της φαντασίας χωρίς να δεσμεύεται από κάποια επιστημονική ή έστω ‘επιστημονικοφανή’ δεοντολογία.
Η Σύγχρονη τέχνη επιδιώκει να εκφράσει την εσωτερική οργάνωση του κόσμου, να ψηλαφίσει τις δομές της λειτουργίας του.
«Στην τέχνη, επιστήμη και φαντασία, δεν είναι ασυμβίβαστοι αντίπαλοι.» (Μπρεχτ)
Ο επιστήμονας αναλύει υλικά ή γεγονότα. Ο καλλιτέχνης πρωτίστως συνθέτει. Διαλέγει το υλικό του, συγκεντρώνει, οικοδομεί, συνθέτει. Ασχολείται με τον υποκειμενικό κόσμο των εικόνων και των συναισθημάτων. Μοχθεί να δώσει μορφή και υπόσταση στην άποψή του για τον κόσμο.
«Μια φυσική θεωρία, όταν απαγγέλλεται με τη συνοδεία κιθάρας, μπορεί να ακούγεται πιο μελωδικά από μια άλλη φυσική θεωρία.» (Paul Feyerabend :Ενάντια στη Μέθοδο)
Μια επιστημονική θεωρία, παραμένει πάντα μια απόπειρα διατύπωσης, επειδή ο συλλογισμός πάνω στον οποίο βασίζεται, προορίζεται να ανασκευασθεί ή να απορριφθεί από μεταγενέστερες έρευνες και ανακαλύψεις.
Ένα έργο τέχνης μένει ως οριστικό δημιούργημα αιωνίως. Πιθανά να καταστραφεί, αλλά όχι και να αγνοηθεί.
Από τον υποκειμενικό κόσμο του, ο καλλιτέχνης προβάλλει για μια στιγμή στο άπειρο του κόσμου των αντικειμενικών αξιών. Δημιουργεί για να καταστήσει αιώνιο το παρόν, για να είναι ο μοναδικός νικητής στον ανθρώπινο αγώνα κατά του χρόνου.
Το έργο τέχνης είναι το πάγωμα μιας στιγμής, η γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, ανάμεσα στην ατομική και στην καθολική εμπειρία.
Συνοψίζοντας, η θεμελιώδης ερώτηση που αφορά την ουσία της τέχνης, αφορά την ίδια τη φύση του έργου τέχνης. Οκτώ είναι οι σημαντικότερες απαντήσεις που πηγάζουν από την εξερεύνηση της υπόστασης αυτής :
1. Το έργο τέχνης αποτελεί λήθη, διαφυγή από την πραγματική ζωή.
2. Το έργο τέχνης επιφέρει κάθαρση παθημάτων. (Βερθέρος.)
3. Είναι επανάληψη της πραγματικής ζωής.
4. Αποτελεί εξιδανίκευση της πραγματικής ζωής.
5. Είναι λειτουργική άσκηση τεχνικών δεξιοτήτων.(Μπαχ, Μότσαρτ)
6. Το έργο τέχνης είναι προσπάθεια κατανόησης κάποιας κοσμικής δύναμης ή αρχής.
7. Είναι δείγμα ενός μέσου επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους. Τέλος, αυτό που υπερισχύει στην πράξη :
8. Είναι αυτό που είναι.
Στη βαθύτερή της ουσία, ακόμα κι αν φαινόταν απλή ή ξεκάθαρη σαν περιεχόμενο και μορφή, η τέχνη στάθηκε ανέκαθεν ένα αίνιγμα, ένα παράδοξο:
Αλήθεια μαζί και ψέμα, αντανάκλαση της πραγματικότητας αλλά και αναίρεσή της.
Η βαθύτερη ουσία της τέχνης είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα στις ιδέες και την υλική τους πραγμάτωση, ανάμεσα στα συναισθήματα και τις αισθητηριακές τους προβολές.
Το έργο τέχνης μπορεί να είναι ένα υλικό προϊόν, όμως υπερβαίνει τις εξαρτήσεις της ύλης, ξεπερνά τους περιορισμούς, μετουσιώνεται σε γεγονός πνευματικό. Αντανακλά τις κοινωνικές ή τις ιδεολογικές συνθήκες που το παρήγαγαν. Μπορεί να μεταδώσει δέος αλλά και τρόμο. Μπορεί να αφανίσει μορφές του παρελθόντος που κατέληξαν ανενεργές. Αποτελεί σταθερά μια πρόκληση για περιπέτεια. Αποκολλάται από τον δημιουργό του και ζει σε πείσμα της φθοράς που επιφέρει ο χρόνος. Ζει ανεξάρτητο γιατί ο καθένας μπορεί να διαβάσει καινούργια πράγματα σ’ αυτό.

Be the first to comment

Μεταμοντέρνα Μουσική
Η ηχογράφηση της μουσικής είχε, αρχικά, αντιμετωπισθεί ως μέθοδος αποτύπωσης, παρόμοια με τη φωτογραφία, μια μέθοδος καταγραφής ενός συμβάντος.
Όμως, όταν εφευρέθηκε η μαγνητοταινία τη δεκαετία του 1930, η δυνατότητα άμεσης διόρθωσης και επεξεργασίας μιας ηχογράφησης και τελικά η δημιουργία ενός αποτελέσματος που ποτέ δεν συνέβη στην πραγματικότητα, έδωσαν δυνατότητες στην ηχογράφηση να αντιμετωπισθεί ως το τελικό προϊόν της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Μπορεί μέχρι και τη δεκαετία του 1950 η αναπαραγόμενη μουσική –“σοβαρή” ή pop- να παρουσιαζόταν ως απλή καταγραφή μιας ερμηνείας, όμως ήδη τα μικρόφωνα είχαν αρχίσει να βελτιώνουν τον τρόπο με τον οποίο ακούγονταν τα διάφορα μέρη, τα διάφορα όργανα της ορχήστρας. Η μαγνητοταινία έγινε το μέσο μιας νέας διαδικασίας, ενός “άλλου” τρόπου επεξεργασίας της μουσικής.
Πρόδρομοι αυτής της διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένης και της ηλεκτρονικής μουσικής του Edgar Varese, μπορούν να ανιχνευθούν χρονολογικά πολλές δεκαετίες πριν:
Το 1948 ο Pierre Schaeffer χρησιμοποιούσε μαγνητοταινίες για να “συνθέσει” κομμάτια. Όμως, ήταν στο τέλος της δεκαετίας του 1950, που, με την έλευση του rock ‘n’ roll και συγκεκριμένα του θρυλικού παραγωγού Phil Spector, κυριαρχεί όλο και περισσότερο η χρήση της μαγνητοταινίας ως μέσου δημιουργίας.
Την ίδια εποχή, στην “κλασική” μουσική, ο Glenn Gould αποφασίζει να τερματίσει την σταδιοδρομία του σαν εκτελεστής για να ασχοληθεί αποκλειστικά με το studio και τους πειραματισμούς του.
Με τις studio ηχογραφήσεις των Beatles η χρήση πολυκάναλων ηχογραφήσεων έγινε θεσμός που άλλαξε ριζικά την pop μουσική. Το rock και το hip hop προσφέρουν σ’ αυτή τη διαδικασία επιπρόσθετη επέκταση, χρησιμοποιώντας πολύπλοκες τεχνικές διάστρωσης[4] και μίξης ξεχωριστών καναλιών.
Η εκρηκτική ανοδική πορεία της pop, δημιούργησε μια νέα μορφή πίεσης στη μουσική: τη δυνατότητά της να δημιουργεί επαρκώς πολυπληθή ακροατήρια για τα έργα της.
Για τους μοντερνιστές συνθέτες κάτι τέτοιο δεν ήταν απαραίτητο: το κοινό τους, το προσέλκυε η “σοβαρή” μουσική, ο χώρος δηλαδή όπου οι ιδέες μπορούσαν να παρουσιασθούν ως μουσικοί σχηματισμοί, σε πλήρη αντίθεση με τη “λαϊκή” μουσική, την οποία θεωρούσαν, όπως οι βικτωριανοί, υποδεέστερη.
Σήμερα, η μεταμοντέρνα μουσική, όπως και η μεταμοντέρνα φιλοσοφία, αναρωτιέται αν αυτή η ιεραρχία του “υψηλού” και του “μη υψηλού” στον πολιτισμό είναι ορθή ή απλά οικειοποιήσιμη, θέμα σφετερισμού.
Η μεταμοντέρνα μουσική έχει αλλάξει την βασική ιδέα ορισμού της μουσικής. Η ιδέα “η μουσική για τη μουσική” ολοένα και περιχαρακώνεται. Σημείο αναφοράς δεν είναι πιά η τεχνική αλλά η ουσία, το υλικό της μουσικής. Τα μουσικά έργα έχουν σημείο αναφοράς άλλα μουσικά έργα, όχι απλά επειδή μπορούν, αλλά επειδή πρέπει. Αυτό είναι ένα μέρος της διαφοροποίησης από τον μοντερνισμό, ο οποίος θεωρούσε ως βασικό αντικείμενο της τέχνης την καθαρότητα των στοιχείων της τεχνικής.
Η μετανεωτερικότητα θεωρεί ως βασικά, τα χειροποίητα αντικείμενα, την καθημερινή ζωή, τα ΜΜΕ.
Η μεταμοντέρνα τέχνη παίζει το ρόλο της μέσα στην καταναλωτική κοινωνία και τα προϊόντα της, ενώ ο μοντερνισμός προσπαθούσε να εκφράσει τα συναισθήματά του για την “αλήθεια” του σύμπαντος στην πιο στοιχειώδη μορφή του.
Η δυνατότητα ηχογράφησης και μίξης -και αργότερα η δυνατότητα για sampling- τρέφεται από αυτή την ιδέα. Βασικοί ήχοι, extracts από άλλες ηχογραφήσεις, θόρυβοι, ομιλίες, “σαμπλαρισμένοι” ήχοι, γίνονται κυρίαρχα στοιχεία.
Πρωτοπόρους μπορούμε να συναντήσουμε τόσο στον κόσμο της “κλασικής” μουσικής –για παράδειγμα ο John Cage (οι όπερες “Europeras”) ή ο Olivier Messiaen (οι συνθέσεις του με “τραγούδια πουλιών”) - όσο και από την “άλλη” πλευρά: “Abbey Road” των Beatles, “Meddle” των Pink Floyd και το dub στυλ μουσικής του Lee “Scratch” Perry.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στη δεκαετία του 1960, διάφορα στυλ μουσικής, με επιρροές από την ποπ και τη μεταμοντέρνα κατάσταση άρχισαν να σχηματίζονται, ενώ παράλληλα, διάφορα υπάρχοντα στυλ άρχισαν να οικειοποιούνται μεταμοντέρνα στοιχεία.
Η τζαζ, το rhythm’ n’ blues και το πρώιμο rock’ n’ roll (το οποίο θεωρείται από τον Henry Sullivan ως ρέκβιεμ για τη μοντέρνα εποχή), άρχισαν να διαμορφώνονται όχι μόνο από τη νέα τεχνολογία αλλά από έναν βασικά διαφορετικό τρόπο παραγωγής ηχογραφήσεων.
Αντί να προσπαθήσουν να αποδώσουν ένα στρογγυλεμένο τρισδιάστατο ήχο που να προσπαθεί με τη σειρά του να αποδώσει την εμπειρία μιας συναυλίας, οι ηχογραφήσεις σταθερά “φέρνουν μπροστά” τα φωνητικά, κατασκευάζοντας με τους υπόλοιπους ήχους έναν και μοναδικό “τοίχο” πίσω από το βασικό κανάλι (main track).
Γύρω στα μισά της δεκαετίας του 60, αυτός ο “τοίχος ήχου” (sound wall), αποτελούσε πλέον “σταθερά” για τους περισσότερους εμπορικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Η πλήρης ενσωμάτωση τεχνικών studio μίξης, ηλεκτρονικών και πολυκάναλης διάστρωσης θα οδηγούσε στην εγκαθίδρυση και την κυριαρχία του ροκ.
Η ποπ μουσική, ως ιδιαίτερο υπο-είδος, θα αποφύγει τον “βρώμικο” overdrive ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας για χάρη του synthesizer, ακουστικών οργάνων και περισσότερο “καθυποταγμένων” ή αν θέλετε “ξενέρωτων” rhythm sections.
Παράλληλα, η χορευτική μουσική και ειδικά, στις πόλεις, οι disc jockeys στα πάρτυ, δημιουργούσαν έναν διαφορετικό δρόμο μέσα στη μετανεωτερικότητα της μουσικής. Η δική τους προσέγγιση ήταν να βάζουν δίσκους σε πικάπ, να ελέγχουν με το χέρι τους την ταχύτητά τους και χρησιμοποιώντας την κονσόλα μίξης σαν μουσικό όργανο να προσθέτουν reverb ή άλλα εφφέ. Ταυτόχρονα, μιλούσαν στο μικρόφωνο, χρησιμοποιώντας τα χορευτικά κομμάτια σαν φόντο για τον δικό τους λόγο, πράγμα που θα οδηγούσε, φυσικά, στην rap μουσική και στο hip hop.
Στον “κλασικό” κόσμο, στοιχεία του ύστερου μοντερνισμού θα γίνουν ο σκελετός για τα μετέπειτα μεταμοντέρνα στυλ. Αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο, το μοντερνιστικό εγχείρημα της ατονικότητας άρχισε από τον Arnold Schoenberg, και οδηγήθηκε στη λογική του κατάληξη, τον απόλυτο σειραϊσμό του Pierre Boulez και του Karlheinz Stockhausen. Αντιδρώντας στη δημιουργία μουσικής με βάση μαθηματικά αξιώματα, συνθέτες όπως ο Boulez, ο Stockhausen, ο Cage, εισάγουν το στοιχείο του τυχαίου στη μουσική, δημιουργώντας τον αλεατορισμό ο οποίος άρχισε να κλονίζει βασικές έννοιες, όπως η διάκριση συνθέτη-ακροατηρίου, εκτελεστών-περιβάλλοντος, τάσεις καθαρά μεταμοντέρνες.
Ταυτόχρονα, μοντερνιστές συνθέτες όπως ο Varese, πειραματίζονται με ηλεκτρονικά όργανα, synthesizers και λούπες (βρόγχους) μαγνητοταινίας –αυτό που σήμερα λέμε sampling. Όλα αυτά γινόντουσαν γύρω στο 1960. Υπήρξε επίσης ενδιαφέρον για μουσικές “μη-δυτικές”. Ο Gyorgy Ligeti χρησιμοποιεί στοιχεία από τραγούδια των Πυγμαίων, ενώ ο Messiaen πειραματίζεται με ανατολικές μουσικές τεχνοτροπίες.
Για την “κλασική” μουσική, ως πρώτο μεταμοντέρνο στυλ, θεωρείται ο μινιμαλισμός: ήταν μέρος της αντίδρασης στην απρόσιτη μουσική των μοντέρνων συνθετών. Από τους πρώτους μινιμαλιστές συνθέτες, ο La Monte Young, μαθητής του Schoenberg, ενσωματώνει σειραϊκές επιρροές στα μίνιμαλ έργα του. Ο Terry Riley, επηρεάζεται από τις συνεχείς επαναλήψεις μοτίβων στην ινδική και τη ροκ μουσική.
Ο μινιμαλισμός και οι σχετικές με αυτόν τάσεις στη μεταμοντέρνα μουσική δημιούργησαν το υπόβαθρο για την επανένωση λαϊκής και «σοβαρής» μουσικής.
Γύρω στο 1970, avant garde ροκ και ποπ μουσικοί, όπως οι Suicide ή οι Throbbing Gristle, στρέφονται προς τις ηλεκτρονικές ενορχηστρώσεις, τη χρήση ανατολικών ρυθμών ή οργάνων (με πρότυπα τους Beatles που χρησιμοποίησαν sitar) και την επαναλαμβανόμενη μουσική, με εμμονή που θυμίζει τον βόμβο των μπάσων μιας πίπιζας, παρόμοια σε στυλ με τον μινιμαλισμό. Τέτοια ήταν η μουσική των Velvet Underground ή των Kraftwerk.
Οι λούπες της μαγνητοταινίας προεικονίζουν το sampling (στην techno και την house μουσική) και το scratching (στο hip-hop).
Επιπρόσθετα, η «ειρωνική» cut and paste προσέγγιση στα ύστερα έργα του Stockhausen -τα οποία συνδυάζουν στοιχεία «υψηλής» και «χαμηλού επιπέδου» τέχνης- υπήρξε βασική επιρροή αρκετών ποπ και ροκ συνθετών, όπως ο Frank Zappa ή οι Residents.
Η μεταμοντέρνα τζαζ υπήρξε επίσης βασική επιρροή για τη σύγχρονη ποπ και ροκ μουσική. Δυο ήταν οι βασικές πηγές: η ανανέωση που έφερε ο Charlie Parker και –ακόμα μια φορά- ο Schoenberg, όχι τόσο με τον σειραϊσμό του όσο με την ατονάλ μουσική του -πριν από τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο- όπου κάθε μορφή τονικότητας εγκαταλείπεται. Η μίξη των δύο αυτών παραδόσεων οδήγησε στη διαμόρφωση της free jazz -τη δεκαετία του 1950, από τον Ornette Coleman- που υπήρξε κύρια πηγή έμπνευσης για μουσικούς του ’60 και του ’70 όπως ο John Coltrane, ο Albert Ayler ή ο Sun Ra. Η free jazz άσκησε την επιρροή της σε ροκ μουσικούς όπως ο Captain Beefheart και (με εντελώς διαφορετικό τρόπο) ο Lou Reed –ο οποίος αργότερα θα συνεργασθεί με τον Don Cherry, παλιό συνεργάτη του Coleman- ή οι Stooges του Iggy Pop. Με τη σειρά τους αυτοί οι καλλιτέχνες θα επηρεάσουν τη γενιά του πανκ, το ’70 και το ’80.
Αργότερα, ο Miles Davis θα ξεπληρώσει το δάνειο, ενσωματώνοντας στη μουσική του στοιχεία funk και rock, ειδικά στο άλμπουμ Bitch’s Brew. Με τη σειρά του θα ασκήσει τεράστια επιρροή στη σύγχρονη ροκ και τζαζ.
Ως μουσική κατάσταση, λοιπόν, μεταμοντέρνα μουσική είναι η μουσική μετά την μοντέρνα περίοδο, η μουσική δηλαδή της σημερινής εποχής. Μουσική, η οποία αξιολογείται κυρίως ως εμπορεύσιμο αγαθό ή ως πολιτιστικό προϊόν (και όχι ως μορφή η οποία –όπως την είχαν εξιδανικεύσει οι μοντερνιστές συνθέτες- λειτουργεί για τον εαυτό της).
Έχοντας την άνεση να είναι εμπορεύσιμη από τις δισκογραφικές εταιρίες και να πλασάρεται από τους σταρ- έχει σαν βάση όχι την ίδια την μουσική αλλά την πολιτιστική εικόνα που περιβάλλει την μουσική. Εικόνα που αντηχεί μέσα από ταινίες, τηλεόραση, ΜΜΕ.
Κάποιοι θεωρούν ότι μεταμοντέρνο είναι το παρηκμασμένο μοντέρνο. Για τον Adorno, οι μουσικές τάσεις μετά τον σειραϊσμό, δεν είναι παρά μοντερνισμός του σωρού, «μπανάλ».
Για άλλους, ο μεταμοντερνισμός είναι η κατηγορηματική αντίδραση στην ανάδυση μιας κοινωνίας μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης. 

Be the first to comment

Με ποιο τρόπο ακούμε μουσική; Με ποιο τρόπο μας “μιλάει” κάποιο μουσικό κομμάτι;
Μπορούμε να διακρίνουμε κατηγορίες, τρόπους ακρόασης;
Στην απόπειρά μας θα πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να υπολογίσουμε την μοναδικότητα. Μοναδικότητα του ακροατή αλλά και του μουσικού έργου.
Κάθε μουσικό κομμάτι θα μπορούσε να υπάγεται στη δική του, ιδιαίτερη αισθητική κατηγορία. Κάθε ακροατής θα το προσεγγίσει, θα το προσλάβει με τον δικό του, μοναδικό τρόπο.
Κάποιοι, λοιπόν, θα μπορούσαν να προτείνουν τα παρακάτω “μοντέλα” ακρόασης:
Εξιδανικευμένη ακρόαση : η μουσική, απαλλαγμένη από διφορούμενα στοιχεία ή στοιχεία ρήξης ή διαμάχης γίνεται παράδεισος. Αυτό τον τύπο ακρόασης μπορούν να προκαλέσουν μουσικά κομμάτια εύκολα, άμεσα κατανοητά, σαφή και ολοκληρωμένα.
Υπνωτική ακρόαση : τα στοιχεία επανάληψης, οι ιδιαίτερες ρυθμικές και μελωδικές διακυμάνσεις (ή μικρο-διακυμάνσεις) που δομούν κάποια μουσική σύνθεση, μπορούν να δώσουν μια υπνωτική διάσταση: η επανάληψη, πάντα “ίδια” αλλά και πάντα “ακόμα μία” – διαφορετική, αυτο-αναιρεί τη δημιουργική της δυναμικότητα. Ο ψυχισμός συντονίζεται, ενδίδει σε αυτό το πνευματικό “άδειασμα”.
Σωματική ακρόαση : το μουσικό κομμάτι με το ρυθμό ή τα ηχοχρώματά του, στέλνει ερεθίσματα, παλμούς που οι αισθήσεις αντιλαμβάνονται. Το σώμα δραστηριοποιείται, ενεργεί, προσπαθεί να περιγράψει, να αναπαραστήσει τη μουσική.
Αδιάφορη ακρόαση : κομμάτια δύσκολα, απρόβλεπτα ή υπερβολικά “δραματοποιημένα”, μπορούν να εμποδίσουν -ή να κάνουν εξαιρετικά δύσκολη- την πρόσληψή τους. Είναι δύσκολο για τις αισθήσεις να τα επεξεργασθούν συναισθηματικά, να τα απολαύσουν. Προσπαθούν να τα ερμηνεύσουν ορθολογικά και αν δεν τα καταφέρουν τα απορρίπτουν.
Ολοκληρωμένη ακρόαση : οι αισθήσεις επεξεργάζονται, αρθρώνουν και συσχετίζουν τα διφορούμενα και αντιφατικά στοιχεία του μουσικού κομματιού. 
Διασπασμένη ακρόαση : τα ιδιαίτερα στοιχεία του κομματιού, διαχωρίζονται και τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά ενισχύονται αμοιβαία. Αναμφίβολα, όμως, έτσι κάποιες άλλες ιδιότητες του μουσικού κομματιού, συσκοτίζονται.
Προβολική ακρόαση : Το μουσικό κομμάτι “απαιτεί” κάποιον ακροατή με ενεργό ρόλο. Κάποιον που θα προσπαθήσει να το κατανοήσει και να το ορίσει προβάλλοντάς το στα δικά του, προσωπικά πρότυπα.
Απαγορευτική ακρόαση : Η μορφή του μουσικού κομματιού απαγορεύει κάθε ενεργό ρόλο στον ακροατή. Είναι αδύνατο κάποιος να το κατανοήσει και να το ορίσει. Απλά, κάποιος ίσως να μπορεί να περιγράψει τους λόγους για τους οποίους το απορρίπτει.
Παλινδρομική ακρόαση : ο συνειδητός τρόπος ακρόασης ή η συνειδητή επιλογή του μουσικού κομματιού, αποδεσμεύει μια απροσδόκητη και ορμητική ευσυγκινησία. Υπάρχει κάποια αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στον ακροατή και το κομμάτι. Εδώ, πρώτα ακούει η καρδιά και μετά το μυαλό.
Γνωστική ακρόαση : η μουσική μπορεί να μετατραπεί σε μέσο εξερεύνησης, σε όργανο γνώσης. Καινούργια κομμάτια κατεργάζονται και παρουσιάζουν καινούργια θέματα, με τρόπους που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.
Νοσταλγική ακρόαση : ο ακροατής, με αφορμή τα θέματα που προτείνει το μουσικό κομμάτι επεξεργάζεται αισθητικές εμπειρίες –ή απλά αναμοχλεύει συναισθηματικές καταστάσεις- από το παρελθόν.
Βέβαια, θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι όλα τα παραπάνω “μοντέλα” ακρόασης είναι μόνο πιθανά και όχι αναγκαία. Κάθε ένα, συνήθως εμπλέκει -ή συνδέεται με- κάποια από τα υπόλοιπα.

Be the first to comment

Η Μουσική και η γραφή της
Η μουσική όπως και η γλώσσα, καλλιεργήθηκε πολύ με την προφορική διάδοση από γενιά σε γενιά πριν εφευρεθεί κάποια συστηματική μέθοδος καταγραφής της.
Όμως στους μεγάλους πολιτισμούς δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράφουν τη μουσική όπως και τον λόγο. Το θέμα ήταν να βρουν ένα σύστημα ανάλογο με το αλφάβητο, που θα όριζε συγχρόνως το τονικό ύψος και τον ρυθμό μιας μελωδίας.
Οι ρίζες της δικής μας ευρωπαϊκής σημειογραφίας βρίσκονται στη λεγόμενη εκφωνητική σημειογραφία, στα στενογραφικά, δηλαδή, σύμβολα που χρησιμοποίησαν οι Αρχαίοι Έλληνες, οι Ανατολίτες και οι πρώτοι Χριστιανοί για να καταγράψουν τον προφορικό λόγο.
Από τον 5ο μέχρι και τον 7ο μ.Χ. αιώνα, από αυτά τα σημάδια αναπτύχθηκε ένα σύστημα που σκιαγραφούσε αόριστα τη μελωδική κίνηση, και έγινε γνωστό με το όνομα νευματική γραφή. Η γραφή αυτή έδινε μόνο μια ιδέα της μελωδίας όταν ο τραγουδιστής χρειαζόταν μια μικρή βοήθεια για τη μνήμη του.
Το πρώτο βήμα για το σημερινό πεντάγραμμο έγινε τον 9ο αιώνα μ.Χ. Αρχικά ήταν μόνο μια χρωματιστή γραμμή. Αργότερα προστέθηκε άλλη μια χρωματιστή γραμμή και ο Γκουίντο ντ’ Αρέτσο (995 – 1050) πρότεινε τη χρήση της τρίτης και τέταρτης γραμμής.
Αυτό έγινε δεκτό και διατηρήθηκε σαν το παραδοσιακό ‘πεντάγραμμο’ του Γρηγοριανού μέλους (καρέ γραφή).
Ο Φίλιππος ντε Βιτρύ (1290 – 1361), εξηγώντας τις αρχές της Νέας Τέχνης (Ars Nova) σε αντίθεση με την Παλαιά Τέχνη (Ars Antiqua), χρησιμοποίησε ένα σύστημα σημειογραφίας παρόμοιο με το σημερινό.
Όμως, αν και το πεντάγραμμο που χρησιμοποιούμε τώρα εμφανίστηκε τον 11ο αιώνα, μόνο τον 17ο αιώνα έγινε αποδεκτή η χρήση του γενικά.

Be the first to comment

Η Μουσική και ο Λόγος
Από τα τέλη του 16ου αιώνα η τεχνική της σύνθεσης μεταχειρίζεται μεθόδους γεωμετρικής μορφοπλασίας.
Ο επώνυμος δημιουργός δοξάζεται και το μουσικό έργο συγκρίνεται «αφ’ενός με το ποιητικό σύνθεμα και αφ’ετέρου με το εικαστικό πλάσμα»[1]...
Ο 17ος αιώνας αφήνει στους ευρωπαίους μουσικούς μια σειρά εκφραστικών τρόπων μεγάλης ποικιλίας. «Πολλά δεσμά συντρίφτηκαν και πολλές Βαστίλλες έπεσαν.
Η δικτατορία της φωνητικής πολυφωνίας έχει τελειώσει. Τα όργανα, τόσον καιρό παραγνωρισμένα, κατέχουν απ’ εδώ κι εμπρός μια θέση τιμητική και γεννούν μια καινούργια μουσική φιλολογία, εξαιρετικά εκλεπτισμένη. Χάρη στην καντάτα, στο ορατόριο, στα ρετσιτατίβα, στις άριες και στο τραγουδιστό θέατρο, γεννιέται ο λυρικός λόγος.»[2]
Η εξέλιξη και οι καινοτομίες στην κατασκευή των μουσικών οργάνων δημιουργούν «ένα ρεύμα περιέργειας, ενδιαφέροντος και ζήλου που ευεργετεί τη μουσική. Έτσι γεννήθηκε η αγάπη του μεγάλου κοινού για τη ‘συναυλία’, που δεν εμφανίσθηκε παρα τον 17ο αιώνα ...
… Ως τότε οι εκτελεστές… δεν ήταν παρα ‘εξειδικευμένοι’ λακέδες στην υπηρεσία των μεγαλαφεντάδων.»[3]
Το 1656, στο Palais Royal δόθηκε η πρώτη δημόσια συναυλία με εισιτήριο.[4] Η ενόργανη μουσική παύει να απευθύνεται και να αποτελεί ευχαρίστηση αποκλειστικά μιας ελίτ.
Επικρατεί το ομοφωνικό στιλ. Με την θεωρητικοποίηση των όρων της αρμονίας – σαν απόδειξη της σχέσης ευδαιμονίας και επιστήμης - η μουσική δεν είναι πλέον μόνο ένα φυσικά τακτοποιημένο σύνολο. Της επιβάλλεται η κυριαρχία του ορθού λόγου και της επιστημονικής παράστασης του κόσμου.
Το 1700, «…ο Ραμώ είναι δεκαεπτά χρονών, ο Μπαχ και ο Χαίντελ δεκαπέντε… Ο ένας μετά τον άλλον, με όλη την κανονικότητα και την ακρίβεια των εισόδων του θέματος μιας φούγκας, θα τους ακολουθήσουν, σε μια απόσταση ευλαβική, ο Γκλούκ, ο Χάυντν και ο Μότσαρτ, ολοκληρώνοντας την περίλαμπρη εξάδα των μεγαλοφυιών που θα δώσουν τον τόνο στον αιώνα τους.»[5]
Στις αρχές του 18ου αιώνα στη Νάπολη ο Scarlatti δίνει νέα μορφή στην όπερα, καταξιώνοντας με την ιδιοφυία του τις μορφές και την τεχνική που κληροδότησε η Βενετία. Η ναπολιτάνικη σχολή θα αποτελέσει την απόλυτη πηγή επιρροής των γερμανών συνθετών.
Η εξέλιξη της όπερας επηρέασε και το επίπεδο της κοινωνικής αυτοσυνείδησης της μουσικής. Υπήρξε το πεδίο ενός αγώνα που όχι μόνο εξέφρασε την αντίθεση της παραδοσιακής κοινωνίας με την αναδυόμενη τάξη πραγμάτων αλλά, παρουσίασε την αντίθεση δυο κοσμοθεωριών, δυο διαφορετικών αντιλήψεων για τον ίδιο τον πολιτισμό. Οι αστοί ήθελαν να εμφανιστούν και ως φορείς ενός ανώτερου πολιτισμού, μιας πληρέστερης ηθικής, μιας ωραιότερης αισθητικής αντίληψης του κόσμου. Στο χώρο της όπερας, που θεωρείτο προνομιακός χώρος της αριστοκρατίας, έδωσαν τη μάχη τους.
Στη Γαλλία οι μπουφφόνοι[6] είναι σε αντιπαράθεση με τους ramoneurs[7]. Οι πρώτοι υποστηρίζονται από τη βασίλισσα, τους εγκυκλοπαιδιστές και τους φιλόσοφους του σαλονιού. Οι δεύτεροι από τον βασιλιά και την Πομπαντούρ. Ο Βολταίρος και ο Ντιντερό κρατιόντουσαν παράμερα…
Ο Rousseau[8] θεωρεί ότι η μουσική πρέπει να είναι μια γλώσσα, να θυμίζει συνομιλία και κατά συνέπεια να επιτρέπει την πολιτική τάξη.
Οι ‘συμφωνιστές’ της σχολής του Μάνχαϊμ, συσπειρωμένοι γύρω από τον Stamitz, δημιουργούν ένα ενόργανο ύφος λογικά ισορροπημένο και τελειοποιούν την αρχιτεκτονική της συμφωνικής μορφής.
Στην Ιταλία ‘διδάσκουν’ ο Sammartini και ο ‘πάντρε’ Martini.
Στη Γερμανία, οι ‘διάδοχοι’ του Stamitz. Ανάμεσά τους ο Telemann, ο Hasse και οι γιοι του Μπαχ.
Με τον Gluck, η τάση ‘της επιστροφής στη φύση’ που είχε δημιουργήσει και την opera – buffa, ολοκληρώνεται μεταρρυθμίζοντας την όπερα. Ξεφεύγει από τα μειονεκτήματα της ναπολιτάνικης σχολής: την κατάχρηση της φωνητικής δεξιοτεχνίας, τους castrati, το ασύνδετο της δράσης, τον φόρτο των ερωτικών ραδιουργιών.
Ο ερχομός της επανάστασης στη Γαλλία, φέρνει την πολιτική στο χώρο της σύνθεσης. Γεννιέται ένας λαϊκός μυστικισμός εμπνευσμένος από ρωμαϊκά και ελληνικά πρότυπα. Η τέχνη θα γίνει όργανο της κυβέρνησης. «…Οι αιματηρές σκηνές εναλλάσσονται μ’ επεισόδια τρυφερότερα, ειδυλλιακά οράματα και φιλοσοφικά σύμβολα…
…Οι μούσες βγαίνουν από τα παλάτια και τα σαλόνια για να κατέβουν στους δρόμους… Επι δέκα χρόνια η μουσική θα εκτελεί παραγγελίες με ‘άνωθεν’ εντολή…Έτσι θα τελειώσει μέσα σε μια τραχιά και αυστηρή κοινωνική πειθαρχία η εξέλιξη της αξιαγάπητης, κομψής και αριστοκρατικής τέχνης του 18ου αιώνα που είχε γεννήσει τόσα και τόσα αριστουργήματα κυοφορημένα μέσα στην ξεγνοιασιά και στην ευφορία.»[9]
Αξιοσημείωτη είναι επίσης μια πρακτική του 18ου αιώνα που ονομάσθηκε ars combinatoria. Είναι προσπάθεια για μουσική σύνθεση με βάση τα τυχερά παιχνίδια[10]. Ο L. Hiller τη χαρακτηρίζει πρόδρομο της μουσικής σύνθεσης με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή[11].

Be the first to comment

Η Μουσική και τα μαθηματικά
Η έκφραση επιδράσεων και συναισθημάτων αντιπροσωπεύει, μαζί με τη θεωρία που βασίζεται σε μαθηματικούς κανόνες, τη θεμελιώδη δομή σκέψης γύρω από τη μουσική.
Ας θυμηθούμε πρώτα λίγα μαθηματικά:
-Σειρά ή ακολουθία: με βάση κάποιο νόμο σχηματίζουμε κάποιον αριθμό x1 έπειτα έναν δεύτερο x2, έναν τρίτο x3, κτλ, που αντιστοιχούν κατά σειρά στους φυσικούς αριθμούς 1,2,3... και σχηματίζουν μια ακολουθία (α) x1, x2, x3,…   …,xv,… που μπορεί να είναι απέραντη ή πεπερασμένη.
Οι αριθμοί x1, x2, x3, xv ονομάζονται όροι, ενώ οι αριθμοί 1,2,3,...που δείχνουν την τάξη κάποιου όρου, ονομάζονται δείκτες. 
-Αναγωγική ακολουθία: μια σειρά όρων που ο καθένας τους μπορεί να εκφρασθεί σε συνάρτηση με εκείνους που προηγούνται από αυτόν.
Παράδειγμα αναγωγικής ακολουθίας, η σειρά Fibbonacci: 1, 2, 3, 5, 8, 13,...
Η σειρά Fibbonacci  (κάθε όρος είναι ίσος με το άθροισμα των δυο προηγούμενων: 3=2+1, 5=3+2 κτλ) είναι απέραντη, οι αριθμοί δηλαδή μπορούν να φθάσουν ως το άπειρο. 
-Μέση αριθμητική τιμή (ή αριθμητικός μέσος): ο αριθμός που έχουμε όταν προστίθενται οι αριθμοί και διαιρείται το άθροισμα που προέκυψε με τον αριθμό των προσθετέων.
-Αρμονική αναλογία δίνουν τρεις αριθμοί Α, Β, Γ, όταν Α/Γ = Α-Β/Β-Γ
Ο αριθμός Β ονομάζεται μέσος αρμονικός, ενώ οι αριθμοί Α και Γ ονομάζονται άκροι όροι.
Στην Αρχαία Ελλάδα, οι Πυθαγόρειοι κατασκεύασαν τη μουσική αναλογία και τη μουσική κλίμακα δια μέσου του κύβου, που συμβολίζει τη γη και το συνδυασμό των στοιχείων της. Ο κύβος έχει 6 έδρες, 8 κορυφές και 12 ακμές, δίνει δηλαδή τους όρους: πρώτο (6), δεύτερο (8) και τέταρτο (12) της μουσικής αναλογίας. Ο τρίτος όρος (9) είναι ο αρμονικός μέσος:
Με τη σχέση 9/8 (Σολ/Φα = μείζονας τόνος), ο Πυθαγόρας κατασκευάζει την κλίμακα:
Για τον δεύτερο φθόγγο (Ρε, σήμερα) πολλαπλασιάζει τον πρώτο (1, βλέπε σχέσεις συχνοτήτων στον παραπάνω πίνακα), με τα 9/8(=9/8)
Για τον τρίτο φθόγγο (Μι, σήμερα) πολλαπλασιάζει τον δεύτερο με τα 9/8 (9/8επί9/8)=81/64
Τον τέταρτο φθόγγο (Φα) τον δίνει η σχέση συχνοτήτων 4/3.
Τον πέμπτο φθόγγο(Σολ), η σχέση συχνοτήτων 3/2.
Για τον έκτο φθόγγο (Λα) πολλαπλασιάζει τον πέμπτο με τα 9/8 (3/2επί9/8)=27/16
Για τον έβδομο φθόγγο (Σι, σήμερα) πολλαπλασιάζει τον έκτο πάλι με τα 9/8 (27/16επί9/8)=243/168
Για όγδοο φθόγγο (Ντο στην ψηλότερη οκτάβα) παίρνει τον αριθμό 2 από την αναλογία (βλέπε σχέσεις συχνοτήτων στον παραπάνω πίνακα).
Ας δούμε τώρα ένα παράδειγμα μιας εφαρμογής της μουσικής σκέψης σε κάποια άλλη τέχνη:
Η μεγάλη πλευρά του Παρθενώνα έχει 17 κίονες.
Ο αριθμός 17 είναι το άθροισμα των όρων του κλάσματος 9/8, του φθόγγου με τον οποίο κατασκευάζεται η μουσική κλίμακα.
Η μικρή πλευρά του Παρθενώνα έχει 8 κίονες.
Ο αριθμός 8 είναι το αρμονικό μέσο του αριθμού των εδρών του κύβου (6) και του αριθμού των ακμών του κύβου (12), δηλαδή των άκρων όρων της μουσικής αναλογίας.
Επιγραμματικά,  η οντολογία του Πυθαγόρα και του Πλάτωνα θα μπορούσε να συνοψισθεί:
Αριθμός= ιδέα= ιδέα του ‘ιδανικού αριθμού’.
Ιδέα= υπόσταση των ακουστικών φαινομένων= εσωτερική ουσία των πραγμάτων 
Οι αρχαίοι Έλληνες ερμηνεύουν τη μουσική ορθολογικά.
Στον μεσαίωνα, τα απλά μαθηματικά που χρησιμοποιούσαν, μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνα για το υψηλό ποσοστό σύμφωνων διαστημάτων που συναντά κανείς στα έργα της εποχής. (Σύμφωνο διάστημα: ευχάριστο στην ακοή, π.χ. ντο-σολ. Διάφωνο διάστημα: κακόηχο (π.χ. ντο-ρε), ζητά ‘λύση’ σε σύμφωνο. Διάστημα: η απόσταση ανάμεσα σε δυο νότες. Αν οι δυο νότες ακούγονται ταυτόχρονα: αρμονικό διάστημα. Αν ακούγονται μία-μία διαδοχικά: μελωδικό διάστημα.)
Τον 17ο αιώνα, οι αριθμοί γίνονται μέσα εξωτερικών μετρήσεων χωρίς μεταφυσική ιδιαιτερότητα.
Παρά όλα αυτά, η αισθητική της μουσικής παρέμεινε πάντα πιστή στην ιδέα ότι η μουσική υπόσταση ουσιαστικά, είναι μεταφυσική.
Εδώ, ας θυμηθούμε ότι μεταφυσική είναι η αναζήτηση της πραγματικής φύσης των πραγμάτων, η αναζήτηση των υψηλοτερων αρχών της σκέψης και της ύπαρξης, η επιστήμη των πρώτων αιτιών και των πρώτων αρχών, η φιλοσοφία, η γενική και αφηρημένη θεωρία.
Η αισθητική της μουσικής εξελίχθηκε από θεωρία κατανόησης (αίσθησης), σε φιλοσοφία στηριζόμενη σε υποθέσεις.
Τον 19ο αιώνα, ο Σοπενχάουερ ορίζει την εσωτερική ουσία του κόσμου ως θέληση (Wille) που, απ’ όλες τις τέχνες, μόνο η μουσική μπορεί να αντιπροσωπεύσει επαρκώς. Η θέληση δεν κατευθύνεται από τον ορθολογισμό αλλά από μια τυφλή ώθηση, δύναμη παρόμοια με το ‘Αυτό’ (id, Es) του Φρόιντ.
Η μουσική είναι η ουσία των πραγμάτων (Dich an Sich) ενώ η γλώσσα απλή τεκμηρίωσή τους.
Παραλλαγή της μεταφυσικής της μουσικής του Σοπενχάουερ αποτελεί η θεωρία του Νίτσε για το διονυσιακό και το απολλώνειο στοιχείο.    
Στην Ιδεολογία των Μουσικών Επιδράσεων (doctrine of affections, Affektenlehre), η μουσική είναι έκφραση ανθρώπινων ιδιοσυγκρασιών, παθών, διαθέσεων.
Η επίδραση ποικίλλει στην ιστορική πορεία.    
Και βέβαια δεν πρέπει να παραλείψουμε τη θεωρία για την Αυτονομία της Μουσικής του Βακενρόντερ (1773-98):
Το αληθινό περιεχόμενο της μουσικής αποτελείται από υπάρχουσες ανταποκρίσεις και συναισθήματα που μόνο η μουσική μπορεί να περικλείσει και να φέρει σε φως.
Τα συναισθήματα συνδέονται με τη μουσική φόρμα χωρίς απαραίτητα να έχουν σχέση με τα ιδιαίτερα συναισθήματα των ακροατών.

Be the first to comment

Η μουσική είναι μια Tέχνη εν χρόνω. Ένα μουσικό έργο εξελίσσεται μέσα στη διάσταση του χρόνου. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο ρυθμός οργανώνει τον χρόνο σε μια μουσική σύνθεση. Δημιουργεί μια συμμετρική περιοδικότητα παρατάσσοντας ισχυρά και ασθενή μέρη.
Ο ρυθμός στη μουσική, από πολύ νωρίς, συνδυάστηκε με τον ρυθμό που δημιουργούσε η προφορά λέξεων και συλλαβών. Η αρχή έγινε, μάλλον, με εκδηλώσεις για λατρευτικούς σκοπούς, κυρίως. Αργότερα, συνδυάστηκε με την ποίηση που, όπως και η μουσική, είναι μια Τέχνη εν χρόνω.
Στην αρχαία Ελλάδα, για παράδειγμα, ο ρυθμός της μουσικής ταυτίστηκε με τον ρυθμό της ποίησης, σαν μια εναλλαγή μακρών και βραχέων φθόγγων που διαρθρώνονταν σε πόδες: τροχαίος και ίαμβος σε τρεις χρόνους, δάκτυλος και ανάπαιστος σε τέσσερις, παίων ή κρητικός σε πέντε χρόνους. Οι πόδες μπορούσαν να συνδυασθούν, επιτρέποντας μεγαλύτερη ρυθμική ποικιλία.
Στον Μεσαίωνα, η μουσική -φωνητική, κυρίως- έχει μελισματικό χαρακτήρα με ρυθμικά σχήματα άσχετα από τις μακρές και βραχείες συλλαβές της ποίησης. Με την εμφάνιση, όμως, της πολυφωνίας στη δυτική Ευρώπη και την υπέρθεση μελωδικών αλλά και ρυθμικών σχημάτων, μπορούμε να πούμε πως ο ρυθμός πλουτίζεται σημαντικά.
Στην Αναγέννηση η ποίηση αποκτά τονικό χαρακτήρα. Παράλληλα, έχουμε άνθιση της κοσμικής μουσικής και κυρίως της ενόργανης. Το μέλισμα υποχωρεί σημαντικά, τόσο ως μελωδικό, όσο και ως ρυθμικό στοιχείο. Ο ρυθμός εντάσσεται τώρα σε συγκεκριμένες χρονικές ενότητες μικρής διάρκειας που ονομάζονται μουσικά μέτρα. Τα διμερή και τα τριμερή απλά μέτρα μπορούν να συνδυαστούν, όπως οι πόδες της αρχαίας ελληνικής μετρικής, δημιουργώντας σύνθετα μέτρα.
Ο εικοστός αιώνας κλονίζει τη βάση του βιολογικού μηχανισμού της μουσικής εμπειρίας. Στη θέση του ρυθμού υπάρχει μια αφηρημένη αντίληψη αγωγικών διαφορών, διαφορών στην ταχύτητα διαδοχής των ήχων. Μελωδία και αρμονία συγχωνεύονται σε μια έννοια, την ηχητική δέσμη ,που την καθορίζουν μόνο διαφορές ύψους, πλάτους και πυκνότητας (ηχητικό κράμα), με οριζόντια εξέλιξη και συνηχήσεις. Όμως κι αυτές τις διαφορές, πάλι κάποιοι μπορεί να τις αντιληφθούν ως μια μορφή ρυθμού, περισσότερο εσωτερικού, απελευθερωμένου από τα στενά όρια του μουσικού μέτρου.
Ο ρυθμός, λοιπόν, αν και πρωταρχικό στοιχείο της μουσικής, παραμένει ασαφής ως προς τον ορισμό του.
Ο Curt Sachs θεωρεί πως δύσκολα θα βρεθεί ένας επιτυχημένος ορισμός. Στο βιβλίο του, “Rythm and Tempo”, παραθέτει θεωρίες για την καταγωγή και το υπόβαθρο του ρυθμού, δίνοντας και πληροφορίες για τα ρυθμικά χαρακτηριστικά της πρωτόγονης μουσικής.
Ο Bruno Nettl αποφεύγοντας να εξετάσει όλους τους πιθανούς ορισμους του ρυθμού -που άλλωστε είναι όρος με πολλαπλή χρήση στις Καλές Τέχνες- δίνει τον δικό του ορισμό, τον οποίο θεωρεί εύχρηστο σε όσα αφορούν το αντικείμενο της έρευνάς του: την περιγραφή των ρυθμικών στοιχείων των πρωτόγονων μουσικών υφών. Άλλωστε, ο Curt Sachs είχε ήδη επισημάνει τα προβλήματα που δημιουργούνται από την πολλαπλή χρήση του όρου ρυθμός.
Ο ρυθμός, αν και πρωταρχικό στοιχείο της μουσικής, παραμένει ασαφής ως προς τον ορισμό του.
Για τον Bruno Nettl, ρυθμός, σημαίνει κίνηση στον χρόνο. Διακρίνει στον “πρωτόγονο” ρυθμό δυο κυρίαρχα στοιχεία: τη δυναμικότητα και την αντίθεση στη διάρκεια. Σε αυτή του τη δυσδιάστατη μορφή, ο Nettl, αποδίδει και τη δυσκολία να δώσουμε κάποιο ορισμό στον ρυθμό. Επίσης, διακρίνει τέσσερις σπουδαίες συντεταγμένες, αναγκαίες για να αναγνωρίζονται οι χρονικές σχέσεις: τη ρυθμική αγωγή, τις αξίες διάρκειας των φθόγγων, το μέτρο και, τέλος, τη χρονική σχέση μεταξύ μεγαλυτέρων τμημάτων, "το καθολικό πλάνο των διαφόρων αμοιβαίων σχέσεων του τονισμού και της διάρκειας".
Ο Nettl αναγνωρίζει πως ο ρυθμός είναι "κατά κάποιο τρόπο" η πιο ουσιαστική αρχή της μουσικής. Δεν παραδέχεται, όμως, θεωρίες που εικάζουν ότι ο ρυθμός εμφανίσθηκε πριν εμφανιστούν όλα τα υπόλοιπα μουσικά φαινόμενα. Μελετώντας "πρωτόγονους" πολιτισμούς, παρατήρησε πως μόνο οι αρκετά πολυσύνθετοι μουσικοί πολιτισμοί – όπως των Νέγρων της Αφρικής- έχουν ρυθμικές εκδηλώσεις δίχως καμία μελωδία. Τα απλούστερα μουσικά ύφη δεν έχουν μουσική μόνο για κρουστά. Μελωδία και ρυθμός "συμπλήρωναν πάντα το ένα το άλλο".
Στην απόπειρά του να προσδιορίσει την καταγωγή και τη φύση του ρυθμού, ο Hugo Riemann διατύπωσε την "Αρχή της Ακεραιότητας του Αριθμού Τέσσερα" ("Vierhebigkeit") που βασίζεται στη θεμελιώδη δυαδική φύση της ανθρώπινης ανατομίας και φυσιολογίας, στην εισπνοή και την εκπνοή και στην διμερή συμμετρία.  Σύμφωνα με τη θεωρία του, όλη η μουσική μπορεί τελικά να υποδιαιρεθεί σε τετραμερή μέτρα. Προτίμησε το τετραμερές από το διμερές μέτρο, λόγω των τεσσάρων χώρων της καρδιάς.
Όμως, η απόπειρα αυτή του Riemann, μάλλον είναι εντελώς αποτυχημένη, αφού η πρωτόγονη μουσική έχει συχνά ασύμμετρη και ακανόνιστη δομή.
Ο οικονομολόγος Karl Bucher, στο βιβλίο του "Εργασία και Ρυθμός" ("Arbeit und Rythmus") υποστηρίζει πως ο ρυθμός εμφανίσθηκε στη μουσική ως αποτέλεσμα της συλλογικής εργασίας: υιοθετήθηκε στην εργασία από τότε που οι άνθρωποι κατάλαβαν πως με αυτόν τον τρόπο η απόδοσή τους ήταν καλύτερη, συγκριτικά με την εργασία των μεμονωμένων ατόμων. Στο συμπέρασμα αυτό έφτασε όταν ανακάλυψε την ύπαρξη εργατικών τραγουδιών, τόσο στη δυτική μουσική, όσο και σε ορισμένη πρωτόγονη. Όμως, οι πιο απλοί πολιτισμοί στον κόσμο δεν έχουν εργατικά τραγούδια και ακόμα κι αν δουλεύουν σε ομάδες, δεν αναγνωρίζουν πως με τον ρυθμό αυξάνει η απόδοσή τους. Η ρυθμική εργασία και τα τραγουδίσματα που τη συνοδεύουν συναντιούνται μόνο σε πολύπλοκους πολιτισμούς.
Ο Wittgenstein είχε πει κάποτε σε κάποιο μαθητή του, για ένα γέρο νοσηλευόμενο:  -Αυτός ο γεροντάκος έχει φοβερή γνώση μουσικής. Τον ρώτησα ποιο είναι το αγαπημένο του όργανο στην ορχήστρα και μου απάντησε: "Η γκραν κάσα". Θαυμάσια απάντηση. Ξέρω ακριβώς τι εννοούσε.

Be the first to comment

Οι πρώτες ενδείξεις :
ειδώλια, αγγεία, μυκηναϊκή λύρα που βρέθηκε στο Μενίδι Αττικής. Το Απολλώνιο και το Διονυσιακό στοιχείο. Μονόχορδο του Πυθαγόρα.
Γεωμετρική Εποχή11ος – 7ος αιώνας.
Η μουσική συνοδεύει λόγο. Κιθαρωδία  Αυλωδία  Χορικό Άσμα .
 Είδη χορικού άσματος:  Παιάν (κιθάρα, Απόλλωνας). Διθύραμβος (αυλός, Διόνυσος). Ύμνος (κιθάρα, σε θεούς ή ήρωες), Θρήνος (αυλός, σε νεκρούς). Υμέναιος (αυλός , σε γάμους). Σκόλιον (αυλός ή βάρβιτος , σε γλέντια)
7ος αιώνας.
Ραψωδοί. Αοιδοί. Εμφάνιση καθαρά οργανικής μουσικής.
Κλασική Εποχή 5ος – 4ος αιώνας.
Τραγωδία. Κωμωδία. Χορός (είσοδος  στάσιμα  έξοδος).
Μουσικά όργανα της Αρχαίας Ελλάδας.
Πνευστά :  Αυλός, δίαυλος (με φορβεία), πλαγίαυλος, αυλός με γλωσσίδι, σύριγξ (αυλός του Πανός), σάλπιγξ, ύδραυλις.
Έγχορδα : Φόρμιγξ ( το αρχαιότερο), κιθάρα, βάρβιτος, λύρα (χέλυς), άρπα, τρίχορδο (πανδούρα).
Κρουστά : Κρόταλα, τύμπανον, κύμβαλα, σείστρα, κρουπέζιον, ξυλόφωνον.
Η Μουσική στον Μεσαίωνα
Γρηγοριανό Mέλος : ΣΥΛΛΑΒΙΚΗ και ΜΕΛΙΣΜΑΤΙΚΗ μελοποιία.
Μεσαιωνικοί Τρόποι:
ΔΩΡΙΟΣ (ρε – ρε)
ΦΡΥΓΙΟΣ (μι –μι
ΛΥΔΙΚΟΣ (φα – φα)
ΜΙΞΟΛΥΔΙΚΟΣ (σολ –σολ)
ΑΙΟΛΙΚΟΣ (λα – λα
ΛΟΚΡΙΚΟΣ (σι –σι
ΙΟΝΙΚΟΣ (ντο – ντο)
 Σημειογραφία :  ΝΕΥΜΑΤΙΚΗ (μεσαίωνας), ΚΑΡΕ (αναγέννηση).
9ος αιώνας: Πρώτα Πειράματα Πολυφωνίας.
 ORGANUM και DISCANTUS : Σε ένα γρηγοριανό μέλος (cantus firmus ή cantus planus) συνδυάζεται μια δεύτερη φωνή σε τέλεια σύμφωνα διαστήματα.
Το γρηγοριανό μέλος ονομάζεται και vox principalis ενώ η δεύτερη φωνή vox organalis. Αρχίζοντας με ταυτοφωνία, η πάνω φωνή ξεμακραίνει νότα – νότα ως το διάστημα τέταρτης και στο τέλος οι δυο φωνές ξαναγυρίζουν σε ταυτοφωνία (Γκουίντο ντ’ Αρέτσο) ή βαδίζουν και οι δυο φωνές παράλληλα σε διαστήματα τέταρτης ή πέμπτης (Ούκμπαλντ)
Στο discantus η πάνω φωνή είναι πιο εύκαμπτη  απ’ ‘ότι στο organum.
ΤΡΙΦΩΝΟ : Μια επάνω φωνή που έρχεται σε διαστήματα πέμπτης με την vox principalis και σε οκτάβα με την vox organalis.
10ος αιώνας : Λειτουργικό Δράμα.
Στη σημερινή εποχή ο Μείζων και ο Ελάσσων Τρόπος σηκώνουν όλο το βάρος των αρμονικών διαδοχών με τις συνεχείς χρήσεις  των ημιτονίων. Μεταφέρονται και στα 12 ημιτόνια. ΜΕΙΖΩΝ ΤΡΟΠΟΣ: εξελίχθηκε από τον Ιονικό μεσαιωνικό τρόπο και την αφομοίωσή του με τον Λύδιο και Μιξολύδιο που είχαν και αυτοί μείζονα χαρακτήρα με μικρές διαφορές. ΕΛΑΣΣΩΝ ΤΡΟΠΟΣ : εξελίχθηκε από τον Αιολικό και τον Δωρικό τρόπο. Με την προσθήκη του προσαγωγέα δίνει αρμονικό ελάσσονα και ανιούσα μελωδική. Η κατιούσα μελωδική είναι αυτούσιος ο Αιολικός Τρόπος.
Κοσμικό τραγούδι 10ος - 12ος αιώνας
Γαλλία :
ΤΡΟΒΑΔΟΥΡΟΙ : Έζησαν στη Νότια Γαλλία. Το τραγούδι τους ήταν μονωδία και το ονόμαζαν chanson. Το συνόδευαν συνήθως με ένα όργανο (συνήθως βιέλα). Το αποτελούσαν πολλές στροφές και μια επωδός (tornada), ενώ συχνοί ήταν και δυο στίχοι προσφώνησης. Το τραγούδι τους ήταν ουσιαστικά, μπαλάντα, όμως αυτός ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα. Μέχρι τότε τα τραγούδια ονομαζόντουσαν ανάλογα με τη μορφή και το περιεχόμενό τους : chanson, sirventes, tenso, partimen, pastorela, estampida, alba, dansa, bal.
ΤΡΟΥΒΕΡΟΙ :Έζησαν στη Βόρεια Γαλλία. Οι τροβαδούροι και οι τρουβέροι ήταν άρχοντες και ευγενείς.  Έγραψαν περίπου 2650 έργα από τα οποία σώζονται με σημειογραφία 262. Χρησιμοποιούν τονικότητα ίδια με τους λειτουργικούς ύμνους, σαν θέματα όμως έχουν  τις σταυροφορίες, τον έρωτα, τη ζηλοτυπία, την ευλάβεια, την ελεγεία, τη σάτιρα. Στα έργα τους έχουμε τις πρώτες απόπειρες για έμμετρη μουσική. Διαλέγοντας έμμετρα κείμενα, προσθέτουν ρυθμό στα έργα τους, σαν διαδοχή αξιών που ανάλογα με τις συλλαβές ήταν πιο μικρές ή πιο μεγάλες. Διάσημοι τροβαδούροι και τρουβέροι υπήρξαν οι : Γουλιέλμος (δούκας της Ακουιτάνης), Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, Ανταμ ντε λ’ Αλ.
Μενεστρέλλοι. Ζογκλέρ.
Ερωτοτραγουδιστές.            Αρχιτραγουδιστές
Σχολές Τραγουδιού – Ταμπλατούρα.
ARS ANTIQUA έως τον 12ο -13ο αιώνα.
Σχολή Νοτρ Νταμ (Παναγίας των Παρισίων) - Λεονίνος - Περοτίνος
(Μελωδίες : Απελευθέρωση από το γρηγοριανό μέλος. Αξίες. Μέτρα-Ρυθμός. Αντίστιξη.)
ARS NOVA 14ος αιώνας.
-Μοτέτο(απλό, διπλό, τριπλό, conductus)
-Πολυφωνικό Τραγούδι(καντιλένα, μπαλάντα, ροντώ,virelais)
-Μετρικό Σύστημα
-Μετρική Σημειογραφία
 Α΄ Γαλλοφλαμανδική Σχολή
Μαντριγκαλ - Μπαλάντα - Κάτσια - Κανόνας - Παραλλαγή
Φίλιππος ντε Βιτρί - Γκυγιώμ Μασώ - Γκυγιώμ Ντυφαί
Όκεγκεμ - Όμπρεχτ - Zοσκέν ντε Πρέ
Μίμηση - φωνές σε δυο ομάδες. Ελευθερία στην κίνηση των φωνών - Ρυθμική ποικιλία - Μεγαλύτερο μουσικό ενδιαφέρον.  Την ίδια εποχή έχουμε την εμφάνιση του γερμανικού λιντ.
Μουσική Αναγέννηση Ανθρωπισμός
Παλεστρίνα «Χρυσός αιώνας της Πολυφωνίας»
Ύμνος – Μοτέτο – Φρότολα – Μαδριγάλι  - Καντσονέτα  - Βιρελαί - Χορικό
ΜΠΑΡΟΚ (barocco: το ακανόνιστο μαργαριτάρι). Η περίοδος  που το μπαρόκ επηρέασε τη Μουσική δεν ανταποκρίνεται απόλυτα στην αντίστοιχη των εικαστικών τεχνών.
Όπερα   -  Ορατόριο
Επικράτηση μιας μελωδικής γραμμής με κάθετη αρμονική συνοδεία (συγχορδίες).
Basso Continuo
Εξέλιξη των μουσικών οργάνων.
Κοντσέρτο  -  Σονάτα  -  Σουίτα
Σημαντικοί εκπρόσωποι:
Ιταλία:   Μοντεβέρντι , Σκαρλάτι , Περγκολέζι , Κορέλι , Βιβάλντι , Ταρτίνι , Αλμπινόνι.
Γαλλία:      Λουλύ , Ραμώ…,
Αγγλία:      Πέρσελ …,
 Γερμανία:  Κούναου , Τέλεμαν , Χέντελ , Μπαχ…
Κλασικορομαντική Εποχή
 Πρόδρομοι του κλασικισμού :
Αισθαντική Μουσική (οι 3 γιοι του Μπαχ) – Η Σχολή του Μάνχαϊμ – Γκλουκ
Οι μεγάλοι του κλασικισμού : Πρώτη Σχολή της Βιέννης.  Χάιντν – Μότσαρτ – Μπετόβεν – Σούμπερτ
Καθιερώνεται το Τονικό Μουσικό Σύστημα και η Μουσική Σημειογραφία όπως τη ξέρουμε σήμερα.
Συμφωνία – Κουαρτέτο – Εξέλιξη της όπερας.
Κλασικισμός : Απλότητα, διαύγεια μορφής, καθαρότητα στα μέσα έκφρασης, σωστές αναλογίες, λιτότητα στον τρόπο έκφρασης, κινητικότητα, δυναμική, ανισομέρεια των μουσικών περιόδων, μεγάλα κρεσέντο και ντιμινουέντο, απότομος τονισμός και σφορτσάτο , φορτεπιάνο, αναπνοή, ομόφωνη κίνηση χωρίς  έντονα πολυφωνικά μέρη. Η κλασική μουσική επιδέχεται μια αφάνταστη ποικιλία από ερμηνείες.
Ρομαντισμός : Το αντίθετο άκρο του κλασικισμού. Υποκειμενικό και υπερβολικό ιδίωμα, μεγάλες εξάρσεις – εκρήξεις χαράς, πόνου και πάθους, δυνατά και ευγενικά αισθήματα, προγραμματική και περιγραφική μουσική, διαφωνίες, αλλαγές τονικότητας, θέματα που αντικαθρεφτίζουν την κοινωνική ζωή, βίαιες μεταπτώσεις στη δυναμική.
Νέες Φορμες
Συμφωνικό ποίημα – Σπουδές – Εμπρομπτύ – Πολωνέζες – Μαζούρκες – Νυχτερινά – Καπρίτσια – Σκέρτσα – Τραγούδια χωρίς λόγια – Μουσικές Στιγμές  κ. α.
Σημαντικοί εκπρόσωποι του Ρομαντισμού:
Παγκανίνι – Λιστ – Κλεμέντι – Τσέρνυ – Μπερλιόζ – Μέντελσον – Σούμαν – Σοπέν - Μπραμς
 Εθνικές Σχολές
Ρωσία: Γκλίνκα, η ομάδα των πέντε (Μπαλακίρεφ ,Κούι, Μουσόργκσκι, Ρίμσκι-Κόρσακοφ, Μποροντίν), Τσαϊκόφσκι, Ραχμάνινοφ, Σκριάμπιν.
Νορβηγία: Γκριγκ
Φινλανδία: Σιμπέλιους
Τσεχοσλοβακία : Σμέτανα , Ντβόρζακ , Γιάνατσεκ
Ισπανία: Αλμπένιθ
ΗΠΑ: Χόπκινσον , Μπίλινγκς, Σκοτ Τζόπλιν
μουσική Ντίξιλαντ
H Μουσική στις αρχές του 20ου αιώνα
Γαλλία : Iμπρεσιονισμός (impressionism): Κλοντ Ντεμπισί, Μορίς Ραβέλ.
Η χειραφέτηση του ήχου : Έντγκαρ Βαρέζε.
Η πρώτη επανάσταση.
Η νεότερη Σχολή της Βιέννης: Άρνολντ Σένμπεργκ και οι “μαθητές” του : Άντον  Βέμπερν, Άλμπαν Μπέργκ, Νίκος Σκαλκώτας.
(δωδεκαφθογγισμός- σειραϊσμός)
Γαλλία : Ομάδα των Έξι. (Φρανσις Πουλένκ, Ζορζ Ορίκ, Άρθουρ Χόνεγκερ, Λουί Ντιρέ, Ντάριους Μιγιώ, και η Ζερμέν Ταγιεφέρ)
Ρωσία: Αλεξαντρ Σκριάμπιν, Ιγκορ Στραβίνσκι, Σεργκέϊ Προκόφιεφ.
Αυστρία:  Χανς Άϊσλερ
Γερμανία: Πάουλ Χίντεμιτ, Καρλ Όρφ
Αγγλία :Έντουαρντ Έλγκαρ , Φρέντερικ Ντίλιους
Ιταλία: Οτορίνο Ρεσπίγκι, Αλφρέντο Καζέλα ,Μάριο Καστελνουόβο - Τεντέσκο, Φερούτσιο Μπουζόνι
Ελβετία: Εμιλ - Ζακ Νταλκρόζ, Φρανκ Μαρτέν
Ουγγαρία: Μπέλα Μπάρτοκ, Ζόλταν Κόνταλι
ΗΠΑ: Έντουαρντ Μακ Ντάουελ, Τζορτζ Γκέρσουιν , Έρνεστ Μπλοχ.
Οι τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα
Η μουσική κλονίζει τη βάση του βιολογικού μηχανισμού της μουσικής εμπειρίας. Πέρα από την απόλυτη ελευθερία στη χρήση του υλικού, κλονίζεται μια αρχέγονη ιδιότητα της μουσικής, ο ρυθμός. Στη θέση του υπάρχει μια αφηρημένη αντίληψη αγωγικών διαφορών, διαφορών στην ταχύτητα διαδοχής των ήχων.
Μελωδία και αρμονία συγχωνεύονται σε μια έννοια, την ηχητική δέσμη, που την καθορίζουν μόνο διαφορές ύψους, πλάτους και πυκνότητας (ηχητικό κράμα), με οριζόντια εξέλιξη και συνηχήσεις.
Στη μουσική του 20ου αιώνα, πέρα από τα νέα όργανα και τους νέους τρόπους χρήσης γνωστών μουσικών οργάνων, ακόμα και η φωνή αντιμετωπίζεται σαν μουσικό όργανο. Πάντως, το κύριο χαρακτηριστικό της μουσική είναι ο πλουραλισμός, η πολλαπλότητα της έκφρασης, η οποία έχει οδηγήσει σε πολλά διαφορετικά και αντιθετικά μουσικά συστήματα.

Be the first to comment

Τέχνη και Ιστορία
Πέρα από τεχνικές, υλικά και αποχρώσεις, αυτό που τελικά είναι ενδιαφέρον στην Τέχνη, είναι η συμβολή της στη ζωή μας, η έμπνευση που προσδίδει στις αισθήσεις, την ευαισθησία και τη φαντασία μας.
Η ιστορία της τέχνης αντανακλά συγκρούσεις κοινωνικών δυνάμεων, αντιζηλίες πόλεων και επικρατειών, φιλοδοξίες ιερωμένων και μοναρχών, ανταγωνισμό δημοσίων (και ιδιωτικών) αρχόντων.
Οι «σταθερές» στην ιστορία της τέχνης είναι η ανθρώπινη τάση δημιουργίας ρυθμού για να οικοδομήσουμε, να διακοσμήσουμε, να απεικονίσουμε, να εντυπωσιάσουμε, να εκφράσουμε.
Οι «μεταβλητές» της ιστορίας της τέχνης είναι οι κατευθύνσεις της τέχνης, οι διακυμάνσεις των κατασκευών ή των σχημάτων, η εξέλιξη των τεχνικών, οι ιδιορρυθμίες της ατομικής και της εν γένει καλαισθησίας.
Στο σύνολό τους οι τέχνες μιας δεδομένης περιόδου, παρουσιάζουν συνήθως κάποια ενότητα κατευθύνσεων.
Η ενότητα αυτή δεν οφείλεται στις μεθόδους παραγωγής ή σε επί μέρους σκοπούς. Οφείλεται στο νου που είναι ικανός να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί: αν εμφανιστεί για πρώτη φορά μια ιδέα ή ένα σχήμα ιδεών, τότε στοιχεία που προηγουμένως δεν ήταν καταληπτά, αρχίζουν να παίρνουν τις θέσεις τους και να αποκτούν σημασία.
Οι τεχνικές μέθοδοι παραγωγής μπορεί να αφορούν προσωπικά κάθε καλλιτέχνη, όμως η ιδέα της σύνθεσης παραμένει κοινή για όλους.
Η άποψη κάθε καλλιτέχνη παίρνει χροιά και διαμορφώνεται από το κοινωνικό και ιστορικό περιβάλλον. Τα έργα του απευθύνονται σε κάποιο από τους τομείς των εκάστοτε τάξεων της εποχής. Αποδέχεται ή απορρίπτει, συμφωνεί ή διαμαρτύρεται, κατασκευάζει ή καταστρέφει, έχει πάντα αφετηρία την εποχή του.
Με τους καλλιτέχνες, η κοινωνία μπορεί να δει, ν’ ακούσει και να αισθανθεί απόψεις του κόσμου της που προηγούμενα ποτέ δεν θα είχε την εμπειρία. Με την τέχνη είναι πιθανό κάποιος ν’ ανακαλύψει ένα νέο, πλουσιότερο κόσμο, ν’ ανακαλύψει τη δυνατότητα να συμμετέχει στα πνευματικά και συγκινησιακά ρεύματα του παρόντος αλλά και του παρελθόντος.
Οι εικαστικές και οι πλαστικές τέχνες παρουσιάζουν την όψη μιας εποχής, μέσα από τις σκηνές της καθημερινής ζωής, μέσα από τις προσωπογραφίες, μέσα από την ιστορική ζωγραφική, ίσως και μέσα μόνο από την τεχνοτροπία των έργων.
Η ποίηση και η μουσική ξυπνούν συναισθήματα που μπορούν να μας κάνουν να κατανοήσουμε βαθύτερα το παρόν και το παρελθόν.
Η μουσική μιας περιόδου μας μιλά όχι μόνο για την αρμονία της αλλά και για τους αγώνες της. Σε περιόδους καταπίεσης ερμηνεύει τον παράφορο ενθουσιασμό της ανθρώπινης ψυχής. Σε περιόδους θρησκευτικής έξαρσης τραγουδά τραγούδια πίστης. Σε περιόδους κοινωνικών αναταραχών αντηχεί από επαναστατικά εμβατήρια.
Το έργο τέχνης πάντα αντικατοπτρίζει, τόσο την προσωπικότητα του καλλιτέχνη, όσο και την εποχή που έζησε ο καλλιτέχνης.
Στην τέχνη το παρελθόν υπάρχει σαν να ήταν ζωντανό, δεν ξεχωρίζει αυθαίρετα από το παρόν.
Μια πραγματική κατανόηση της ζωής και της ιστορίας είναι εφικτή μόνο όταν κάθε γεγονός σχετίζεται με κάποιο άλλο και ενδεχομένως με ολόκληρη την κίνηση της παγκόσμιας ζωής από την οποία κάθε ένα από αυτά τα γεγονότα αποκτά τη δική του σημασία.
Στην επιτυχία αυτής της συσχέτισης, η τέχνη παίζει ζωτικό ρόλο.

Be the first to comment

Η θεραπευτική δράση της μουσικής
Η θεραπευτική δράση της μουσικής έχει τις ρίζες της στην αρχαία ελληνική παράδοση αλλά και σε παραδόσεις άλλων μεγάλων λαών της ευρύτερης Ανατολής. Πρώτοι οι Πυθαγόρειοι εξέτασαν τη σχέση μουσικών ήχων και αριθμών και διαπίστωσαν ότι οι αριθμοί που διέπουν την αρμονία ενός διατεταγμένου υλικού κόσμου παίζουν τον ίδιο ρόλο και στην τέχνη της μουσικής.
Είναι ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι μαθηματικοί λόγοι που διέπουν τα βασικά (πυθαγόρεια) μουσικά διαστήματα, που προέρχονται από την αρμονική διαίρεση του μονοχόρδου (1:2 - διάστημα ογδόης, 2:3 - διάστημα πέμπτης, 3:4 - διάστημα τετάρτης), διέπουν και τις σωματομετρικές αναλογίες του ανθρώπινου σώματος αλλά και άλλων φυσικών κατασκευών όπως π.χ. ο κοχλίας, τα φύλλα των δένδρων, τα φτερά της πεταλούδας και πλείστες άλλες φυσικές δομές. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι η σχολή των Πυθαγορείων χρησιμοποιούσε μουσικούς ήχους για θεραπεία ασθενών με βάση την άποψη ότι η αρμονία της μουσικής μπορεί να αποκαταστήσει τη διαταραγμένη ψυχοσωματική ισορροπία του ασθενούς.
Η ιδιότητα της μουσικής να θεραπεύει τονίζεται επίσης από τον Πλάτωνα σε πολλά έργα του (Τίμαιος, Πολιτεία, Νόμοι), μάλιστα ο Πλάτων θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ο πρώτος επίσημος «συνταγογράφος» μουσικής στην αρχαιότητα, αφού προτείνει ως κατεξοχήν θεραπευτικό μουσικό τρόπο τον δώρειο τρόπο (αρχαία μουσική κλίμακα που οι μουσικολόγοι σήμερα πιστεύουν ότι αντιστοιχεί περίπου στον πρώτο ήχο της βυζαντινής μουσικής).
Μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα οι επιστήμονες δεν είχαν παρατηρήσει και μελετήσει συστηματικά τις επιδράσεις της μουσικής σε παραμέτρους της λειτουργίας του ανθρώπινου σώματος. Oμως στις αρχές της δεκαετίας του '50, στις ΗΠΑ, δημιουργήθηκε μια σύνθετη επιστημονική ομάδα (Αμερικανική Εταιρεία Μουσικοθεραπείας), η οποία αποτέλεσε τον πρώτο επίσημο πυρήνα κλινικής εφαρμογής και έρευνας της μουσικοθεραπείας. Πρέπει εδώ να αναφέρει κανείς ότι η δημιουργία της εταιρείας αυτής βασίσθηκε σε μία απλή κλινική παρατήρηση που έδειχνε ότι, σε νοσοκομεία των ΗΠΑ στα οποία νοσηλεύονταν τραυματίες βετεράνοι του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ανάρρωση ασθενών ήταν ταχύτερη σε θαλάμους που υπήρχε «ζωντανή μουσική» σε σχέση με θαλάμους χωρίς μουσική.
Η μουσικοθεραπεία, είτε με τη μορφή της ενεργούς μουσικοθεραπείας είτε με την απλούστερη μορφή της ακρόασης μουσικής (δηλ. μουσικής φάρμακο1), απαιτεί ειδική και μακροχρόνια εκπαίδευση. Οι κυριότερες διαφορές μεταξύ των δύο αυτών θεραπευτικών παρεμβάσεων είναι ότι στην περίπτωση της μουσικής - φάρμακο χρησιμοποιείται προεπιλεγμένη μουσική ως έτοιμο ακρόαμα, δεν απαιτείται παρουσία εξειδικευμένου μουσικοθεραπευτή και δεν χρησιμοποιείται μουσικός αυτοσχεδιασμός με φωνή η όργανα μουσικοθεραπείας όπως αυτά χρησιμοποιούνται στην ενεργό μουσικοθεραπεία.
Την τελευταία δεκαετία με την πρόοδο της μαγνητικής τομογραφίας και την εμφάνιση της τομογραφίας εκπομπής ποζιτρονίων (PET) έχει γίνει δυνατή η εξονυχιστική μελέτη των επιδράσεων της μουσικής στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Τα συμπεράσματα της έρευνας αυτής έχουν κινητοποιήσει αισθητά πολλούς κλινικούς γιατρούς σε διάφορες ειδικότητες, πού χρησιμοποιούν τη μουσική ως συμπληρωματικό θεραπευτικό μέσο.
Στόχοι και εφαρμογές της μουσικοθεραπείας στην ιατρική είναι γενικά: η αντιμετώπιση του πόνου, η αντιμετώπιση του ψυχοσωματικού στρες, η βοήθεια της μητέρας στον τοκετό, η χρήση στις μονάδες πρόωρων βρεφών, η βοήθεια στη μετεγχειρητική ανάρρωση, η ανακουφιστική θεραπεία καρκινοπαθών, οι εφαρμογές σε μονάδες εντατικής θεραπείας καρδιοπαθών, οι εφαρμογές στη νόσο aλτσχάιμερ, η αντιμετώπιση της κατάθλιψης, η βελτίωση της επικοινωνίας ψυχιατρικών ασθενών και πλείστες άλλες εφαρμογές. Οπωσδήποτε, γενικό στόχο της μουσικοθεραπείας αποτελεί η αύξηση της αισιόδοξης στάσης και της θετικής σκέψης στα προβλήματα της ζωής, στοιχεία που συμβάλλουν στην ενίσχυση του ανοσοβιολογικού συστήματος.
Εγκέφαλος και μουσική
Εικόνα τομογραφίας ποζιτρονίου (ΡΕΤ scan) εγκεφάλου κατά τη διάρκεια μουσικής ακρόασης α) ευχάριστων (σύμφωνων) συνηχήσεων (αριστερά) και β) δυσάρεστων (διάφωνων) συνηχήσεων (δεξιά). Εμφανής είναι η διαφορά στην ενεργοποίηση εγκεφαλικών κέντρων.
Από την 16η εβδομάδα της κύησης το έμβρυο μπορεί να αντιδρά σε εξωγενείς ήχους. Η ακοή είναι η πρώτη αίσθηση πού αναπτύσσεται και η τελευταία που εξαφανίζεται στη διάρκεια της ζωής μας. Τα έμβρυα αντιλαμβάνονται με επάρκεια την αναπνοή της μητέρας, τις κινήσεις και τη φωνή της όταν μιλάει ή τραγουδάει. Επίσης οι παλμικοί ήχοι της ροής του αίματος στην ομφαλική αρτηρία μπορούν να γίνονται αντιληπτοί από το έμβρυο κατά τη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής και για ηχητικές συχνότητες μικρότερες των 500 χερτς τα επίπεδα έντασης του ήχου κυμαίνονται μεταξύ 70-80 ντεσιμπέλ. To έμβρυο ακούει τον ρυθμικό ήχο της καρδιάς της μητέρας περίπου 26 εκατομμύρια φορές. Η αντίληψη του ρυθμού αυτού ασκεί ένα είδος προστασίας στον άνθρωπο και συνδέεται με την ασφάλεια που παρέχει το μητρικό περιβάλλον. Είναι δε πολύ μεγάλης σημασίας για τη ζωή και την ανάπτυξή μας.
Μια σημαντική διαδικασία εκμάθησης ήχων λαμβάνει χώρα μέσα στη μήτρα και η μεταβίβαση ήχων και ρυθμών από τη μητέρα στο έμβρυο δίνει απαραίτητες πληροφορίες για την ανάπτυξη του εγκεφαλικού ιστού του εμβρύου. Σύμφωνα με τις πρόσφατες μελέτες της ομάδας του ψυχολόγου Ριγκέτι, το νεογνό μπορεί να διακρίνει ενδομήτριους ήχους της δικής του μητέρας σε σχέση με ήχους άλλης μητέρας και επίσης να αντιδρά στις μεταβολές του καρδιακού παλμού και των κινήσεων. Μία ανάλυση σε 212 ερευνητικές μελέτες που αφορούσαν δίδυμα άτομα έδειξε ότι οι κοινές ακουστικές εμπειρίες της ενδομήτριας ζωής εξηγούν κατά περίπου 20% την υψηλή συσχέτιση μεταξύ του δείκτη νοημοσύνης των διδύμων που μεγαλώνουν ξεχωριστά. Eτσι, φαίνεται ότι οι ακουστικές εμπειρίες του εμβρύου αποτελούν το κυριότερο ερέθισμα για την ανάπτυξη του εγκεφαλικού φλοιού.
Οι μελέτες του aμερικανού αναισθησιολόγου Φρεντ Σβαρτς στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης νεογνών και πρόωρων βρεφών του νοσοκομείου Πιέντμοντ στην Ατλάντα των ΗΠΑ έδειξαν ότι νανουρίσματα με τη φωνή της μητέρας ή μουσικοί ήχοι που προσομοιάζουν με ήχους του εμβρυϊκού περιβάλλοντος βοηθούν στην ταχύτερη απόκτηση βάρους, την ταχύτερη ανάπτυξη της περιμέτρου της κεφαλής και τη γρηγορότερη έξοδο από τη μονάδα εντατικής θεραπείας πρόωρων νεογνών σε σχέση με νεογνά που δεν εκτίθενται σε αυτούς τους ήχους. Στο πλαίσιο της εργασίας του γιατρού Σβαρτς τοποθετούνται ειδικά μικρά ηχεία στις βρεφοκοιτίδες, τα οποία μεταδίδουν σε 24ωρη βάση μουσική ειδικά επιλεγμένη για το σκοπό αυτόν μέσω κεντρικού συστήματος αναμετάδοσης. Σημαντικές μελέτες έδειξαν ότι οι ήχοι που προαναφέρθηκαν αλλά και το νανούρισμα με τη φωνή της μητέρας μπορεί να μειώνει τους καρδιακούς παλμούς, να αυξάνει τον κορεσμό του αρτηριακού αίματος σε οξυγόνο και να βοηθάει στην ταχύτερη απόκτηση βάρους στα πρόωρα βρέφη.
Φαίνεται ότι η επίδραση της μουσικής, κυρίως μέσω του ρυθμού, αφορά ενστικτώδεις λειτουργίες που σχετίζονται με το οντολογικά αρχέγονο κομμάτι του ανθρώπινου εγκεφάλου. Νευροανατομικές παρατηρήσεις έδειξαν ότι οι κοχλιακοί πυρήνες, σημαντικός σταθμός στη διαδρομή του ακουστικού νεύρου στο επίπεδο γέφυρας-στελέχους του εγκεφάλου, γειτνιάζουν με σημαντικούς αυτόνομους πυρήνες που αποτελούν κέντρα ρύθμισης αναπνοής και κυκλοφορίας. Πιθανώς λοιπόν, με τον μηχανισμό φαινομένου συντονισμού δηλαδή παράλληλης διέγερσης γειτονικών νευρώνων, εξηγείται η αύξηση της συχνότητας της αναπνοής και του καρδιακού παλμού κατά την ακρόαση μιας γρήγορης μουσικής αγωγής και, αντίθετα, η ελάττωση της καρδιακής και της αναπνευστικής συχνότητας κατά την ακρόαση μιας αργής μουσικής αγωγής.
Αυτή η πρωταρχική επίδραση της μουσικής μέσω του ρυθμού συμβαίνει χωρίς τον έλεγχο της συνείδησης και αφορά όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από φυλή και καταγωγή, είναι δηλαδή διαχρονικό και διαπολιτισμικό χαρακτηριστικό. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η κατανόηση της διαδοχής των τόνων και της μουσικής αρχιτεκτονικής απαιτεί τη συμμετοχή υψηλής εξειδίκευσης ανώτερων κέντρων στο επίπεδο του εγκεφαλικού φλοιού, όπου εδώ η λειτουργία αυτή είναι συνειδητή (δηλαδή στο σημείο αυτό χρησιμοποιείται η «ακουστική παιδεία» που ο καθένας έχει αποκτήσει).
Με βάση την παραπάνω επιστημονική εξήγηση φαίνεται να ευσταθεί απόλυτα ο όρος «νιώσε τον ρυθμό» (γνωστό και αγγλιστί ως feel the beat), διότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να νιώσουν τον ρυθμό, αντίθετα δεν μοιάζει να υπάρχει ενιαία λογική στον όρο π.χ. νιώσε τη μελωδία, διότι λόγω διαφορετικής παιδείας η αντίληψη της μελωδικής-αρμονικής γραμμής διαφέρει από άτομο σε άτομο.
Αποκαλυπτική έρευνα που έγινε στο τμήμα Γνωστικών Νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ στο Μόντρεαλ του Καναδά, με τη βοήθεια τομογραφίας δέσμης ποζιτρονίου, έδειξε ότι γλωσσικά και μουσικά ερεθίσματα μπορεί να ακολουθούν διαφορετικές οδούς νευρωνικής αγωγής στον ανθρώπινο εγκέφαλο, έτσι ώστε έπειτα από σοβαρά αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια πολλοί ασθενείς διατηρούν την ικανότητα να αντιλαμβάνονται μουσικά κομμάτια και να τραγουδούν, ενώ έχουν χάσει την ικανότητα του λόγου: δηλαδή μπορεί να παρουσιασθεί αφασία αλλά όχι αμουσία.
Επίσης, με τη βοήθεια της σύγχρονης απεικονιστικής τεχνολογίας έχουν αποκρυπτογραφηθεί εγκεφαλικές περιοχές που σχετίζονται με το αίσθημα ευχάριστο-δυσάρεστο κατά την ακρόαση μουσικής και οι σχέσεις τους με την ακρόαση σύμφωνων-διάφωνων μουσικών διαστημάτων.

Be the first to comment

Η σημασία της μουσικής από την παιδική ηλικία
Σύμφωνα με τη πιο πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Florida, πρόωρα βρέφη που άκουγαν κατά τακτά διαστήματα μουσική ανεξαρτήτως είδους, ανέπτυξαν σημαντικά υψηλότερες διανοητικές και σωματικές ικανότητες από αυτά που μεγάλωσαν κατά τον ίδιο τρόπο αλλά χωρίς να ακούν τη μουσική. Η αξία της μουσικής εκπαίδευσης είναι κάτι που έχει αμφισβητηθεί όχι μόνο από γονείς αλλά και από εκπαιδευτικούς, πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλο είδος μόρφωσης. Ζώντας σε μια κοινωνία που η βασική απαίτηση και αναγκαιότητα κατά παγκόσμια βάση, είναι η ικανότητα να βγάζουμε χρήματα οι εκάστοτε υπεύθυνοι για την εκπαίδευση των παιδιών μας αλλά και οι ίδιοι οι γονείς πολλές φορές ωθούνται στο να παίρνουν τις ανάλογες αποφάσεις. Ο Πλάτωνας έλεγε: 
«Η εκπαίδευση στη μουσική είναι ανάγκη επιτακτική γιατί περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο ο ρυθμός και η αρμονία επηρεάζουν το ενδότερο κομμάτι του εαυτού μας, και ο καθένας από εμάς θα πρέπει να ξέρει πως να το χαλιναγωγήσει.»
  Πως λοιπόν διαβρώθηκε τόσο πολύ αυτή η θεωρία με το πέρασμα των καιρών; Η ιδέα της μουσικής εκπαίδευσης από μόνη της είναι καλή. Λίγοι θα έλεγαν ότι δεν θα ήθελαν τα παιδιά τους να ξέρουν κάτι από μουσική. Μα στην ουσία σαν προτεραιότητα, η μουσική εκπαίδευση δεν είναι στη κορυφή των προτιμήσεων όταν οι γονείς βάλλονται από τα πρέπει της σύγχρονης κοινωνίας. Γιατί η μουσική θα πρέπει να έχει την ίδια θέση στην σχολική εκπαίδευση όπως τα Ελληνικά, τα Μαθηματικά και οι υπόλοιπες επιστήμες και ακόμα πιο πολύ θα πρέπει να κατέχει βασική θέση στην πρώιμη εκπαίδευση των παιδιών, να αρχίζει δηλαδή από την προπαιδεία; Κατ' αρχήν θα πρέπει να εκπαιδευτούν οι γονείς, ώστε να πιστέψουν και οι ίδιοι για την αξία και την προτεραιότητα αυτής της βασικής τέχνης Μέσα από έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί, αποδεικνύεται ότι τα παιδιά που μαθαίνουν από πολύ μικρά μουσική, μαθαίνουν ευκολότερα στο σχολείο. Γίνονται καλύτεροι ακροατές και συγκεντρώνονται πιο εύκολα. Σε μελέτη που έγινε πάνω σε ένα ποσοστό μαθητών Γυμνασίου στη Καλιφόρνια αποδείχτηκε ότι οι μαθητές που είχαν παιδεία στη μουσική ήταν πιο σωστοί στην οργάνωση της σκέψης τους και στη νοητική τους ευελιξία. 
Τα παιδιά που μαθαίνουν από νωρίς κάποιο μουσικό όργανο αναπτύσσουν γρηγορότερα της φυσικές, πνευματικές, συναισθηματικές και κοινωνικές τους δεξιότητες.
«Η γνώση μουσικού οργάνου αυξάνει την συνεργατικότητα, την αυτοσυγκέντρωση, τομνημονικό, την ικανότητα στην ομιλία, την όραση και την ακοή. To τελικό μας συμπέρασμα είναι ότι η μουσική εκπαίδευση αναπτύσσει τις ικανότητες του εγκεφάλου και ολόκληρου του νευρομυικού μας συστήματος.» (University of Medicine, San Francisco, Dr Frank.R.Wilson). 
Τα μουσικά παιχνίδια που γίνονται κατά την εκμάθηση της μουσικής προπαιδείας, στάθηκαν η βάση στο σχέδιο ILM: (Interdependent Learning Model), ένα μοντέλο διδασκαλίας για παιδιά που δεν μπορούν να κατανοήσουν βασικές έννοιες και ιδέες: Μέσα από μουσικά παιχνίδια και παραδείγματα αυτές οι έννοιες τους γίνονται απόλυτα αντιληπτές.
Στο επίπεδο της μόρφωσης των παιδιών, η μουσική τα παρακινεί να μάθουν με μεγαλύτερη ευκολία και πιο ενδιαφέρον, αναπτύσσει συμπεριφορές οι οποίες οδηγούν σε υψηλότερες διανοητικές ικανότητες, τα παιδιά που παίρνουν μέρος από νωρίς σε ένα μουσικό σύνολο αναπτύσσουν υψηλότερες ικανότητες αντίληψης και αυξάνουσα επιδεξιότητα στο να αναλύουν και να αξιολογούν σωστά τις προσλαμβάνουσες πληροφορίες.
Μαθαίνουν την ομαδική δουλειά, κινούνται ευέλικτα και με την αποφασιστικότητα που χρειάζεται η επιτυχία του συνόλου και του ατόμου με αποτέλεσμα να ευνοούνται αργότερα στους ίδιους τομείς που απαιτεί η σύγχρονη προσφορά εργασίας και όλα αυτά απολαμβάνοντας την υγιή και θετική συμμετοχή σε ένα σύνολο με φίλους.
Πέρα από τα παραπάνω η μουσική αναπτύσσει την δημιουργικότητα και την φαντασία μας, μας βοηθάει να εκφραζόμαστε καλύτερα και πλουτίζει τη ζωή μας. H νεότερη ψυχολογία, ερεύνησε διεξοδικά την επίδραση του τραγουδιού και γενικότερα της μουσικής στην ανάπτυξη του παιδιού και γενικότερα στην βαθύτερη σχέση με την ανθρώπινη ψυχή. Το κύριο συμπέρασμα είναι ότι αποτελούν μια βαθιά ψυχολογική ανάγκη της ανθρώπινης φυλής. Γι' αυτό και η μουσική είναι έμφυτη σχεδόν σε κάθε άνθρωπο. Η μουσική στο παιδί είναι μια ενέργεια, μια δράση, ένα όπλο, μια έκφραση. Οι αισθητικές υποδοχές που το παιδί, όπως και κάθε άτομο, διαθέτει σαν ένα δώρο από τη φύση, ενεργοποιούνται με τη μουσική από τη νηπιακή ηλικία, λειτουργούν ως αντίβαρο στις γνωστικές επιθέσεις που τα παιδιά περισσότερο από κάθε άλλη ηλικία βάλλονται τώρα, και συμβάλλουν στην ολόπλευρη και ισόρροπη ανάπτυξη της προσωπικότητας τους.

Be the first to comment

Η γλώσσα μας  |  Η Σοφία |  Η Μουσικότητα
Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις (οι οφθαλμοφανείς μόνο) είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες)
Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)
Η Ελληνική και η Κινέζικη είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.... στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη.  Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).
Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή, φιλότιμο κ.ά. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.
Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.
Το «πειρούνι»για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω»που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.
Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος - κρίνω» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.
Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορικής πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.
Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο carκαι το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι\' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες. Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο». Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω.Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι). Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη. Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι.  Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο». Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!! Το "άγαλμα" ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση τους θεούς) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση.  Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά).  Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία. Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι»που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο.    Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.
Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984»,απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.  «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.
Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή».Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική». Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».   Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.
Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.   «Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ\' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου. Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.   Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητα της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Be the first to comment

Τρείς μεγάλες μουσικές παραδόσεις του αρχαίου κόσμου μοιράζονταν την κοινή φιλοσοφική πεποίθηση ότι η μουσική συνιστά μια μικρογραφία του σύμπαντος και έχει τη δύναμη να επηρεάζει το σώμα, το μυαλό και το πνεύμα των ανθρώπων.
Από τις τρείς αυτές παραδόσεις, η μουσική της Κίνας διατηρήθηκε σχεδόν αναλλοίωτη τα τελευταία 2.000 χρόνια, η μουσική της Ινδίας αποτελεί ακόμα την αρχαιότερη σχολή μουσικού αυτοσχεδιασμού, αλλά ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε για το πώς ηχούσε η μουσική της αρχαίας Ελλάδας.
Στήν ελληνική μυθολογία και στην αρχαία ελληνική γραμματεία η επίδραση της μουσικής στον ψυχισμό των ανθρώπων είναι ολοφάνερη. Η αρχαία Ελλάδα ηταν αυτή που έβαλε τα θεμέλια της μουσικής θεραπείας, η οποία δυόμιση χιλιάδες χρόνια αργότερα, στο πλαίσιο του Δυτικού πολιτισμού, εξελίχθηκε σε επαγγελματικό κλάδο.
Από τον Όμηρο ως τον Πυθαγόρα και τους μαθητές του , οι ελληνικοί μύθοι που αφορούν στη θεραπευτική δύναμη της μουσικής είναι πολυάριθμοι και εύγλωττοι.  
Οι μουσικοί Τέρπανδρος και Αρίων θεράπευαν τους Ίωνες και τους κατοίκους της Λέσβου με τα τραγούδια τους. 
Ο Εμφιανός από τις Θήβες και ο Αρίων από τη Λέσβο μπόρεσαν με την τέχνη τους να κάνουν τα ψάρια να βγουν στη στεριά και να χτίσουν τα τείχη των Θηβών. 
Ο Απόλλωνας θεωρείτο ιδρυτής της Ιατρικής και εκφραστής της ουσίας της ελληνικής ιδέας που θεωρούσε σκοπό της ζωής την επίτευξη της απόλυτης αρμονίας ψυχής και σώματος. Οι ναοί που ήταν αφιερωμένοι στον γιό του, τον Ασκληπιό, αποτελούσαν θεραπευτικά κέντρα στα οποία οι τέχνες αντιπροσώπευαν μια σημαντική όψη των θεραπευτικών μεθόδων που χρησιμοποιούσαν στις τελετές τους. 
Ο Ορφέας, με το θεϊκό τραγούδι του, μάγευε τα άγρια θηρία της υπαίθρου, τα δέντρα και, όπως αναφέρουν ο Αισχύλος και ο Ευριπίδης, ακόμη και τις πέτρες. Η φωνή του σταματούσε τα νερά των ποταμών και, όταν αντηχούσε στα δασωμένα φαράγγια του Ολύμπου, τα δέντρα μετακινούνταν προς τον κιθαρωδό…
Η μουσική χρησιμοποιούνταν για να «οδηγήσει τον ασθενή σε μια εκστατική εμπειρία, με σκοπό την αφύπνιση της θεραπευτικής δύναμης της ψυχής ώστε να αποκατασταθεί η αρμονία ανάμεσα σε αυτή και το σώμα». 

Be the first to comment

Λατινικοί μουσικοί όροι
A Cappella: φωνητική μουσική χωρίς συνοδεία οργάνου. Όπως δηλαδή αποδιδόταν στο παρεκκλήσι, όπου, σε αντίθεση με τον καθεδρικό ναό, δεν υπήρχε εκκλησιαστικό όργανο.
Accelerando: επιταχύνοντας.
Adagio: “άνετα”, “αργά”.
Ad lib. (Ad libitum): επιλεκτικά, σύμφωνα με την επιθυμία του ερμηνευτή.
Agnus Dei: “ο Αμνός του Θεού”, μέρος της Θείας Λειτουργίας των Καθολικών.
Air: ένα τραγούδι ή μια μελωδία.
Alla Breve: σε χρόνο 2/2.
Allargando: “διευρύνοντας”. Όλο και πιο αργά, χωρίς να χαθεί η πληρότητα του ήχου.
Allemande: Γερμανικός χορός του 16ου αιώνα, γραμμένος αρχικά σε διμερές μέτρο. Κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα αποτελούσε το πρώτο μέρος μιας σουίτας.
Andante: “προχωρώντας”. Κάπως αργά, αλλά όχι και τόσο.
Appassionato: γεμάτος πάθος.
Arabesque: “Αραβούργημα”. Με αναφορά στα διακοσμητικά στοιχεία με λουλούδια της αραβικής αρχιτεκτονικής. Ένα “διακοσμητικό” μελωδικό κομμάτι.
Arco: το δοξάρι.
Arpeggio: οι νότες μιας συγχορδίας που παίζονται διαδοχικά η μια μετά την άλλη.
Ars Antiqua: η Παλαιά Τέχνη. Η έντεχνη μουσική της Ευρώπης του 12ου και του 13ου αιώνα.
Ars Nova: η Νέα Τέχνη. Όρος που χρησιμοποίησε ο Philippe De Vitry για να περιγράψει τη μουσική της εποχής του (14ος αιώνας) και τις διαφορές της από την Ars Antiqua.
Assai: πολύ, υπερβολικά.
A tempo: “ξανά στο χρόνο”. Επαναφορά στην αρχική ταχύτητα του κομματιού.
Beat: ο χτύπος, ο χρόνος, η κίνηση. (Στη τζαζ σημαίνει τον ρυθμικό παλμό της μουσικής.)
Bemoll: η ύφεση.
Berceuse: νανούρισμα.
Buffo: γελοίο, αστείο.
Cadenza: ένα εκτενές σόλο προς το τέλος, συνήθως, του κομματιού. Άλλοτε αυτοσχέδιο, άλλοτε “γραμμένο” από τον συνθέτη.
Camerata: (συντροφιά “ομοθαλάμων”, ανθρώπων που μοιράζονται το ίδιο σπίτι.) Όρος που χρησιμοποιήθηκε τον 16ο αιώνα για την ομάδα ποιητών και μουσικών που συναντιόντουσαν στα σπίτια αριστοκρατών της Φλωρεντίας και από τις συζητήσεις τους αναπτύχθηκε η όπερα. Στη συνέχεια, ο όρος χαρακτήριζε μικρές μουσικές σχολές ή σχολές Τέχνης. Σήμερα, διάφορα συγκροτήματα μουσικής δωματίου χρησιμοποιούν τη λέξη Camerata στον τίτλο τους.
Comodo: με άνεση, βολικά.
Courante: (“που τρέχει”) Γαλλικός χορός, δημοφιλής τον 17ο αιώνα, που διαδόθηκε και στην Ιταλία.
Clusters: ομάδες φθόγγων που απέχουν μεταξύ τους κατά ένα διάστημα δεύτερης.
Crescendo: βαθμιαία αύξηση της έντασης.
Decrescendo (και diminuendo): βαθμιαία μείωση της έντασης.
Dolce: γλυκό.
Espressivo: εκφραστικά.
Etude: σύντομο μουσικό κομμάτι που συνήθως έχει ρόλο παιδαγωγικό ή βοηθά στη μελέτη ενός οργάνου.
Falsetto: τεχνική που χρησιμοποιούν οι ανδρικές φωνές για να πετύχουν φθόγγους που ξεπερνούν την κανονική έκταση της φωνής τους.
Fuoco: φωτιά. Con fuoco: με δύναμη και ταχύτητα.
Furioso: με μανία.
Galliard: ζωηρός χορός του 15ου αιώνα, σε απλό τριμερές μέτρο.
Gigue, Giga: ζωηρός χορός του 17ου αιώνα σε σύνθετο διμερές ή τριμερές μέτρο.
Giusto: ακριβής, αυστηρός, σωστός.
Gloria: Δοξαστικό. Μέρος της Θείας Λειτουργίας των Καθολικών.
Grave: αργά και επίσημα. (Ως όρος τονικού ύψους: χαμηλό.)
Grazioso: χαριτωμένο.
Hornpipe: χορός, κάποτε δημοφιλής στα βρετανικά νησιά, αλλά και πνευστό όργανο συνηθισμένο στις κέλτικες περιοχές της Βρετανίας.
Impromptu: “σύμφωνο με την έμπνευση της στιγμής”, σύντομο, αυτοσχεδιαστικού χαρακτήρα, κομμάτι.
Invention: σύντομο αντιστικτικό κομμάτι.
Lacrimoso: δακρύβρεχτο, λυπητερό.
Largo: ευρύ, αργό, με επίσημο ύφος.
Legato: “δεμένο”. Εκτέλεση με τρόπο που να μη γίνεται αντιληπτό κενό ανάμεσα στους φθόγγους.
Leggero (ή Leggiero): ελαφρό.
Leitmotiv (ή, λανθασμένα, Leitmotif): καθοδηγητικό μοτίβο. Σύντομη και συνεχώς επανερχόμενη μουσική ιδέα που περιγράφει κάποιο πρόσωπο ή πράγμα ή κάποια αφηρημένη έννοια.
Libretto: το κείμενο για μια όπερα ή για ένα ορατόριο.
Lullaby: νανούρισμα.
Lyrics: οι στίχοι ενός σημερινού τραγουδιού (Επίσης, οι μελοποιημένοι στίχοι κάποιου “μιούζικαλ”).
Ma non troppo: “αλλά όχι υπερβολικά”
Maestoso: μεγαλοπρεπές, επιβλητικό.
Marcato: τονισμένο, κάθε νότα με έμφαση.
March: το εμβατήριο.
Meno: “λιγότερο”.
Moderato: μετριασμένο, κρατημένο.
Molto: πολύ.
Morendo: “πεθαίνοντας”. Βαθμιαίο σβήσιμο της μουσικής.
Mosso: με κίνηση. (moto: κίνηση).
Nocturne (ή Notturno): “Νυκτερινό”, νυκτωδία. Σύνθεση που υποβάλλει νυκτερινή ατμόσφαιρα.
Op. (συντομογραφία του Opus): “Έργο”. Την λέξη ακολουθεί ένας αριθμός (πχ.: Op. 50 ή Opus 50) για να δηλώσει την αρίθμηση των έργων ενός συνθέτη.
Ostinato: μια επίμονη μουσική φράση ή κάποιος επίμονος ρυθμός.
Pesante: βαρύ, οι νότες παίζονται “καθιστά”, δίχως να τονίζονται.
Piu: “περισσότερο”.
Poco: “λίγο”.
Quasi: σαν, σχεδόν.
Rallentando,(Rall.): με σταδιακή επιβράδυνση.
Riff: όρος της τζαζ για ένα σύντομο, επαναλαμβανόμενο ενόργανο μουσικό πέρασμα.
Risoluto: “αποφασιστικά”.
Ritardando: με σταδιακή επιβράδυνση, “αργοπορώντας”.
Ritenuto: με απότομη επιβράδυνση.
Rubato (ή Tempo Rubato): “Κλεμμένος Χρόνος”. Όταν αγνοείται για λίγο το αυστηρό μέτρημα του χρόνου.
Sharp: η δίεση στα αγγλικά.
Sostenuto: “συγκρατημένο”. Οι νότες πρέπει να ακούγονται με όλη τους τη διάρκεια, ομαλά.
Staccato: “χωρισμένο”. Κάθε νότα διαρκεί λιγότερο από την αξία της, για να χωρίζεται από την επόμενη.
Staff: το πεντάγραμμο στα αγγλικά.
Stringendo: “συμπιεσμένο”. Αύξηση της έντασης, μαζί με επιτάχυνση του ρυθμού.
Tacet: “σιωπηλό”. Όταν κάποιο όργανο δεν έχει να παίξει κάποιο μέρος για αρκετό χρόνο.
Tanto: “πάρα πολύ”, “τόσο πολύ”.
Tempo: ο χρόνος. Η ταχύτητα με την οποία παίζεται ένα κομμάτι.
Tenuto: η νότα “κρατιέται” σε όλη της τη διάρκεια (μερικές φορές και περισσότερο).
Troppo: πάρα πολύ.
Tutti: όλοι.
Vivace: γρήγορα και ζωηρά.
Vivo: ζωντανό, ζωηρό.

Be the first to comment

Συνηθισμένοι όροι στη μορφολογία της μουσικής
Γρηγοριανό μέλος – το σύνολο των ύμνων που μέχρι σήμερα χρησιμοποιεί η Καθολική Εκκλησία.
Όργκανουμ – μια πρώτη απόπειρα δημιουργίας πολυφωνικής μουσικής.
Ντισκάντους – πολυφωνική μορφή, νεότερη του όργκανουμ, δίφωνη και αργότερα τρίφωνη.
Κοντούκτους – είδος σύνθεσης του 12ου και 13ου αιώνα. Ο συνθέτης χρησιμοποιεί δική του μελωδία και όχι Γρηγοριανή.
Μίμηση – η επανάληψη από μια φωνή ενός τμήματος μιας μελωδίας που έχει προηγούμενα παρουσιάσει κάποια άλλη φωνή.
Κανόνας – είδος πολυφωνικής σύνθεσης όπου μια φωνή εκθέτει μια μελωδία και στη συνέχεια μια άλλη ή και περισσότερες τη μιμούνται πιστά νότα προς νότα.
Κάτσα - είδος πολυφωνικής σύνθεσης του 14ου αιώνα (δίφωνος κανόνας που συνοδευόταν από ένα τενόρο) με θέμα σκηνές κυνηγιού ή ψαρέματος κλπ.
Ριτσερκάρε – σύνθεση οργανικής μουσικής του 16ου και 17ου αιώνα. Πρόγονος της Φούγκας με κυρίαρχο το στοιχείο της Μίμησης.
Μοτέτο – σύνθεση θρησκευτικού περιεχομένου πάνω σε λατινικό κείμενο. Η πιο σημαντική φωνητική μορφή της πολυφωνικής μουσικής κατά το Μεσαίωνα και την Αναγέννηση.
Μαδριγάλι – πεντάφωνη σύνθεση περισσότερο ελεύθερη από το μοτέτο, αντίποδάς του όσο αφορά το κείμενο.
Φούγκα – σύνθεση για καθορισμένο αριθμό φωνών, αποκορύφωμα της πολυφωνικής-αντιστικτικής γραφής.
Κοράλ (χορικό) – τύπος ύμνου της Λουθηρανής γερμανικής εκκλησίας.
Πρελούδιο – εισαγωγικό κομμάτι, προηγείται μιας άλλης σημαντικότερης σύνθεσης.
Τοκάτα – έργο ελεύθερου στυλ, δεξιοτεχνικού χαρακτήρα για πληκτροφόρο όργανο.
Ενβανσιόν –δίφωνη και αργότερα τρίφωνη ελεύθερη σύνθεση για πληκτροφόρα, όπου κυριαρχεί το στοιχείο της μίμησης.
Λιντ – είδος ομοφωνικής σύνθεσης, με πρότυπο τα μεσαιωνικά τραγούδια. Οδήγησε στη δημιουργία διαφόρων τύπων συνθέσεων οργανικής μουσικής.
Ροντό – κυκλική μορφή, επέκταση της τριμερούς. Αποτελείται από ένα ρεφραίν [Α] και πολλά κουπλέ (επεισόδια) : Α-Β-Α-Γ-Α-Δ-Α… ή : Α-Β-Α΄-Γ-Α΄΄-Δ-Α΄΄΄…
Σουίτα – σειρά – ακολουθία χορών πάντα στην ίδια τονικότητα, εναλλάξ αργών και γρήγορων : Allemande(4/4), Courante(3μερές μέτρο άρσης) Sarabande (3μερές μέτρο), Gigue(3/8,6/8,9/8 ή 12/8) Menuet, Trio, Gavotte, Musette, Bourre, κ. α.

Be the first to comment

Έρευνες για τα οφέλη της μουσικής
Η μουσική και συγκεκριμένα η εκμάθηση αυτής, έχει τη δύναμη να διαμορφώσει το μυαλό ενός παιδιού, ενισχύοντας την ευαισθησία του εγκεφάλου του σε όλους τους ήχους, συμπεριλαμβανομένου και του λόγου, επισημαίνει επιστημονικές έρευνες.Συγκεκριμένα, μέσα από την εξάσκηση κάποιου μουσικού οργάνου, επηρεάζεται ευεργετικά το κάτω τμήμα του εγκεφάλου, που ελέγχει την αναπνοή και το καρδιακό παλμό, αλλά και παράλληλα ενισχύονται ικανότητες όπως η ακρόαση και ανάγνωση. Η παραπάνω ανακάλυψη, σύμφωνα με επιστήμονες του πανεπιστημίου Northwestern του Σικάγο, αναμένεται να βοηθήσει ιδιαίτερα τα παιδιά με αυτισμό και δυσλεξία. Επιπλέον, οι επιστήμονες τονίζουν, ότι μέσα από την μουσική επωφελείται η ακαδημαϊκή εξέλιξη των παιδιών και αναπτύσσονται δεξιότητες επικοινωνίας.
Πιο ευφυείς, παίζοντας
Μόνιμες επιδράσεις στην ευφυΐα έχει ωστόσο η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου, σύμφωνα με έρευνα του κ.Glenn Schellenberg σε παιδιά ηλικίας 6 ετών. Σύμφωνα με την έρευνα, τα παιδιά μοιράστηκαν σε ομάδες και στην καθεμία ανατέθηκε μία διαφορετική δραστηριότητα: μαθήματα πιάνου, μαθήματα τραγουδιού, μαθήματα θεατρικού παιχνιδιού και στην τελευταία δεν δόθηκε καμία εργασία. Οι ομάδες που παρακολούθησαν τα μαθήματα μουσικής (πιάνο, τραγούδι) είχαν καλύτερα αποτελέσματα σε διάφορα τεστ νοημοσύνης. μουσικής και ευφυΐας.
Για δυνατή μνήμη
Η μουσική συμβάλλει στο «χτίσιμο» γερής μνήμης σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, δείχνει έρευνα από το Πανεπιστήμιο «McMaster». Επιστήμονες μελέτησαν παιδιά 4-6 ετών που έκαναν μαθήματα μουσικής για 1 χρόνο και παρατήρησαν βελτίωση και σε πεδία της μνήμης που δεν σχετίζονται με τη μουσική, αλλά με τη λεκτική μνήμη, τα μαθηματικά, τη γραφή και την ανάγνωση. Οι μαθητές που μαθαίνουν κάποιο μουσικό όργανο έχουν καλύτερη μνήμη, λένε ψυχολόγοι και από το Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ. Στην έρευνα που πραγματοποίησαν σε μαθητές 6-15 ετών, τα παιδιά έπρεπε να θυμηθούν και να επαναλάβουν λέξεις που τους είχαν πει μετά από 10΄ και 30΄. Όσα έπαιζαν κάποιο όργανο είχαν καλύτερη λεκτική μνήμη και μάλιστα όσο περισσότερα χρόνια μουσικής εκπαίδευσης είχαν, τόσο καλύτερα ήταν τα αποτελέσματά τους. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με το τεστ οπτικής μνήμης, όπου οι μαθητές έπρεπε να θυμηθούν εικόνες.
Προάγει την ευρηματικότητα
Έρευνα από το Πανε­πιστήμιο «Vanderbilt» έδειξε ότι οι επαγγελματίες μουσικοί έχουν πιο δημιουργική σκέψη σε σχέση με τους μη μου­σικούς. Οι μουσικοί φαίνεται ότι βρίσκουν πιο ευφάνταστες λύσεις σε διάφορα προβλήματα: Σε ένα από τα πειράματα έπρεπε να βρουν νέες χρήσεις σε ορισμένα οικιακά αντικείμενα. Η ομάδα των μουσικών ήταν αυτή που βρήκε τις πιο πρωτότυπες χρήσεις. Η συναισθηματική αντίδραση του εγκεφάλου στη μουσική ξεκινά σε μόλις 250 χιλιοστά του δευτερολέπτου από το άκουσμά της, δηλαδή είναι το ίδιο γρήγορη με τα αντανακλαστικά μας μπροστά στον κίνδυνο.
Μας κάνει η μουσική πιο έξυπνους;
O κ. Glenn Schellenberg, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, είπε τα εξής: «Ασχολήθηκα με το αντικείμενο αυτό εξαιτίας του μεγάλου ενδιαφέροντος που υπάρχει γύρω από την ιδέα ότι η μουσική μας κάνει πιο έξυπνους. Η δουλειά μου επικεντρώνεται κυρίως στα παιδιά, γιατί σε γενικές γραμμές οι εμπειρίες έχουν μεγαλύτερη επίδραση στην ανάπτυξη και τη δομή του εγκεφάλου τους. Έτσι, η ακρόαση ή η εκμάθηση μουσικής από μικρή ηλικία μπορεί να επηρεάσει θετικά τις γνωσιακές μας ικανότητες και την ακαδημαϊκή μας απόδοση. Η ακρόαση μουσικής μπορεί να αλλάξει τη διάθεσή μας και αυτή με τη σειρά της τη συμπεριφορά μας και τις εμπειρίες μας, ενώ από την άλλη τα μαθήματα μουσικής σχετίζονται με διανοητικά πλεονεκτήματα. Αυτό που κάνει τα μαθήματα μουσικής ιδιαίτερα είναι ότι πρόκειται για μια εκπαιδευτική δραστηριότητα που τα παιδιά απολαμβάνουν, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί πολλές δεξιότητες, όπως το να συγχρονίζουν τις κινήσεις των χεριών, το να διαβάζουν και να παίζουν ταυτόχρονα τις νότες, την αφαιρετική σκέψη.

Be the first to comment